Uitspraak
17.7327 WIA-T
Datum uitspraak: 24 oktober 2019
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
Tussenuitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 10 oktober 2017, 17/2237 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellant] te [woonplaats] (appellant)
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)
PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. T. Harmankaya, advocaat, hoger beroep ingesteld.
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 12 september 2019. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Harmankaya. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. M.C. Puister.
OVERWEGINGEN
1.1.
Appellant heeft, na een ziekmelding op 7 januari 2013 vanuit een situatie dat hij een uitkering ontving op grond van de Werkloosheidswet (WW), tot 12 mei 2013 ziekengeld ontvangen op grond van de Ziektewet (ZW). Volgens de polisadministratie van het Uwv heeft appellant vervolgens bijna vijf maanden geen inkomsten ontvangen. Daarna heeft hij van 7 oktober 2013 tot 6 april 2014 inkomsten genoten uit een dienstverband met [V.O.F.] en van 4 november 2013 tot 24 maart 2014 inkomsten uit een dienstverband met [BV 1] Tijdens een dienstverband met [BV 2] – waar appellant vanaf 24 maart 2014 werkzaam was als sloper en chauffeur voor 40 uur per week – is hij op 28 april 2014 ziek gemeld met hartklachten.
1.2.
In verband met een aanvraag op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) heeft appellant op 7 maart 2016 het spreekuur bezocht van een verzekeringsarts. Deze arts heeft vastgesteld dat appellant niet meer geschikt is voor het laatstelijk verrichte werk, maar dat hij wel belastbaar is voor arbeid met inachtneming van de beperkingen die zijn vastgelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 10 maart 2016. De verzekeringsarts heeft appellant in verband met de combinatie van zijn klachten, te weten hartklachten, suikerziekte, duizeligheidsklachten en psychische klachten, geschikt geacht voor stressbeperkte en fysiek lichte werkzaamheden voor zes uur per dag, zonder nachtdienst. Een arbeidsdeskundige heeft voorbeeldfuncties geselecteerd en heeft op basis van de drie functies met de hoogste lonen berekend dat appellant nog 56,24% van zijn maatmaninkomen kan verdienen. Bij besluit van 24 maart 2016 heeft het Uwv aan appellant met ingang van 25 april 2016 een loongerelateerde WGA-uitkering toegekend. Het bezwaar van appellant tegen dit besluit heeft het Uwv bij beslissing op bezwaar van 14 februari 2017 (bestreden besluit) gegrond verklaard met betrekking tot de mate van arbeidsongeschiktheid en deze vastgesteld op 57,2%. Aan het bestreden besluit liggen rapporten van een verzekeringsarts bezwaar en beroep en van een arbeidsdeskundige bezwaar en beroep ten grondslag. De door laatstgenoemde – na aanpassing van het maatmaninkomen – vastgestelde mate van arbeidsongeschiktheid van 57,2% heeft geen consequenties gehad voor de WIA‑uitkering.
2. De rechtbank heeft het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. Daartoe heeft de rechtbank overwogen dat het bestreden besluit is gebaseerd op een deugdelijke medische grondslag en een zorgvuldig verzekeringsgeneeskundige onderzoek. Daarbij heeft de rechtbank in aanmerking genomen dat de verzekeringsarts bezwaar en beroep in reactie op de door appellant overgelegde medische informatie gemotiveerd uiteengezet heeft dat deze geen aanleiding ziet de belastbaarheid op de datum in geding anders in te schatten. Dat appellant zowel lijdt aan hartklachten als aan suikerziekte is onderkend en ook vanwege psychische klachten is appellant volgens de verzekeringsarts beperkt belastbaar. Door de niet optimaal gereguleerde suikerziekte is hij beperkt voor forse fysieke belasting en is regelmaat van belang. Ook is een urenbeperking vastgesteld. De rechtbank heeft geen aanleiding gezien om te twijfelen aan de juistheid van de beoordeling van de verzekeringsarts bezwaar en beroep. Wat betreft de geschiktheid van de voorbeeldfunctie textielproductenmaker (excl. vervaardigen textiel), SBC-code 111160 (medewerker gordijnen) en de in die functie wekelijks voorkomende deadlines in verband met spoedleveringen aan klanten, heeft het Uwv toegelicht dat het Claimbeoordelings- en Borgingssysteem (CBBS) signaleert als deadlines of productiepieken ten minste eenmaal per week optreden, maar dat het aan de arbeidsdeskundige is om te beoordelen of dit een probleem voor de verzekerde is. Ondanks de wekelijkse deadlines heeft de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep volgens de rechtbank voldoende gemotiveerd dat deze functie passend is voor appellant. Dat deze functie fysiek zwaar is, heeft appellant niet onderbouwd en van overschrijdingen van de belastbaarheid ten aanzien van bijvoorbeeld tillen en dragen is niet gebleken. Voor de berekening van het dagloon heeft de rechtbank verwezen naar de uitspraak van de Raad van 23 november 2012, ECLI:NL:CRVB:2012:BY4335. Voorts heeft de rechtbank overwogen dat bij de berekening van het dagloon voor de Wet WIA zowel voor als na 1 juli 2015 op grond van artikel 18 van Pro het Dagloonbesluit werknemersverzekeringen (Dagloonbesluit) rekening wordt gehouden met starters en herintreders en dat de wetgever daarmee rekening heeft gehouden met de belangen van werknemers die niet de gehele referteperiode hebben gewerkt, ook al leidt dat voor appellant niet tot het door hem gewenste resultaat. Het Uwv heeft het dagloon volgens de rechtbank op een juiste wijze berekend.
3.1.
In hoger beroep heeft appellant aangevoerd dat zijn beperkingen onvoldoende zijn vertaald in de FML en dat de voorbeeldfuncties zijn belastbaarheid overschrijden. Hij heeft forse lichamelijke en psychische klachten waarmee onvoldoende rekening wordt gehouden. Hij kan maar vijftien minuten achtereen lopen waarna hij duizeligheidsklachten ervaart. De rechtbank heeft onvoldoende rekening gehouden met de door hem in beroep ingediende medische stukken en de door hem ervaren klachten. Ter onderbouwing van zijn standpunt heeft hij in hoger beroep een brief van zijn huisarts van 29 juli 2019 ingediend. Ook heeft de rechtbank ten onrechte de functie medewerker gordijnen geschikt bevonden. De motivering van het Uwv is onvoldoende. Een spoedbestelling houdt in dat binnen een korte tijd een bestelling moet worden afgemaakt, waardoor appellant wekelijks stressmomenten heeft. Daarnaast heeft appellant aangevoerd dat het dagloon onjuist is berekend omdat geen rekening wordt gehouden met de vijf maanden in de referteperiode waarin appellant geen inkomsten heeft genoten. Hij heeft aan het begin van de referteperiode een ZW-uitkering ontvangen die het Uwv ten onrechte heeft aangemerkt als loon. Volgens appellant vallen
ZW-uitkeringen op grond van artikel 16, eerste lid, van de Wet financiering sociale verzekeringen ( Wfsv) in combinatie met artikel 11, tweede lid, onder e, van de Wet op de loonbelasting 1964 (Wlb) niet onder loon, zoals bedoeld in artikel 14 van Pro het Dagloonbesluit. Appellant moet dan ook worden aangemerkt als herintreder op grond van artikel 18 van Pro het Dagloonbesluit.
3.2.
Het Uwv heeft verzocht de aangevallen uitspraak te bevestigen en heeft er opnieuw op gewezen dat de artsen van het Uwv op basis van dossieronderzoek, anamnese en eigen onderzoek tot een inzichtelijk oordeel over de belastbaarheid van appellant zijn gekomen. Evenals het Uwv heeft de rechtbank de informatie van de huisarts voldoende meegewogen. Een verdergaande urenbeperking wordt door het Uwv niet nodig geacht. Voor de geschiktheid van de functie medewerker gordijnen heeft het Uwv gewezen op de resultaat functiebeoordeling en de rapporten van de arbeidsdeskundige van 23 maart 2016 en de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep van 7 februari 2017. Het gaat niet om veelvuldigheid zoals bedoeld in de FML onder aspect 1.9.7 (geen veelvuldige deadlines/productiepieken). Spoedleveringen kunnen wel voor enige tijdsdruk zorgen maar brengen volgens de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep geen al te hoge intensivering van de werkzaamheden met zich mee. Het is aan de arbeidsdeskundige om dit te beoordelen, waarbij de aard en frequentie van de pieken dienen te worden meegewogen, evenals het functieniveau. Volgens het Uwv is voldoende inzichtelijk gemaakt waarom de belasting van de spoedleveringen binnen de belastbaarheid blijft. Appellant kan daarnaast niet als herintreder worden aangemerkt omdat bij de toepassing van 18 van het Dagloonbesluit een ZW-uitkering als loon wordt gezien.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1.
In geschil is of het Uwv de mate van arbeidsongeschiktheid van appellant op grond van de Wet WIA terecht met ingang van 25 april 2016 heeft vastgesteld op 57,2% en of het dagloon op een juiste wijze is berekend.
Medische beoordeling
4.2.1.
De rechtbank heeft met juistheid geoordeeld dat het medische onderzoek door de betrokken verzekeringsartsen op een voldoende zorgvuldige wijze heeft plaatsgevonden. Wat appellant in de hoger beroep aan klachten heeft vermeld, stemt overeen met de klachten die de verzekeringsartsen van het Uwv kenbaar in de afweging hebben betrokken en is in essentie een herhaling van wat eerder in bezwaar en beroep naar voren is gebracht. Uit de brief van de huisarts van 29 juli 2019 blijkt niet van nieuwe medische informatie die ziet op de datum in geding.
4.2.2.
Het Uwv heeft deugdelijk en inzichtelijk gemotiveerd dat door de verzekeringsarts in de FML voldoende beperkingen zijn vastgesteld, waaronder een urenbeperking van 30 uur per week en zes uur per dag, waarbij appellant geschikt is geacht voor fysiek en mentaal licht werk. Verwezen wordt naar het rapport van de verzekeringsarts bezwaar en beroep van 5 september 2017. Daarin is afdoende gemotiveerd dat voldoende rekening is gehouden met de informatie van de cardioloog van 12 juli 2016 en de informatie van de KNO-arts die appellant op 23 september 2015 heeft onderzocht in verband met draaiduizeligheid. Er is dan ook geen grond om te oordelen dat de beperkingen van appellant niet op een juiste wijze zijn vertaald in de FML.
Geschiktheid voorbeeldfuncties
4.3.1.
De rechtbank wordt niet gevolgd in haar oordeel dat het Uwv voldoende heeft gemotiveerd dat de aan de berekening van het arbeidsongeschiktheidspercentage ten grondslag gelegde voorbeeldfuncties in medisch opzicht voor appellant geschikt zijn. De motivering van de arbeidsdeskundige en de arbeidsdeskundige bezwaar en beroep bij de kenmerkende belasting en signalering op de resultaat functiebeoordeling bij de functie van medewerker gordijnen is niet toereikend. In de FML is een beperking aangenomen op het aspect 1.9.7, te weten dat appellant is aangewezen op werk zonder veelvuldige deadlines en productiepieken. In de functie medewerker gordijnen komen volgens een toelichting van de arbeidskundig analist wekelijks deadlines voor in verband met spoedleveringen aan klanten. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft in het rapport van 7 februari 2017 daarover opgemerkt dat spoedleveringen voor enige tijdsdruk kunnen zorgen maar geen al te hoge intensivering van de werkzaamheden met zich meebrengen. Deze motivering is te weinig concreet en onvoldoende gebaseerd op draagkrachtige feitelijke gegevens om te concluderen dat de belasting van deze functie op het aspect 1.9.7. binnen de medische mogelijkheden van appellant blijft. Verwezen wordt ook naar de uitspraak van de Raad van 11 januari 2015, ECLI:NL:CRVB:2015:400, waarin ook de vraag aan de orde was of, gelet op de toelichting in de “Basisinformatie CBBS” bij het aspect 1.9.7., door het Uwv voldoende inzicht was verschaft waarom die functie binnen de medische mogelijkheden van betrokkene bleef.
4.3.2.
De functie medewerker gordijnen had dan ook niet geselecteerd mogen worden. De rechtbank heeft ten onrechte geoordeeld dat deze functie door het Uwv ten grondslag kon worden gelegd aan de arbeidskundige beoordeling en het bestreden besluit. De kenmerkende belasting en signaleringen op de resultaat functiebelasting van de overige drie geselecteerde functies is wel toereikend gemotiveerd. Omdat de functie van medewerker gordijnen (de mediaan) vervalt, moet voor de onderhavige einde wachttijdbeoordeling een nieuwe arbeidskundige beoordeling uitwijzen wat de mate van arbeidsongeschiktheid is en of de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand kunnen blijven. Het Uwv wordt opgedragen deze beoordeling te verrichten.
Het dagloon
4.4.1.
Tussen partijen is niet in geschil dat de berekening van het dagloon van appellant terecht heeft plaatsgevonden op grond van het Dagloonbesluit zoals dat luidde op de datum in geding, 25 april 2016. Ook is niet in geschil dat de referteperiode voor het WIA-dagloon loopt van 21 april 2013 tot en met 20 april 2014 en dat appellant in die periode vanaf de aanvang tot en met 12 mei 2013 een ZW-uitkering heeft ontvangen.
4.4.2.
4.4.3.
Artikel 16 van Pro de Wfsv luidt als volgt:
1. Voor de toepassing van dit hoofdstuk wordt onder loon verstaan het loon en de gage overeenkomstig de Wet op de loonbelasting 1964.
2. Tot het loon behoren niet:
a. hetgeen uit een vroegere dienstbetrekking als bedoeld in de Wet op de loonbelasting 1964 wordt genoten met uitzondering van uitkeringen op grond van een werknemersverzekering of wachtgeld als bedoeld in artikel 6, vijfde lid, tweede zin, van de Werkloosheidswet en de aanvullingen daarop van degene tot wie de werknemer in dienstbetrekking staat en met uitzondering van toeslagen op grond van de Toeslagenwet;
b. eindheffingsbestanddelen als bedoeld in artikel 31, eerste lid, onderdelen b tot en met h, van de Wet op de loonbelasting 1964;
c. een tegemoetkoming als bedoeld in de artikelen 63a van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen en 65l van de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering.
4.4.4.
Op grond van artikel 11, eerste lid, aanhef en onder e, van de Wlb behoren niet tot het loon aanspraken ingevolge de ZW, de Wet arbeid en zorg, de WIA, de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering en de WW.
4.4.5.
De toelichting van het Dagloonbesluit op artikel 14, eerste lid, voor zover van belang, luidt als volgt (Stb. 2013, 185, blz. 35):
“Anders dan in het vorige hoofdstuk gaat het bij het vaststellen van het dagloon voor de Wet WIA en de WAO om al het loon ontvangen in het refertejaar (dus niet louter om het loon uit de laatste dienstbetrekking). Bij de berekening van het dagloon voor de Wet WIA en de WAO vormt het loon in de zin van artikel 16 van Pro de Wfsv het uitgangspunt. Een uitkering op grond van de werknemersverzekeringen of de Wazo die de werknemer ontvangt valt ook onder het SV-loon en wordt niet uitgezonderd voor het dagloon. Daarbij maakt het geen verschil of die wordt betaald aan de werkgever ter doorbetaling aan de werknemer of rechtstreeks aan de werknemer. In het refertejaar kunnen perioden liggen waarin betrokkene in plaats van loon uit arbeid een uitkering genoot. (…)”.
4.4.6.
Op grond van artikel 18, eerste lid, van het Dagloonbesluit wordt het dagloon van de werknemer die vanaf de aanvang van de referteperiode tot en met de laatste dag van het eerste volledige aangiftetijdvak van dat jaar geen loon als bedoeld in artikel 14 of Pro 15 heeft genoten, vastgesteld door bij de toepassing van artikel 16, eerste lid, 261 te vervangen door: het aantal dagloondagen vanaf en met inbegrip van de dag waarop de dienstbetrekking is aangevangen tot en met de laatste dag van de referteperiode.
4.4.7.
De toelichting op artikel 18, eerste lid van het Dagloonbesluit, voor zover van belang, luidt als volgt (Stb. 2013, 185, blz. 39):
“(…) De regeling geeft een gunstig dagloon voor degene die nog niet vanaf de aanvang van het refertejaar een dienstbetrekking heeft gehad. De duur van de loongerelateerde uitkering op grond van de Wet WIA is wel afhankelijk van het arbeidsverleden; voor degene zonder voldoende arbeidsverleden is de duur drie maanden. Degene die in het eerste tijdvak van het refertejaar wel loon genoten heeft, waaronder ook begrepen inkomsten die als loon worden aangemerkt, kan geen beroep doen op deze regeling. Zijn dagloon wordt volgens de normale regel vastgesteld”.
4.4.8.
Op grond van artikel 16, tweede lid, aanhef en onder a, van de Wfsv, behoort niet tot loon hetgeen uit een vroegere dienstbetrekking als bedoeld in de Wlb wordt genoten met uitzondering van uitkeringen op grond van een werknemersverzekering. Op grond van de tekst van dit artikel gaat het daarbij om elke uitkering op grond van een werknemersverzekering. Daarmee is gegeven dat de ZW-uitkering bij de toepassing van het Dagloonbesluit moet worden aangemerkt als loon. Reeds hierom heeft artikel 11, eerste lid, onder e, van de Wlb bij de toepassing van het Dagloonbesluit geen betekenis. Bovendien ziet artikel 11, eerste lid, aanhef en onder e, van de Wlb niet op uitkeringen op grond van onder meer de ZW, maar op een aanspraak daarop. Daarvan is in deze zaak geen sprake.
4.4.9.
Ook uit de nota van toelichting van het Dagloonbesluit en de vaste rechtspraak blijkt dat een uitkering op grond van de werknemersverzekeringen meetelt bij de toepassing van artikel 18, eerste lid van het Dagloonbesluit. Degene die in het eerste tijdvak van het refertejaar wel loon genoten heeft, waaronder ook begrepen inkomsten die als loon worden aangemerkt, kan geen beroep doen op deze regeling. Verwezen wordt naar onder andere de uitspraken van de Raad van 22 april 2011, ECLI:NL:CRVB:2011:BQ2710, van 13 december 2017, ECLI:NL:CRVB:2017:4363 en van 13 maart 2019, ECLI:NL:CRVB:2019:806.
4.4.10.
Appellant heeft gedurende het eerste volledige aangiftetijdvak van de referteperiode een ZW-uitkering genoten die moet worden aangemerkt als loon. De beroepsgrond van appellant over het dagloon kan daarom niet slagen.
5. Uit 4.3.2 volgt dat het bestreden besluit niet deugdelijk is gemotiveerd. Om te komen tot een definitieve beslechting van het geschil, waarbij zal worden bezien of de rechtsgevolgen van het bestreden besluit in stand kunnen blijven, wordt aanleiding gezien om met toepassing van artikel 8:51d van de Algemene wet bestuursrecht het Uwv op te dragen het gebrek in het bestreden besluit te herstellen met inachtneming van wat in deze uitspraak is overwogen.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep draagt het Uwv op om binnen zes weken na verzending van deze tussenuitspraak het gebrek in het besluit van 14 februari 2017 te herstellen met inachtneming van wat de Raad heeft overwogen.
Deze tussenuitspraak is gedaan door J.S. van der Kolk als voorzitter en E. Dijt en
M.E. Fortuin als leden, in tegenwoordigheid van H. Achtot als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 24 oktober 2019.
(getekend) J.S. van der Kolk
(getekend) H. Achtot