ECLI:NL:GHAMS:2026:1020

Uitspraak

afdeling strafrecht

parketnummer: 23-000105-26

datum uitspraak: 21 april 2026

TEGENSPRAAK

Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de rechtbank Noord-Holland van 6 januari 2026^[1]in de strafzaak onder parketnummer 15-252465-25 tegen

[verdachte],

geboren te [geboorteplaats] ( [geboorteland] ) op [geboortedag] 1998,

adres: [adres] ,
thans gedetineerd in Penitentiaire [detentieadres] .

1.Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van
31 maart 2026 en 21 april 2026 en naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in eerste aanleg.

Het openbaar ministerie heeft hoger beroep ingesteld tegen voormeld vonnis.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen de verdachte en de raadsman naar voren hebben gebracht.

2.Vonnis waarvan beroep

Het hof verenigt zich met het vonnis waarvan beroep en zal dit derhalve bevestigen, behalve ten aanzien van de opgelegde gevangenisstraf – in zoverre zal het vonnis worden vernietigd – en met dien verstande dat het hof de bewijsmotivering en de bewijsmiddelen zal vervangen. De bewijsmiddelen zullen na het eventueel instellen van beroep in cassatie worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest. Voorts vervangt het hof de strafmotivering door andere overwegingen.

3.Bewijsoverweging

3.1.

Standpunt van het openbaar ministerie

De advocaat-generaal heeft betoogd dat bewezen kan worden dat de verdachte in vereniging met de medeverdachte [medeverdachte 1] cocaïne heeft ingevoerd, zodat de verdachte verantwoordelijk moet worden gehouden voor zowel de cocaïne aangetroffen in zijn eigen koffer als in de koffer van de medeverdachte [medeverdachte 1] .

3.2.

Verweer van de verdediging

De raadsman heeft betoogd dat het medeplegen met de medeverdachte [medeverdachte 1] niet bewezen kan worden, zodat de verdachte niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor de in de koffer van de medeverdachte [medeverdachte 1] aangetroffen cocaïne.

3.3.

Overwegingen van het hof

Op 25 september 2025 is op de luchthaven Schiphol netto 5.996,2 gram cocaïne aangetroffen in de koffer van de verdachte. Hij reisde vanuit Sint Maarten, samen met medeverdachte [medeverdachte 1] . In de koffer van medeverdachte [medeverdachte 1] is 6.013,6 gram cocaïne aangetroffen.

Uit het dossier is ten aanzien van de gang van zaken voorafgaand aan de reis het volgende gebleken. De verdachte is door [medeverdachte 2] gevraagd om naar Sint Maarten af te reizen om daar iets op te halen en mee terug te nemen naar Nederland. De reis, het verblijf en het verstrekte contant geld voor tijdens de reis werden volledig bekostigd door [medeverdachte 2] . De verdachte mocht een reisgenoot meenemen en dat was [medeverdachte 1] , voor wie eveneens de kosten volledig werden voldaan door [medeverdachte 2] . De verdachte heeft dit alles niet verteld aan [medeverdachte 1] , hij heeft haar enkel mee op reis gevraagd. Gedurende de reis stond de verdachte in contact met [medeverdachte 2] . Die had geregeld dat de verdachte en [medeverdachte 1] door een man werden opgehaald op het vliegveld in Sint Maarten en naar het hotel werden gebracht. Na twee dagen vertelde [medeverdachte 2] de verdachte dat ze eerder terug moesten naar Nederland. De verdachte en [medeverdachte 1] werden door dezelfde man bij het hotel opgehaald. Onderweg naar het vliegveld stopte deze man bij een snackbar en stelde hij voor dat de verdachte en [medeverdachte 1] wat konden eten. Terwijl de koffers van de verdachte en [medeverdachte 1] nog in de auto lagen, is de man met deze auto weggereden. Na ongeveer twintig minuten keerde de man terug en heeft hij de verdachte en [medeverdachte 1] naar het vliegveld gebracht, waar zij hun koffers hebben ingecheckt. Bij aankomst op Schiphol werden de verdachte en [medeverdachte 1] opgewacht door [medeverdachte 2] en een andere persoon.

Uit het dossier volgt naar het oordeel van het hof dat de verdachte het feit heeft gepleegd in nauwe en bewuste samenwerking met in ieder geval [medeverdachte 2] . Op initiatief van [medeverdachte 2] heeft de verdachte de reis met [medeverdachte 1] gemaakt en deze reis is ook volledig betaald door [medeverdachte 2] . Gedurende de reis bleven de verdachte en [medeverdachte 2] in contact met elkaar en heeft [medeverdachte 2] de verdachte geïnstrueerd eerder naar huis te komen. Tot slot werd de verdachte bij aankomst op Schiphol door [medeverdachte 2] en een andere persoon opgehaald. Het tenlastegelegde medeplegen kan dan ook worden bewezen. Het hof kan evenwel niet met een voor een bewezenverklaring vereiste mate van zekerheid vaststellen dat de verdachte opzet had op de smokkel van de verdovende middelen die in de koffer van [medeverdachte 1] zijn aangetroffen en evenmin dat hij daartoe nauw en bewust heeft samengewerkt met [medeverdachte 1] . In zoverre kan niet gesproken worden van medeplegen met [medeverdachte 1] .

Het hof komt dan ook tot de conclusie dat de verdachte enkel strafrechtelijk verantwoordelijk kan worden gehouden voor de cocaïne die in zijn eigen koffer is aangetroffen.

4.Oplegging van straf

4.1.

Inleiding

De onderhavige zaak is één van twaalf zaken die het hof op een zogeheten themazitting heeft behandeld. Deze themazitting is georganiseerd naar aanleiding van nieuw beleid van de rechtbank Noord-Holland bij de staftoemeting in zaken die zien op koeriers van (in- of uitgevoerde) harddrugs op de luchthaven Schiphol (hierna ‘koerierszaken’).^[2]De rechtbank is in deze twaalf zaken in de straftoemeting in het voordeel van de verdachten afgeweken van de (landelijk vastgestelde) oriëntatiepunten van het Landelijk Overleg Vakinhoud Strafrecht (LOVS) en zij heeft daarbij eigen ‘voorlopige’ uitgangspunten voor de straftoemeting geformuleerd. Dat nieuwe beleid houdt in dat de rechtbank op hieronder aangegeven wijze drie breder georiënteerde uitgangspunten hanteert in plaats van de in de LOVS-oriëntatiepunten genoemde negentien tredes (verderop in dit arrest weergegeven).

De rechtbank neemt in het nieuwe beleid bij een gewicht tot 1.500 gram aan gesmokkelde harddrugs als uitgangspunt een gevangenisstraf tot 8 maanden en/of een taakstraf; bij een hoeveelheid van 1.500 tot 5.000 gram een gevangenisstraf van 6 tot 24 maanden; en bij een hoeveelheid van 5.000 tot 20.000 gram een gevangenisstraf van 20 tot 36 maanden. Deze straffen zijn aanzienlijk lager dan de straffen die in de LOVS-oriëntatiepunten bij vergelijkbare hoeveelheden harddrugs worden genoemd.

De reden voor voornoemde (beleidsmatige) aanpassing van de straftoemeting in koerierszaken heeft de rechtbank als volgt gemotiveerd:

“Ten aanzien van het hiervoor genoemde oriëntatiepunt [het hof begrijpt: met betrekking tot de in onderhavige zaak vastgestelde invoer van 5.996,2 gram cocaïne] overweegt de rechtbank dat daarin met een forse gevangenisstraf tot uitdrukking wordt gebracht dat het bij de in/-uitvoer van harddrugs gaat om een ernstig misdrijf, waarvan potentiële nieuwe daders zoveel mogelijk

moeten worden weerhouden. Het belang van dit strafdoel (generale preventie) staat als

zodanig niet ter discussie, maar de rechtbank constateert wel dat al enige tijd een

disbalans bestaat tussen de hoogte van gevangenisstraffen die worden opgelegd aan op de

luchthaven aangehouden drugskoeriers, en de hoogte van gevangenisstraffen die worden

opgelegd aan verdachten die zich, vaak voor langere tijd, hebben beziggehouden met (de

organisatie van) vervaardiging, handel, in- en/of uitvoer van (zeer) grote hoeveelheden

harddrugs. In tegenstelling tot deze laatste groep hebben de koeriers die via Schiphol reizen

een relatief kleine hoeveelheid drugs bij zich en is hun aandeel in de smokkel in de regel

beperkt tot het enkele vervoer ervan. Desondanks worden deze drugskoeriers

verhoudingsgewijs aanmerkelijk zwaarder gestraft dan verdachten die worden berecht voor

de smokkel van, al dan niet in georganiseerd verband, grote hoeveelheden drugs. Deze

disbalans is in de afgelopen jaren vergroot door procesafspraken die regelmatig worden

gemaakt met verdachten die worden beschuldigd van betrokkenheid bij de organisatie van

grootschalige drugshandel. Bij procesafspraken is sprake van een tussen het openbaar

ministerie en de verdediging overeengekomen afdoeningsvoorstel dat – indien het door de

rechter wordt gevolgd – doorgaans leidt tot een aanzienlijk lagere straf dan zonder de

gemaakte procesafspraken zou zijn opgelegd. In deze ontwikkelingen ziet de rechtbank

aanleiding om de straffen voor de drugskoeriers die op de luchthaven Schiphol worden

aangehouden te matigen. Voor deze matiging van de strafmaat ten opzichte van het oriëntatiepunt van het LOVS hanteert de rechtbank – voorlopige – nieuwe algemene

uitgangspunten. De rechtbank probeert met deze uitgangspunten ook te komen tot meer

maatwerk bij de bestraffing van de genoemde categorie drugskoeriers, omdat het daarbij in

veel gevallen gaat om verdachten die kwetsbaar zijn door hun slechte persoonlijke

omstandigheden en die (mede) onder invloed daarvan tot het plegen van hun misdrijf zijn

gekomen.”

De rechtbank heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 26 maanden, met aftrek van voorarrest. Die straf heeft de rechtbank gebaseerd op de in beide koffers aangetroffen cocaïne met een totaalgewicht van 12.009,8 gram.

4.2.

Standpunt van het openbaar ministerie

De advocaat-generaal heeft zich op het – naar het oordeel van het hof uitdrukkelijk onderbouwde – standpunt gesteld dat het nieuwe beleid van de rechtbank Noord-Holland niet gevolgd moet worden en dat het hof bij de straftoemeting in koerierszaken aansluiting dient te zoeken bij de LOVS-oriëntatiepunten. Daartoe is – samengevat – het volgende aangevoerd:

de LOVS-oriëntatiepunten zijn het resultaat van een zorgvuldig landelijk proces met als doel: gelijkheid, voorspelbaarheid en eenheid in de strafoplegging, en zij vormen een essentieel referentiekader voor de rechter bij het bepalen van proportionele en rechtvaardige straffen;
drugszaken lenen zich bij uitstek voor een afdoening middels landelijke oriëntatiepunten, er kan immers worden aangeknoopt bij de hoeveelheid verdovende middelen, het soort verdovende middel en de rol die een verdachte binnen de criminele keten heeft;
drugskoeriers komen niet alleen via Schiphol het land in en dienen bij alle rechtbanken en hoven op dezelfde wijze bestraft te worden;
de rechtbank legt nu, zonder aanziens des persoons, standaard lagere straffen op aan drugskoeriers, terwijl het de rechter al vrijstaat vanwege strafverzwarende of -verminderende omstandigheden van de LOVS-oriëntatiepunten af te wijken en dus maatwerk toe te passen;
de door de rechtbank genoemde scheefgroei tussen de bestraffing van drugskoeriers en straffen die in grote drugszaken worden opgelegd is niet concreet gemaakt;
procesafspraken zijn individueel van aard en toegespitst op de zaak en op de verdachte en kunnen niet als algemeen argument worden gebruikt om oriëntatiepunten voor alle zaken te verlagen;
buitenlandse koeriers komen in aanmerking voor strafonderbreking, onder de voorwaarde dat zij niet meer naar Nederland terugkeren, waardoor zij slechts de helft van de opgelegde gevangenisstraf uit hoeven te zitten, hetgeen een matigende werking op de straf heeft;
de wetgever heeft, gelet op de strafbedreiging, de invoer van drugs als een ernstig strafbaar feit gekwalificeerd, dat gepaard gaat met veel andere vormen van criminaliteit en grote gevolgen heeft voor de volksgezondheid. In de samenleving leeft de opvatting dat drugscriminaliteit zwaarder moet worden aangepakt, niet lichter. Zo is een wetsvoorstel ingediend om het strafmaximum voor drugssmokkel nog verder te verhogen;
Nederland heeft de internationaalrechtelijke verplichting (genoemd in o.a. het VN-drugsverdrag en het kaderbesluit van de Europese Unie (EU) 2004/757/AZ) om zich in te spannen drugssmokkel tegen te gaan, onder andere door straffen op te leggen die evenredig zijn aan de ernst van de strafbare feiten. Daarbij komt dat Nederland minder zwaar straft voor de in- en uitvoer van harddrugs dan een aantal andere EU-landen.

De advocaat-generaal heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdachte voor beide koffers verantwoordelijk kan worden gehouden en heeft dezelfde straf gevorderd als de officier van justitie bij de rechtbank heeft gevorderd, te weten een gevangenisstraf voor de duur van 40 maanden.

4.3.

Standpunt van de verdediging

De verdediging heeft het hof verzocht de door de politierechter opgelegde straf en de motivering daarvan te volgen en daartoe – naar het oordeel van het hof in de vorm van een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt – aangevoerd dat het toepassen van speciale uitgangspunten voor drugskoeriers te Schiphol niet bezwaarlijk is, omdat:

het om een aparte categorie kwetsbare verdachten gaat; bolletjesslikkers of koffervervoerders, die vaak tegen een geringe vergoeding met gevaar voor eigen leven of gezondheid drugs smokkelen, die onder grote (financiële) druk staan en van wie misbruik wordt gemaakt door de organisatoren van de drugssmokkel;
de uitgangspunten van de rechtbank de rechtseenheid en rechtszekerheid in de afdoening van deze specifieke categorie juist bevorderen;
deze uitgangspunten in de pas lopen met rechterlijke uitspraken betreffende uithalers (uit containers) van verdovende middelen (met name van de rechtbank Rotterdam);
in de rechtspraak wel degelijk sprake is van disbalans en onrechtvaardige scheefgroei ten opzichte van de straffen die verdachten die aanzienlijk grotere partijen drugs in- of uitvoeren worden opgelegd, al dan niet na gemaakte procesafspraken;
de internationale vergelijking van het openbaar ministerie geen doel treft, aangezien de strafmaat enorm varieert binnen Europa en de regelingen van vervroegde/voorwaardelijke invrijheidsstellingen veel verschillen.

Voorts heeft de verdediging in deze concrete zaak het hof verzocht bij het bepalen van de op te leggen straf ermee rekening te houden dat de verdachte niet wist hoeveel verdovende middelen in zijn koffer zat en rekening te houden met de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, te weten zijn schuldenproblematiek, het verlies van zijn huurwoning, de zorg voor zijn tweejarige dochter en ook met de omstandigheid dat hij
first offenderis.

4.4.

Overwegingen van het hof

4.4.1.

Algemeen

Vooropgesteld dient te worden dat de rechter die over de feiten oordeelt over een ruime straftoemetingsvrijheid beschikt. Binnen de grenzen van de wet is hij vrij in de keuze van de op te leggen straf met inbegrip van de strafsoort en in de keuze en de weging van de factoren die hij daarvoor in de concrete zaak van belang acht. Deze straftoemetingsvrijheid stelt de feitenrechter in staat om te komen tot een strafoplegging die is afgestemd op de ernst van het (ten laste van de verdachte) bewezenverklaarde, de persoon van de verdachte en alle overige betrokken belangen.

De grote mate van straftoemetingsvrijheid brengt evenwel ook de verantwoordelijkheid van de feitenrechter mee, dat hij met het oog op de begrijpelijkheid en de aanvaardbaarheid van de strafoplegging, en mede in reactie op wat ter terechtzitting naar voren is gebracht over de strafoplegging, inzicht geeft in de overwegingen die tot de opgelegde straf hebben geleid.^[3]Tegen die achtergrond bevat het Wetboek van Strafvordering in artikel 359 leden Pro 5 en 6 enkele (algemene) motiveringsvoorschriften en in artikel 359 lid Pro 2, tweede volzin, het voorschrift dat de rechter zijn beslissing over de strafoplegging nader moet motiveren als die beslissing afwijkt van een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt van de verdediging of het openbaar ministerie. Uit deze wettelijke voorschriften vloeit voort dat het hof, gelet op de strafmotivering als geheel en in het licht van de uiteenlopende zienswijzen van de verdediging en het openbaar ministerie over het nieuwe beleid van de rechtbank Noord-Holland in koerierszaken, voldoende inzichtelijk dient te maken waarom het hof is gekomen tot zijn beslissing over de strafoplegging en welke de gronden zijn die daartoe hebben geleid,

Voorts dient te worden vooropgesteld dat de LOVS-oriëntatiepunten geen ‘recht’ zijn in de zin van het bepaalde in artikel 79 van Pro de Wet op de rechterlijke organisatie. Omdat zij geen (dwingend) recht vormen^[4], is de feitenrechter niet aan de LOVS-oriëntatiepunten gehouden en is de uitleg hiervan aan hem voorbehouden, zij het dat die uitleg en toepassing wel begrijpelijk dient te zijn.^[5]

Bij dit laatste aanknopend, verdient hier verder opmerking dat blijkens de inleiding bij de Oriëntatiepunten voor straftoemeting en LOVS-afspraken het LOVS in 1998 een eerste aanzet heeft gegeven om consistentie in de straftoemeting te bevorderen. Besloten is om voor een aantal vaak voorkomende delicten een strafmaat (oriëntatiepunt) aan te geven waarop de rechter zich kan oriënteren bij de oplegging van de straf. Oriëntatiepunten komen tot stand na een inventarisatie van de praktijk van de straftoemeting en na consultatie van alle gerechten. De oriëntatiepunten worden op voorstel van de Commissie Rechtseenheid door het LOVS vastgesteld. Om te bevorderen dat de oriëntatiepunten en LOVS-afspraken voldoende blijven aansluiten bij de praktijk, worden zij periodiek geëvalueerd.^[6]

Voor de in- en uitvoer van harddrugs, genoemd in artikel 2, aanhef en onder A van de Opiumwet, heeft de LOVS de volgende oriëntatiepunten (met toelichting) opgesteld en gepubliceerd^[7]:

Trede

Gewicht (gram)*

Standaard

Organisatie

0-10

1-3 weken GS ov

n.v.t.

10-50

3-5 weken GS ov

n.v.t.

50-100

5-7 weken GS ov

n.v.t.

100-150

7-10 weken GS ov

n.v.t.

150-200

10-12 weken GS ov

n.v.t.

200-500

3-6 maanden GS ov

6-8 maanden GS ov

500-1000

6-8 maanden GS ov

8-12 maanden GS ov

1000-1500

8-12 maanden GS ov

12-24 maanden GS ov

1500-2000

12-24 maanden GS ov

24-30 maanden GS ov

10.

2000-3000

24-30 maanden GS ov

30-36 maanden GS ov

11.

3000-4000

30-36 maanden GS ov

36-42 maanden GS ov

12.

4000-5000

36-38 maanden GS ov

42-45 maanden GS ov

13.

5000-6.000

38-40 maanden GS ov

45-48 maanden GS ov

14.

6.000-7.000

40-42 maanden GS ov

48-51 maanden GS ov

15.

7.000-8.000

42-44 maanden GS ov

51-54 maanden GS ov

16.

8.000-9.000

44-46 maanden GS ov

54-57 maanden GS ov

17.

9.000-10.000

46-48 maanden GS ov

57-60 maanden GS ov

18.

10.000-20.000

48-60 maanden GS ov

60-72 maanden GS ov

19.

> 20.000

> 60 maanden GS ov

> 72 maanden GS ov**

* 1 pil of 5 ml = 0,5 gram

** Het gewicht van de partij(en) verdovende middelen kan enorm oplopen. Gelet op deze diversiteit kan geen nader uitgewerkt oriëntatiepunt worden gegeven.

Categorie 1: standaard

Betreft alle daders (zowel in- als uitvoer) waarbij geen sprake is van de categorie 2 (organisatie).

Omstandigheden die van belang zijn bij de straftoemeting:


zie de algemene oriëntatiepunten^[8]


voor dit delict kan verder nog gedacht worden aan de volgende specifieke omstandigheden:

-
er is aantoonbaar sprake van bijzondere armoedige omstandigheden

-
er is sprake van een dader die duidelijk is misbruikt door de organisatie (te denken valt bijvoorbeeld aan daders met een beperkte intelligentie/grote naïviteit)

-
het betrekken van anderen bij de smokkel (vrienden, familie)

-
gebruikmaken van een dekmantel (bijvoorbeeld veinzen deel uit te maken van muziek-/dansgezelschap).

Categorie 2: organisatie

Betreft daders die enige rol in de organisatie spelen, als regelmatige koerier, controller of afhaler.

Omstandigheden die van belang zijn bij de straftoemeting:


zie de algemene oriëntatiepunten


voor dit delict kan verder nog gedacht worden aan de volgende specifieke omstandigheden:

-
plaats in de smokkelorganisatie

-
omvang van de partij(en)

-
betrokkenheid bij de productie

-
het betrekken van anderen bij de smokkel (vrienden, familie)

-
hebzucht is de voornaamste beweegreden

Anders dan de rechtbank neemt het hof deze LOVS-oriëntatiepunten als uitgangspunt in de straftoemeting. Het hof is namelijk van oordeel dat de beginselen van rechtseenheid, rechtszekerheid en voorspelbaarheid (waaronder voorzienbaarheid) met het gebruik van deze oriëntatiepunten worden gediend.

Dat neemt niet weg dat het hof oog heeft voor de specifieke aard van de ‘koerierszaken’ en de door de rechtbank gesignaleerde disbalans in straftoemeting, die zich kan voordoen of voordoet tussen enerzijds deze zaken en anderzijds zaken waarin aanzienlijk grotere hoeveelheden harddrugs zijn in- of uitgevoerd en/of waarin de verdachte een andere (veelal grotere, organiserende) rol had. Indien deze door de rechtbank genoemde disbalans als meewegende factor in de straftoemeting zou moeten leiden tot aanpassing van de oriëntatiepunten, is het aan de Commissie Rechtseenheid om het LOVS daarover te adviseren; daarop zal het hof niet vooruitlopen door gebruik te maken van andere uitgangspunten dan de LOVS-oriëntatiepunten. Bij een (hernieuwde) doordenking van de oriëntatiepunten door de Commissie Rechtseenheid zou de gedachte kunnen worden betrokken van een oriënterend strafplafond (bijvoorbeeld van 40 maanden gevangenisstraf) voor de ‘koerierszaken’.

Daarbij komt dat het hof geen aanwijzingen heeft (verkregen) dat de Nederlandse samenleving in algemene zin milder over de straftoemeting in zaken betreffende harddrugs is gaan denken dan voorheen. Eerder lijkt het tegendeel het geval. Het hof wijst in dat verband op het op 7 maart 2025 ingediende wetsvoorstel tot wijziging van de Opiumwet in verband met de verhoging van het wettelijk strafmaximum van het aanwezig hebben, de handel, de productie en de in- en uitvoer van verdovende middelen als bedoeld in lijst 1 bij de Opiumwet (‘verhoging strafmaxima grootschalige drugscriminaliteit)’^[9], dat tot doel heeft om (ondermijnende) drugscriminaliteit strenger te normeren en de maximaal op te leggen straffen te verhogen.^[10]

Het hof merkt in deze algemene beschouwingen tot slot op dat de hiervoor genoemde straftoemetingsvrijheid van de feitenrechter expliciet wordt aanvaard in de LOVS-oriëntatiepunten, ook wat betreft de hierboven weergegeven oriëntatiepunten voor de in- en uitvoer van harddrugs. Naast de hoeveelheid harddrugs kunnen immers onder meer de rol en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte meewegen bij de bepaling van de straf, evenals de specifieke omstandigheden waaronder het feit is begaan. Het hof benadrukt dat deze straftoemetingsfactoren er nu al toe kunnen leiden dat een (aanzienlijk) lagere straf wordt opgelegd dan de straf die in de LOVS-oriëntatiepunten voor de desbetreffende hoeveelheid gesmokkelde harddrugs wordt genoemd en dat (onder omstandigheden) ook andere strafmodaliteiten dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf in beeld kunnen komen, zodat maatwerk (nu al) in alle gevallen mogelijk is en blijft. Het hof plaatst daarbij wel de kanttekening dat de wijze waarop een straf mogelijk ten uitvoer zal worden gelegd, waaronder regelingen met betrekking tot strafonderbreking en voorwaardelijke invrijheidsstelling, in de regel geen rol speelt bij de straftoemeting.

4.4.2.

Toepassing op deze zaak

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan de invoer van 5.996,2 gram cocaïne, door deze in een koffer vanuit Sint Maarten naar Nederland te brengen (met eindbestemming Brussel). Cocaïne is een voor de volksgezondheid schadelijke stof. Gezien de grote hoeveelheid cocaïne, moet de cocaïne bedoeld zijn geweest voor verdere verspreiding en verhandeling. Met zijn handelen heeft de verdachte aldus een bijdrage geleverd aan de instandhouding van de internationale drugshandel, die gepaard gaat met vele andere vormen van (niet zelden gewelddadige) criminaliteit.

Op de wijze zoals hiervoor uiteengezet, heeft het hof bij de bepaling van de hoogte van de op te leggen straf gelet op de straffen genoemd in de LOVS-oriëntatiepunten. Daarin wordt voor de invoer van 5.000 tot 6.000 gram harddrugs een gevangenisstraf van 38 tot 40 maanden genoemd. Het hof neemt dit dan ook als uitgangspunt, hetgeen meebrengt dat het hof alleen een vrijheidsbenemende straf passend acht.

Het hof weegt in de bepaling van de op te leggen straf mee dat de verdachte het feit samen met medeverdachte [medeverdachte 2] heeft gepleegd en dat hij [medeverdachte 1] heeft betrokken bij zijn cocaïnesmokkel door haar te vragen met hem mee te reizen . Daar komt bij dat in de onderhavige zaak niet is gebleken van enige bijzondere persoonlijke omstandigheid (financieel of anderszins) die maakt dat de op te leggen straf verminderd dient te worden.

Het hof acht, alles afwegende, overeenkomstig de vordering van de advocaat-generaal een gevangenisstraf voor de duur van 40 maanden, met aftrek van voorarrest, passend en geboden.

Tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf zal volledig plaatsvinden binnen de penitentiaire inrichting, tot het moment dat de veroordeelde in aanmerking komt voor deelname aan een penitentiair programma, als bedoeld in artikel 4 Penitentiaire Pro beginselenwet, dan wel de regeling van voorwaardelijke invrijheidsstelling, als bedoeld in artikel 6:2:10 Wetboek Pro van Strafvordering, aan de orde is.

5.Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 2 en 10 van de Opiumwet.

6.
BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep ten aanzien van de opgelegde gevangenisstraf en doet in zoverre opnieuw recht.

Veroordeelt de verdachte tot een
gevangenisstrafvoor de duur van
40 (veertig) maanden.

Beveelt dat de tijd die door de verdachte vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in enige in
artikel 27, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht bedoelde vorm van voorarrest is doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde gevangenisstraf in mindering zal worden gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere straf in mindering is gebracht.

Bevestigt het vonnis waarvan beroep voor het overige, met inachtneming van het hiervoor overwogene.

Heft op het bevel tot voorlopige hechtenis van de verdachte met ingang van het tijdstip waarop de duur van deze hechtenis gelijk wordt aan die van de (tenuitvoerlegging van de) straf.

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. E.J. Hofstee, mr. M.J.A. Plaisier en mr. M.L.M. van der Voet, in tegenwoordigheid van
mr. C.H. Sillen, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van
21 april 2026.

Hoger beroep tegen strafoplegging medeplegen invoer cocaïne Schiphol

Uitspraak

1.Onderzoek van de zaak

2.Vonnis waarvan beroep

3.Bewijsoverweging

4.Oplegging van straf

5.Toepasselijke wettelijke voorschriften

Voetnoten