Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: NL26.6741
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam] , eiseres,
geboren op [geboortedatum] ,
van Russische nationaliteit,
V-nummer: [nummer] ,
(gemachtigde: mr. P.R. van de Water),
en
de minister van Asiel en Migratie, de minister,
(gemachtigde: mr. B.H. Wezeman).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank het beroep van eiseres tegen het niet in behandeling nemen van de aanvraag tot het verlenen van een verblijfsvergunning asiel voor bepaalde tijd. De minister heeft de aanvraag met het bestreden besluit van 5 februari 2026 niet in behandeling genomen, omdat Spanje verantwoordelijk is voor de aanvraag.
1.1.
De rechtbank heeft het beroep op 7 april 2026 op zitting behandeld. Hieraan hebben deelgenomen: eiseres en haar gemachtigde, een tolk en de gemachtigde van de minister. De rechtbank heeft het onderzoek op de zitting gesloten.
Beoordeling door de rechtbank
2. De rechtbank beoordeelt het niet in behandeling nemen van de asielaanvraag van eiseres. Zij doet dat aan de hand van de argumenten die eiseres heeft aangevoerd, de beroepsgronden.
3. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt en het besluit tot het niet in behandeling nemen van haar aanvraag in stand blijft. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt en welke gevolgen dit oordeel heeft.
Totstandkoming van het besluit
4. De EU [1] heeft gezamenlijke regelgeving over het in behandeling nemen van asielaanvragen. Die staat in de Dublinverordening [2] . Op grond van de Dublinverordening neemt de minister een asielaanvraag niet in behandeling als is vastgesteld dat een andere lidstaat verantwoordelijk is voor de behandeling daarvan. [3] In dit geval heeft Nederland op 27 oktober 2025 bij Spanje een verzoek om terugname gedaan. Spanje heeft dit verzoek op 4 november 2025 aanvaard op grond van artikel 18, eerste lid, aanhef en onder b, van de Dublinverordening.
Interstatelijk vertrouwensbeginsel
5. Eiseres voert aan dat de minister zich ten onrechte op het standpunt stelt dat ten aanzien van Spanje kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. In de zienswijze is concreet aangegeven waarom eiseres dat meent. In het bestreden besluit heeft de minister slechts volstaan met een algemene opsomming zonder concreet op de situatie van eiseres in te gaan. Daarnaast is eiseres een transvrouw. Om haar transitie succesvol te kunnen voltooien heeft zij medicatie nodig die in zij in Spanje niet krijgt. Daarom zou een overdracht naar Spanje voor eiseres catastrofaal zijn en haar in een situatie brengen als bedoeld in het arrest Jawo [4] . Ter onderbouwing hiervan heeft eiseres een brief van een Spaanse arts overgelegd. Hierin staat vermeld dat eiseres een medisch probleem heeft waarvoor behandeling noodzakelijk is maar dat het niet lukt deze behandeling te krijgen. De medicatie die eiseres nodig heeft is in Spanje niet of slechts zeer beperkt verkrijgbaar.
5.1.
De rechtbank stelt voorop dat de minister in zijn algemeenheid ten aanzien van de lidstaten mag uitgaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. De Afdeling [5] heeft in meerdere uitspraken geoordeeld dat ten aanzien van Spanje kan worden uitgegaan van het interstatelijk vertrouwensbeginsel. [6] Dit betekent dat de minister er in beginsel vanuit mag gaan dat Spanje zijn internationale verplichtingen tegenover eiseres zal nakomen en dat de behandeling van eiseres in Spanje niet in strijd zal zijn met artikel 3 van Pro het EVRM [7] . Het is aan eiseres om met concrete aanwijzingen aannemelijk te maken dat zij bij overdracht aan Spanje, als gevolg van het niet nakomen van internationale verplichtingen door de Spaanse autoriteiten, een reëel risico loopt op een met artikel 3 van Pro het EVRM en artikel 4 van Pro het Handvest [8] strijdige behandeling. Daarvoor kan zij objectieve informatie over de werking van het asiel- en opvangsysteem in Spanje overleggen of verklaringen afleggen over haar eigen ervaringen daarmee. Van een schending van artikel 3 van Pro het EVRM en artikel 4 van Pro het Handvest zal, in het geval eiseres aannemelijk maakt dat er sprake is van tekortkomingen in het asiel- en opvangsysteem, eerst sprake zijn indien die tekortkomingen structureel zijn en een bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid bereiken. [9]
5.2.
Naar het oordeel van de rechtbank is eiseres hierin niet geslaagd. Zo heeft de Afdeling in de uitspraak van 8 juli 2021 [10] overwogen dat, hoewel de opvangvoorzieningen in Spanje vatbaar zijn voor verbeteringen, niet is gebleken van structurele tekortkomingen in de opvangvoorzieningen voor Dublinclaimanten die een bijzonder hoge drempel van zwaarwegendheid bereiken om onder het bereik van artikel 3 van Pro het EVRM en artikel 4 van Pro het Handvest te vallen. In de hiervoor onder 5.1. genoemde Afdelingsuitspraak van 27 juli 2023 is het AIDA-rapport “
Country Report: Spanje 2022 Update” besproken en in de Afdelingsuitspraak van 24 juni 2024 het rapport “
Country Report: Spain 2023 Update”. De Afdeling heeft geoordeeld dat deze AIDA-rapporten geen wezenlijk ander beeld schetsen van de situatie in Spanje voor Dublinclaimanten dan uit de landeninformatie volgt die al bij de uitspraak van 8 juli 2021 is betrokken. Hetzelfde heeft de Afdeling overwogen in haar uitspraak van 25 november 2025 [11] ten aanzien van het door eiseres in de zienswijze aangehaalde AIDA-rapport “
Country Report: Spain 2024 Update” van 30 april 2025. Dit betekent dat de minister er in beginsel vanuit mag gaan dat Spanje zijn internationale verplichtingen tegenover eiseres zal nakomen en dat de behandeling van eiseres in Spanje niet in strijd zal zijn met artikel 3 van Pro het EVRM en artikel 4 van Pro het Handvest. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat zij bij overdracht aan Spanje, als gevolg van het niet nakomen van internationale verplichtingen door de Spaanse autoriteiten, wel een reëel risico loopt op een met artikel 3 van Pro het EVRM en artikel 4 van Pro het Handvest strijdige behandeling. Mocht eiseres toch problemen ondervinden in de asielprocedure en/of opvangvoorzieningen, dan is het aan haar om hierover te klagen bij de (hogere) Spaanse autoriteiten. Niet is gebleken dat klagen hierover onmogelijk is of bij voorbaat zinloos.
Country Report: Spanje 2022 Update” besproken en in de Afdelingsuitspraak van 24 juni 2024 het rapport “
Country Report: Spain 2023 Update”. De Afdeling heeft geoordeeld dat deze AIDA-rapporten geen wezenlijk ander beeld schetsen van de situatie in Spanje voor Dublinclaimanten dan uit de landeninformatie volgt die al bij de uitspraak van 8 juli 2021 is betrokken. Hetzelfde heeft de Afdeling overwogen in haar uitspraak van 25 november 2025 [11] ten aanzien van het door eiseres in de zienswijze aangehaalde AIDA-rapport “
Country Report: Spain 2024 Update” van 30 april 2025. Dit betekent dat de minister er in beginsel vanuit mag gaan dat Spanje zijn internationale verplichtingen tegenover eiseres zal nakomen en dat de behandeling van eiseres in Spanje niet in strijd zal zijn met artikel 3 van Pro het EVRM en artikel 4 van Pro het Handvest. Eiseres heeft niet aannemelijk gemaakt dat zij bij overdracht aan Spanje, als gevolg van het niet nakomen van internationale verplichtingen door de Spaanse autoriteiten, wel een reëel risico loopt op een met artikel 3 van Pro het EVRM en artikel 4 van Pro het Handvest strijdige behandeling. Mocht eiseres toch problemen ondervinden in de asielprocedure en/of opvangvoorzieningen, dan is het aan haar om hierover te klagen bij de (hogere) Spaanse autoriteiten. Niet is gebleken dat klagen hierover onmogelijk is of bij voorbaat zinloos.
5.3.
Ook met betrekking tot de medische zorg oordeelt de rechtbank dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat Spanje niet aan zijn internationale verplichtingen voldoet of dat sprake is van dusdanige tekortkomingen dat de drempel uit het hiervoor genoemde Jawo-arrest wordt gehaald of overschreden. De door eiseres in de beroepsgronden overgelegde (onvertaalde) handgeschreven Spaanse brief maakt dat niet anders. Ter zitting heeft de gemachtigde van eiseres desgevraagd toegelicht dat in de (door de assistent van de huisarts geschreven) brief de noodzaak voor een hormoontherapie wordt vermeld. Daarnaast is de brief bedoeld om sneller een afspraak te krijgen met een specialist vanwege de lange wachtlijst. De rechtbank stelt vast dat uit de ter zitting gegeven vertaling niet blijkt dat de voor eiseres noodzakelijke hormoontherapie (medicatie) niet verkrijgbaar is in Spanje. Ook de omstandigheid dat er in Spanje een wachtlijst bestaat voor hormoontherapie maakt niet dat daarmee de drempel uit het Jawo-arrest wordt gehaald. Daar komt bij dat in Nederland ook wachtlijsten bestaan. Daarnaast acht de rechtbank van belang dat eiseres een reactie op de hiervoor genoemde brief, waarvan eiseres ter zitting heeft aangegeven dat deze in de zomer van 2025 is geschreven, niet heeft afgewacht. Eiseres is namelijk opnieuw naar Nederland gegaan en heeft op 31 augustus 2025 een opvolgende asielaanvraag ingediend. Naast de brief heeft eiseres ook een uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats Rotterdam [12] van 24 juli 2025 overgelegd. Volgens eiseres speelde hierin soortgelijke medische problematiek en heeft rechtbank Rotterdam het ingediende beroep gegrond verklaard. De rechtbank stelt vast dat het beroep gegrond is verklaard wegens een motiveringsgebrek in de overweging van de minister of er sprake is van bijzondere, individuele omstandigheden die maken dat de overdracht van de betreffende vreemdelingen aan Spanje van een onevenredige hardheid getuigt. Anders dan eiseres meent blijkt uit de door haar overgelegde uitspraak niet dat medische behandeling in het kader van transitie niet mogelijk is in Spanje.
Artikel 17 van Pro de Dublinverordening
6. Op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening moet worden bekeken of er bijzondere, individuele omstandigheden zijn aangevoerd die aanleiding geven om de asielaanvraag van eiseres toch in Nederland te behandelen.
6.1.
Paragraaf C2/5 van de Vc [13] bepaalt dat de minister terughoudend gebruik maakt van de bevoegdheid om het verzoek om internationale bescherming in Nederland te behandelen op grond van artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening, ook al is Nederland op grond van de in de verordening neergelegde criteria daartoe niet verplicht.
6.2.
De rechtbank is van oordeel dat de minister in het bestreden besluit voldoende heeft gemotiveerd waarom er geen aanleiding bestaat om de asielaanvraag van eiseres op grond van artikel 17 van Pro de Dublinverordening aan zich te trekken. Voor zover eiseres meent dat haar medische problemen met betrekking tot haar transitie ook moeten worden meegenomen in de motvering of artikel 17, eerste lid, van de Dublinverordening, verwijst de rechtbank naar de Afdelingsuitspraak van 25 februari 2025 [14] . Daarin is geoordeeld dat als de minister de omstandigheden waar de vreemdeling zich op heeft beroepen al heeft betrokken bij de beoordeling of hij van het interstatelijk vertrouwensbeginsel mag uitgaan, dit in beginsel ook een deugdelijke motivering is waarom hij zijn discretionaire bevoegdheid niet gebruikt. Verder ziet de rechtbank in de omstandigheid dat eiseres in Spanje aangifte heeft gedaan van een zedenmisdrijf en melding heeft gemaakt van stalking door de dader geen aanleiding voor de conclusie dat de minister de asielaanvraag aan zich dient te trekken. De rechtbank miskent de ernst van het zedenmisdrijf en de stalking niet, maar oordeelt dat eiseres niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake is van een bijzondere, individuele omstandigheid die maakt dat moet worden afgezien van de overdracht aan Spanje wegens een onevenredige hardheid. Eiseres heeft aangifte kunnen doen. De stelling dat de politie in Spanje niets met haar aangifte en melding heeft gedaan is niet nader onderbouwd en bovendien heeft eiseres niet afgewacht wat met de aangifte zou gebeuren. De aangifte dateert van 19 juni 2025, terwijl eiseres op 31 augustus 2025 zich weer in Nederland heeft gemeld voor asiel en bovendien heeft eiseres het verdere verloop van de aangifte niet afgewacht.
Conclusie en gevolgen
7. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiseres geen gelijk krijgt en geen vergoeding van haar proceskosten.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A. Sibma, rechter, in aanwezigheid van R. de Boer, griffier en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
De uitspraak is openbaar gemaakt en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met de uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen 1 week na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.