ECLI:NL:PHR:2005:AU3876

• Datum uitspraak: 20 december 2005
• Publicatiedatum: 4 april 2013
• Zaaknummer: 00494/05
• Instantie: Parket bij de Hoge Raad
• Type: Conclusie
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Toewijzend
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Vernietiging vonnis wegens niet beslissen op getuigenverzoek in medeplegen afpersing

In deze zaak is verdachte veroordeeld voor medeplegen van afpersing en overtreding van het vuurwapenverbod tot vijf jaar gevangenisstraf door het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van de Nederlandse Antillen en Aruba. Verdachte had in hoger beroep bij wijze van laatste woord verzocht om een getuige te dagvaarden die onder ede zou kunnen verklaren dat verdachte niet bij de overval aanwezig was.

Het Hof heeft echter nagelaten uitdrukkelijk op dit verzoek te beslissen, terwijl dit op grond van de procesregels en de belangen van een behoorlijke procesorde van wezenlijk belang is. De Hoge Raad oordeelt dat het ontbreken van een dergelijke beslissing in beginsel leidt tot nietigheid van het onderzoek ter terechtzitting, tenzij de verdediging redelijkerwijs niet in haar belang is geschaad, wat hier niet het geval is.

De Hoge Raad vernietigt daarom het bestreden vonnis en wijst de zaak terug naar het Gemeenschappelijk Hof voor hernieuwde berechting. Andere aangevoerde middelen zijn verworpen, waaronder een klacht over een vermeende tegenstrijdigheid in het bewijs. De zaak zal op basis van het bestaande dossier opnieuw moeten worden behandeld.

Uitkomst: Het vonnis wordt vernietigd wegens het ontbreken van een uitdrukkelijke beslissing op het getuigenverzoek en de zaak wordt terugverwezen voor hernieuwde berechting.

Conclusie

Nr. 00494/05

Mr Machielse

Zitting 4 oktober 2005

Conclusie inzake:

[verdachte]

1. Het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van de Nederlandse Antillen en Aruba heeft op 23 november 2004 het vonnis van het Gerecht in eerste Aanleg van 12 juli 2004, waarbij verdachte voor 1. medeplegen van afpersing, en 2. medeplegen van overtreding van het verbod, gesteld bij art. 3, eerste lid van de Vuurwapenverordening 1930, meermalen gepleegd, veroordeeld is tot een gevangenisstraf van vijf jaar, bevestigd.

2. Verdachte heeft cassatie ingesteld en mr M.L.M. van der Voet, advocaat te Amsterdam, heeft een schriftuur ingezonden, houdende twee middelen van cassatie.

3.1. Het eerste middel klaagt over het verzuim van het Gemeenschappelijk Hof te beslissen op een door verdachte gedaan verzoek om [betrokkene 1] als getuige te horen. De klacht houdt in de tweede plaats in dat [betrokkene 1] als getuige had moeten worden opgeroepen nu hij zijn voor het bewijs gebezigde, tegenover de politie afgelegde belastende verklaring, ter terechtzitting in eerste aanleg niet heeft gehandhaafd.

3.2. Het proces-verbaal van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep houdt in dat verdachte bij wijze van laatste woord heeft verzocht om [betrokkene 1] als getuige te dagvaarden, die onder ede zou kunnen verklaren dat verdachte niet bij de overval aanwezig was.

Art. 358 SvNA bepaalt dat het Hof, indien aan het Hof de noodzakelijkheid blijkt van het verhoor van op de terechtzitting nog niet verhoorde getuigen, tegen een door het Hof te bepalen tijdstip de dagvaarding van die getuigen beveelt. Art. 371 SvNA houdt in dat verdachte een verzoek kan doen aan het Hof om een beslissing te nemen waartoe de bevoegdheid aan het Hof op grond van de bepalingen van de titel over de behandeling ter terechtzitting toekomt. Ingevolge art. 302 SvNA zijn deze bepalingen ook van toepassing op de behandeling in hoger beroep.

In het proces-verbaal van het onderzoek ter terechtzitting in appel noch in zijn arrest is het Gemeenschappelijk Hof ingegaan op het verzoek van verdachte. Dat verzuim heeft nietigheid tot gevolg.(1)

3.3. De tweede grond die onder het middel is gelegd faalt, omdat de bewezenverklaring van feit 1 mede steunt op de verklaring die de getuige [getuige 1] ter terechtzitting in eerste aanleg heeft afgelegd en die een herkenning van verdachte inhoudt. De verklaring van [betrokkene 1] is dus niet het enige bewijsmiddel waaruit verdachtes betrokkenheid bij het tenlastegelegde feit rechtstreeks kan volgen.(2)

4.1. Het tweede middel klaagt over een tegenstrijdigheid in de bewijsconstructie, omdat in bewijsmiddel 1 en 2 van twee vuurwapens sprake is, terwijl uit bewijsmiddel 3 zou zijn af te leiden dat bij de overval slechts van één speelgoedpistool is gebruik gemaakt.

4.2. Ik kan die tegenstrijdigheid niet ontdekken. Bewijsmiddel 3 houdt enkel in dat het pistool waarvan [betrokkene 1] zich bediende door verdachte aan hem was gegeven, maar zegt er niets over of verdachte niet zelf ook nog een schietwapen tot zijn beschikking had.

Het middel faalt.

5. Het eerste middel slaagt en zal tot vernietiging van het strafvonnis en tot terugwijzing van de zaak naar het Gemeenschappelijk Hof dienen te leiden, dat de zaak opnieuw op het bestaande beroep zal hebben te berechten en af te doen. Ambtshalve heb ik geen grond aangetroffen die overigens tot vernietiging behoort te leiden.

6. Deze conclusie strekt tot vernietiging van het bestreden strafvonnis en tot terugwijzing van de zaak naar het Gemeenschappelijk Hof van Justitie van de Nederlandse Antillen en Aruba.

De Procureur-Generaal

bij de Hoge Raad der Nederlanden

1 Vgl. HR NJ 2003, 726; HR NJ 2005, 165.

2 HR 15 april 1997, NJB 1997, p. 1089, nr. 86; HR 15 maart 2005, LJN AS4681.