ECLI:NL:CRVB:2010:BM9913

• Datum uitspraak: 18 juni 2010
• Publicatiedatum: 5 april 2013
• Zaaknummer: 09-928 AAW
• Instantie: Centrale Raad van Beroep
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: J. Brand; J.P.M. Zeijen; B. Barentsen
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 3 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Bevestiging weigering arbeidsongeschiktheidsuitkering wegens ontbreken nieuwe feiten of omstandigheden

Appellant verzocht het UWV om terug te komen op het besluit van 13 november 1992, waarin hem een arbeidsongeschiktheidsuitkering werd geweigerd. Hij stelde dat na 1992 een nieuwe diagnose was gesteld, die niet was meegenomen bij de oorspronkelijke beoordeling.

De rechtbank verklaarde het beroep ongegrond en oordeelde dat er geen sprake was van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zoals bedoeld in artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb). De Centrale Raad van Beroep onderschreef dit oordeel en bevestigde de uitspraak van de rechtbank.

De door appellant overgelegde verklaring van zijn huisarts uit 2009 bood geen aanleiding om het besluit te herzien, omdat deze niet aantoonde dat er ten tijde van het oorspronkelijke besluit relevante nieuwe feiten of omstandigheden waren. De Raad benadrukte dat de ernst van de klachten niet anders werd door een gewijzigde diagnose en dat de oorspronkelijke beoordeling de psychische klachten reeds in kaart had gebracht.

De Raad zag geen grond voor toepassing van artikel 8:75 Awb en wees het hoger beroep af, waarmee het besluit van het UWV stand hield.

Uitkomst: Het hoger beroep wordt afgewezen en het besluit van het UWV om niet terug te komen op het besluit van 1992 blijft in stand.

Uitspraak

09/928 AAW

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

U I T S P R A A K

op het hoger beroep van:

[Appellant], wonende te [woonplaats] (hierna: appellant),

tegen de uitspraak van de rechtbank Groningen van 31 december 2008, 08/156 (hierna: aangevallen uitspraak),

in het geding tussen:

appellant

en

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).

Datum uitspraak: 18 juni 2010

I. PROCESVERLOOP

Namens appellant heeft mr. F. Bakker, advocaat te Groningen, hoger beroep ingesteld.

Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 7 mei 2010. Appellant was vertegenwoordigd door mr. Bakker en het Uwv door mr. P. Belopavlovic.

II. OVERWEGINGEN

1.1. Bij besluit van 13 november 1992 heeft de rechtsvoorganger van het Uwv geweigerd appellant per 11 juli 1983 - appellant werd op die datum 18 jaar oud - een uitkering wegens arbeidsongeschiktheid toe te kennen.

1.2. Bij besluit op bezwaar van 10 januari 2008 heeft het Uwv gehandhaafd zijn weigering om terug te komen van zijn besluit van 13 november 1992.

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het besluit genoemd in 1.2 ongegrond verklaard. Hiertoe heeft de rechtbank - kort samengevat - overwogen dat het Uwv zich bij het besluit van 10 januari 2008 terecht op het standpunt heeft gesteld dat appellant bij het verzoek om terug te komen van het besluit van 13 november 1992 geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden heeft vermeld en het Uwv het verzoek van appellant heeft mogen afwijzen met toepassing van artikel 4:6 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb).

De rechtbank heeft erop gewezen dat de door appellant - bij zijn verzoek om terug te komen van het besluit van 13 november 1992 - overgelegde informatie geen ander licht werpt op de situatie zoals beoordeeld bij het besluit van 13 november 1992, maar een beeld geeft van de ontwikkeling van de situatie sedert 1992.

3. Appellant heeft zich in hoger beroep evenals in beroep op het standpunt gesteld dat is miskend dat bij appellant na 1992 de diagnose schizofrenie is gesteld, welke diagnose later is bijgesteld naar schizotypische persoonlijkheidsstoornis, dat deze laatste diagnose ten onrechte niet reeds in 1992 is gesteld en dat mitsdien in 1992 ten onrechte geen rekening is gehouden met de uit deze diagnose voortvloeiende beperkingen.

4.1. Het hoger beroep treft geen doel.

4.2. Naar het oordeel van de Raad heeft de rechtbank de gronden die in beroep zijn ingediend en in hoger beroep zijn herhaald afdoende besproken en genoegzaam gemotiveerd waarom die gronden niet slagen. De Raad onderschrijft de overwegingen van de rechtbank volledig.

4.3. Ook met de door appellant in hoger beroep overgelegde verklaring van zijn huisarts, gedateerd 1 juli 2009, heeft appellant zijn aan het verzoek om terug te komen van het besluit van 13 november 1992 ten grondslag liggende opvatting dat sprake is van nieuwe feiten en of veranderde omstandigheden niet onderbouwd. Uit deze verklaring volgt geenszins dat ten opzichte van de in het kader van het besluit van 13 november 1992 gemaakte beoordeling nieuwe feiten of veranderde omstandigheden aanwezig zijn. De verklaring van de huisarts gaat eraan voorbij dat uit de aan het besluit van 13 november 1992 ten grondslag liggende beoordeling volgt dat destijds de psychische klachten van appellant in kaart zijn gebracht en dat met deze klachten rekening is gehouden. Dat op basis van deze klachten inmiddels een andere diagnose is gesteld, maakt de ernst van de klachten niet anders en is geen nieuw feit of veranderde omstandigheid als bedoeld in artikel 4:6 van de Awb.

4.4. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

4.5. De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:75 van de Awb.

III. BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep,

Recht doende:

Bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door J. Brand als voorzitter en J.P.M. Zeijen en B. Barentsen als leden, in tegenwoordigheid van M. Mostert als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 18 juni 2010.

(get.) J. Brand.

(get.) M. Mostert.

EF