Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummer: NL24.8684
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam] , eiser
van Tunesische nationaliteit,
V-nummer: [nummer] ,
(gemachtigde: mr. V.L. van Wieringen),
en
de minister van Asiel en Migratie.
Inleiding
1. Deze uitspraak gaat over het beroep dat eiser heeft ingediend omdat de minister een terugkeerbesluit heeft opgelegd. Eiser heeft de voorzieningenrechter tevens verzocht een voorlopige voorziening te treffen.
1.1.
Met de uitspraak van de voorzieningenrechter van deze rechtbank en zittingsplaats van 29 maart 2024 is het verzoek tot het treffen van een voorlopige voorziening toegewezen in die zin dat eiser dient te worden behandeld als een vreemdeling die (nog) onder de werking van Richtlijn 2001/55/EG valt totdat op het beroep is beslist. [1]
1.2.
Omdat partijen niet binnen de door de rechtbank gegeven termijn hebben gereageerd, houdt de rechtbank het ervoor dat partijen toestemming hebben gegeven als bedoeld in artikel 8:57 van Pro de Algemene wet bestuursrecht (Awb) om een behandeling van het beroep op zitting achterwege te laten. De rechtbank heeft het onderzoek gesloten.
Beëindiging van de tijdelijke bescherming met ingang van 4 maart 2024
2. Het antwoord op de vraag of de facultatieve tijdelijke bescherming kon worden beëindigd is reeds gegeven door de Afdeling. [2]
2.1.
Bij uitspraak van 17 januari 2024 heeft de Afdeling bepaald dat de tijdelijke bescherming van derdelanders met een tijdelijke Oekraïense verblijfsvergunning die vóór
19 juli 2022 ingeschreven waren in de BRP op 4 maart 2024 eindigt. [3]
2.2.
Bij brief van 24 januari 2024 is eiser bericht dat 4 maart 2024 de laatste dag is waarop hij recht heeft op tijdelijke bescherming en dat dit recht automatisch stopt na 4 maart 2024. Met het bestreden besluit van 11 maart 2024 is aan eiser een terugkeerbesluit opgelegd.
2.3.
Bij arrest van 19 december 2024 heeft het Hof van Justitie -kort samengevat- geoordeeld dat de vroegtijdige beëindiging rechtmatig is. [4]
2.4.
Bij uitspraak van 23 april 2025 heeft de Afdeling bevestigd dat de minister bevoegd is om de facultatieve tijdelijke bescherming te beëindigen op een tijdstip gelegen voor de datum waarop de verplichte tijdelijke bescherming eindigt. [5] De rechtbank ziet geen aanleiding hierover in onderhavige procedure anders te oordelen. [6]
Het terugkeerbesluit
3. De vraag is vervolgens of de minister op 11 maart 2024 bevoegd was om een terugkeerbesluit uit te vaardigen.
3.1.
Anders dan eiser stelt, eindigde de facultatieve tijdelijke bescherming op grond van de RTB niet per 4 maart 2025. Uit de hiervoor aangehaalde uitspraak van de Afdeling van 23 april 2025 volgt immers dat die bescherming eindigde per 4 maart 2024, zodat eiser vanaf dat moment geen rechtmatig verblijf meer had in Nederland. De minister was daarom bevoegd om op 11 maart 2024 een terugkeerbesluit uit te vaardigen.
4. Artikel 6 van Pro Richtlijn 2008/115/EG is in het arrest van het hof van Justitie van 19 december 2024 zo uitgelegd dat het zich ertegen verzet dat jegens een derdelander die legaal op het grondgebied van een lidstaat verblijft uit hoofde van de mogelijkheid die deze lidstaat heeft aangewend om hem facultatieve tijdelijke bescherming te verlenen, als bedoeld in artikel 7 van Pro Richtlijn 2001/55, een terugkeerbesluit wordt uitgevaardigd voordat deze bescherming is geëindigd. Zoals hiervoor is overwogen is de facultatieve bescherming per 4 maart 2024 geëindigd. De rechtbank ziet in hetgeen is aangevoerd geen aanleiding voor het oordeel dat de minister niet bevoegd was bij bestreden besluit een terugkeerbesluit uit te vaardigen. Gelet op het voorgaande ziet de rechtbank evenmin aanleiding om prejudiciële vragen te stellen.
5. Eisers betoog dat sprake is van een schending van de hoorplicht slaagt evenmin. Uit de jurisprudentie van het Hof, waaronder de arresten Mukarubega [7] en Boudjlida [8] volgt dat het recht om te worden gehoord, het recht omvat om, voordat een terugkeerbesluit wordt uitgevaardigd, het standpunt hieromtrent kenbaar te maken. Eiser heeft deze gelegenheid gehad doordat hij binnen vier weken een schriftelijke reactie heeft kunnen geven op het voornemen tot het opleggen van een terugkeerbesluit. Eiser heeft geen persoonlijke feiten of omstandigheden naar voren gebracht die aan een terugkeerbesluit in de weg zouden kunnen staan en op grond waarvan hij (daarnaast) ook in persoon gehoord had moeten worden.
Conclusie en gevolgen
6. Het beroep is ongegrond. Dat betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Het terugkeerbesluit blijft in stand. De minister hoeft daarom aan eiser geen proceskosten te vergoeden.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond;
Deze uitspraak is gedaan door mr. R. Tesfai, rechter, in aanwezigheid van mr. F. Aissa,, griffier, en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
Deze uitspraak is openbaar en bekendgemaakt op:
Informatie over hoger beroep
Een partij die het niet eens is met deze uitspraak, kan een hogerberoepschrift sturen naar de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State waarin wordt uitgelegd waarom deze partij het niet eens is met deze uitspraak. Het hogerberoepschrift moet worden ingediend binnen vier weken na de dag waarop deze uitspraak is bekendgemaakt. Kan de indiener de behandeling van het hoger beroep niet afwachten, omdat de zaak spoed heeft, dan kan de indiener de voorzieningenrechter van de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State vragen om een voorlopige voorziening (een tijdelijke maatregel) te treffen.