Uitspraak
RECHTBANK AMSTERDAM
Bestuursrecht
zaaknummer: AMS 20/2291
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiser] , te Purmerend, eiser (hierna: [eiser] )
en
de heffingsambtenaar van de gemeente Amsterdam,verweerder (hierna: de heffingsambtenaar)
(gemachtigde: [namen] ).
Procesverloop
Op 26 februari 2020 heeft de heffingsambtenaar aan [eiser] een naheffingsaanslag parkeerbelasting opgelegd.
Met een uitspraak op bezwaar van 16 maart 2020 (de bestreden uitspraak) heeft de heffingsambtenaar het bezwaar van [eiser] ongegrond verklaard.
[eiser] heeft tegen de bestreden uitspraak beroep ingesteld. De heffingsambtenaar heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 11 januari 2021. [eiser] is verschenen. De heffingsambtenaar heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden.
Overwegingen
1. Op 21 februari 2020 om 13:22 uur heeft een parkeercontroleur van de gemeente Amsterdam geconstateerd dat de auto van [eiser] met [kenteken] ter hoogte van de [adres] te Amsterdam stond. Bij de controle is gebleken dat [eiser] geen parkeergeld had betaald. Daarom heeft de heffingsambtenaar een naheffingsaanslag opgelegd.
2. [eiser] is het niet eens met de naheffingsaanslag. Hij voert aan dat hij niet heeft geparkeerd. Hij had de auto stilgezet om zijn zoon af te zetten bij de dokter. Hij heeft vervolgens zijn volgende bestemming in de navigator ingetoetst en is daarna onmiddellijk vertrokken. [eiser] vergelijkt zijn situatie met die van een taxichauffeur die ook zijn volgende bestemming intoetst.
3. Tussen partijen is de vraag in geschil of sprake is van parkeren. Onder ‘parkeren’ wordt verstaan het gedurende een aaneengesloten periode doen of laten staan van een voertuig op binnen de gemeente gelegen, voor het openbaar verkeer openstaande, terreinen of weggedeelten waarop dit doen of laten staan niet ingevolge een wettelijk voorschrift verboden is. Van parkeren is geen sprake als het voertuig stilstaat om personen onmiddellijk te laten in- of uitstappen of om goederen onmiddellijk te laden of te lossen.
4. De rechtbank stelt voorop dat op de heffingsambtenaar de bewijslast rust van de juistheid van de feiten en omstandigheden die aan de naheffingsaanslag ten grondslag liggen. In gevallen zoals hier aan de orde, ligt het dan ook primair op de weg van de heffingsambtenaar om, in het licht van wat [eiser] hieromtrent naar voren heeft gebracht, aannemelijk te maken dat sprake is van parkeren. Anderzijds rust de bewijslast dat sprake was van ‘onmiddellijk in- en uitstappen’ op degene die zich op deze uitzondering beroept. [1]
5. Door de heffingsambtenaar is ter zitting niet betwist dat [eiser] zijn zoon had afgezet en achter het stuur zat om de navigatie in te vullen en vervolgens direct is weggereden. Hier gaat de rechtbank dan ook vanuit. De vraag die de rechtbank vervolgens moet beantwoorden is of de heffingsambtenaar voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat sprake was van parkeren.
6. In een uitspraak van 21 april 2017 van deze rechtbank [2] is de werkwijze van de controle op het betalen van parkeerbelasting door het inzetten van zogeheten scanauto’s, zoals ook in deze zaak uitgevoerd, aan de orde gekomen. Hierin kwam ook aan bod dat alleen bij twijfel of sprake is van parkeren in de zin van de Parkeerverordening een tweede controle plaatsvindt. Naar het oordeel van de rechtbank zijn de twee door de heffingsambtenaar overlegde scanfoto’s van matige kwaliteit en is alleen de achterkant van de auto te zien. Op de foto’s is niet te zien of iemand achter het stuur van de auto zat, zoals [eiser] onbetwist heeft gesteld. Als de foto’s wel van goede kwaliteit waren geweest en de auto van de voorkant en/of de bestuurderszijde waren gemaakt, dan had [eiser] op de foto’s te zien moeten zijn. Dat had de heffingsambtenaar vervolgens aanleiding moeten geven om een tweede controle uit te voeren. Niet is gebleken dat dit is gebeurd. Dit betekent dat de heffingsambtenaar niet aannemelijk heeft gemaakt dat sprake was van parkeren. De naheffingsaanslag is daarom ten onrechte opgelegd.
7. Het beroep is gegrond en de rechtbank vernietigt de bestreden uitspraak en de naheffingsaanslag van 26 februari 2020.
8. Omdat de rechtbank het beroep gegrond verklaart, bepaalt de rechtbank dat de heffingsambtenaar aan [eiser] het door hem betaalde griffierecht van € 48,- vergoedt. Er zijn geen voor vergoeding in aanmerking komende proceskosten.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart het beroep gegrond;
- vernietigt de bestreden uitspraak en de naheffingsaanslag van 26 februari 2020;
- draagt de heffingsambtenaar op het betaalde griffierecht van € 48,- aan [eiser] te vergoeden.
Deze uitspraak is gedaan door mr. K. Oldekamp-Bakker, rechter, in aanwezigheid van
mr.I.N. van Soest, griffier
.De beslissing is in het openbaar uitgesproken op
mr.I.N. van Soest, griffier
.De beslissing is in het openbaar uitgesproken op
griffier
rechter
Afschrift verzonden aan partijen op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kunt u binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep instellen bij het gerechtshof Amsterdam, Postbus 1312, 1000 BH Amsterdam.