ECLI:NL:CRVB:2019:1720

• Datum uitspraak: 14 mei 2019
• Publicatiedatum: 23 mei 2019
• Zaaknummer: 17-7841 PW-PV
• Instantie: Centrale Raad van Beroep
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Toewijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: P.W. van Straalen
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 1 inkomend

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Toekenning individuele inkomenstoeslag naar gehuwdennorm en proceskostenvergoeding

Appellant vroeg een individuele inkomenstoeslag aan terwijl hij gehuwd was. Het college kende aanvankelijk een toeslag toe volgens de alleenstaande ouder norm van €470,-, maar trok dit besluit later in en kende een toeslag toe volgens de gehuwdennorm van €600,- zonder kinderen mee te tellen.

De rechtbank verklaarde het beroep tegen het eerste besluit niet-ontvankelijk en het beroep tegen het tweede besluit ongegrond, en kende appellant een proceskostenvergoeding van €495,- toe vanwege het opnieuw beslissen op bezwaar.

In hoger beroep stelde appellant dat het bestreden besluit in strijd was met het verbod van reformatio in peius omdat de dochter niet meer werd meegeteld. De Raad verwierp dit verweer omdat het uiteindelijke resultaat voor appellant gunstiger was.

Verder oordeelde de Raad dat de rechtbank ten onrechte slechts één punt voor het bijwonen van de zitting had toegekend en verhoogde de proceskostenvergoeding tot €1.024,- voor zowel de procedure in eerste aanleg als in hoger beroep. Tevens werd het betaalde griffierecht van €124,- aan appellant vergoed.

Uitkomst: De Raad kent de individuele inkomenstoeslag toe naar de gehuwdennorm en verhoogt de proceskostenvergoeding aan appellant tot €1.024,- per procedure.

Uitspraak

17. 7841 PW-PV

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Proces-verbaal van de mondelinge uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag van 20 november 2017, 17/4246 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellant] te [woonplaats] (appellant)

het college van burgemeester en wethouders van Den Haag (college)

Datum uitspraak: 14 mei 2019

Zitting heeft: P.W. van Straalen als lid van de enkelvoudige kamer

Griffier: A.M. Pasmans

Namens appellant is verschenen drs. F. el Idrissi. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door D.L. Zwart.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep:

• vernietigt de aangevallen uitspraak voor wat betreft de proceskostenveroordeling;
• bevestigt de aangevallen uitspraak voor het overige;
• veroordeelt het college in de kosten van appellant tot een bedrag van in totaal
• bepaalt dat het college het door appellant betaalde griffierecht van € 124,- vergoedt.

Deze beslissing is uitgesproken in het openbaar. Zij is gebaseerd op de volgende overwegingen.

Het gaat in deze zaak om de aanvraag voor een individuele inkomenstoeslag. Op het moment van de aanvraag was appellant gehuwd. Kort na de aanvraag is uit dat huwelijk een dochter geboren. Het college heeft de toeslag aanvankelijk toegekend naar de norm voor een alleenstaande ouder tot een bedrag van € 470,-. Het bezwaar daartegen heeft het college ongegrond verklaard. In beroep heeft het college dat besluit bij het nu bestreden besluit ingetrokken. Bij het bestreden besluit heeft het college een toeslag toegekend naar de norm voor gehuwden, zonder ten laste komende kinderen, zijnde een bedrag van € 600,-.

De rechtbank heeft het beroep tegen het besluit waarbij het bezwaar ongegrond was verklaard niet-ontvankelijk verklaard en het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.

In verband met het na beroep opnieuw beslissen op bezwaar heeft de rechtbank het college veroordeeld in de proceskosten van appellant. De rechtbank heeft een bedrag van € 495,- toegekend.

In hoger beroep voert appellant in de eerste plaats aan dat het bestreden besluit in strijd is met het verbod van reformatio in peius. Dat is volgens appellant het geval omdat in het bestreden besluit de dochter niet langer wordt meegeteld bij de toekenning van de toeslag.

Deze grond slaagt niet. De omstandigheid dat een element van de besluitvorming in bezwaar in voor de bezwaarde negatieve zin wordt bijgesteld, leidt op zich niet tot een verboden benadeling. Het gaat er volgens vaste rechtspraak om of het resultaat van die besluitvorming nadelig is. Dat is niet het geval. Appellant kreeg eerst € 470,- en na bezwaar € 600,-. De Raad ziet geen aanleiding van deze vaste rechtspraak af te wijken. Dit betekent dat van een verboden benadeling geen sprake is.

Appellant voert tot slot aan dat de rechtbank ook een punt voor het bijwonen van de zitting had moeten toekennen. Zijdens het college is ter zitting het standpunt ingenomen dat de rechtbank ten onrechte maar 1 punt heeft toegekend. Nu tussen partijen niet in geschil is dat de rechtbank twee punten had moeten toekennen, zal de Raad de aangevallen uitspraak vernietigen voor zover het de proceskostenveroordeling betreft. De Raad zal het college veroordelen tot een bedrag van € 1.024,- in beroep en bijgevolg ook in de kosten in hoger beroep, zijnde eveneens € 1.024,-. De Raad bepaalt tevens dat het college het door appellant betaalde griffierecht van € 124,- vergoedt.

Waarvan proces-verbaal.

De griffier Het lid van de enkelvoudige kamer

(getekend) A.M. Pasmans (getekend) P.W. van Straalen