ECLI:NL:CRVB:2014:4187

• Datum uitspraak: 12 december 2014
• Publicatiedatum: 12 december 2014
• Zaaknummer: 12-4277 WIA
• Instantie: Centrale Raad van Beroep
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: J.W. Schuttel; J.P.M. Zeijen; R.E. Bakker
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 2 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Bevestiging weigering WIA-uitkering wegens minder dan 35% arbeidsongeschiktheid

Appellante, laatst werkzaam als incassomedewerkster, vroeg een WIA-uitkering aan na zwangerschapsgerelateerde klachten. Het UWV stelde vast dat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt was en daarom geen recht had op een uitkering. In bezwaar voerde appellante aan dat haar beperkingen werden onderschat, mede vanwege psychische klachten na complicaties tijdens haar zwangerschappen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft deze psychische problematiek meegewogen en de beperkingen in de Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) aangepast.

De rechtbank verklaarde het beroep tegen het bezwaar ongegrond en oordeelde dat de medische beoordeling zorgvuldig was en dat de aanvullende medische informatie geen nieuwe inzichten bood. Ook de geschiktheid van de geselecteerde functies werd bevestigd. In hoger beroep herhaalde appellante dat haar beperkingen werden onderschat en dat zij medisch niet in staat zou zijn de functies te vervullen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De medische grondslag van het besluit is juist en zorgvuldig vastgesteld, waarbij rekening is gehouden met psychische en fysieke beperkingen. Er zijn geen nieuwe medische feiten die tot een ander oordeel leiden. De geselecteerde functies zijn passend en de mate van arbeidsongeschiktheid blijft onder de 35%. Het hoger beroep wordt daarom ongegrond verklaard.

Uitkomst: Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en de weigering van de WIA-uitkering bevestigd.

Uitspraak

12/4277 WIA

Datum uitspraak: 12 december 2014

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Utrecht van 26 juni 2012, 11/4065 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[appellante] te [woonplaats] (appellante)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

PROCESVERLOOP

Namens appellante heeft mr. W.P.J.M. van Gestel, werkzaam bij ARAG, hoger beroep ingesteld.

Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 31 oktober 2014. Appellant en haar gemachtigde zijn, met bericht, niet verschenen. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. F.A. Put.

OVERWEGINGEN

1.1.

Appellante is laatstelijk werkzaam geweest als incassomedewerkster voor 40 uur per week. Zij heeft zich met ingang van 10 maart 2009 met zwangerschapsgerelateerde klachten ziek gemeld. Naar aanleiding van een aanvraag om een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA) heeft de verzekeringsarts appellante onderzocht en de beperkingen vastgelegd in een Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van
19 mei 2011. Vervolgens heeft de arbeidsdeskundige geoordeeld dat appellante ongeschikt is voor het eigen werk, maar geschikt is voor passende functies, op grond waarvan het verlies aan verdiencapaciteit is vastgesteld op 8,01%. Bij besluit van 15 juni 2011 heeft het Uwv vastgesteld dat voor appellante geen recht op een uitkering op grond van de Wet WIA is ontstaan omdat appellante met ingang van 28 juni 2011 minder dan 35% arbeidsongeschikt is.

1.2.

In bezwaar heeft appellante aangevoerd dat zij meer beperkt is dan door het Uwv is aangenomen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft desgevraagd informatie van psychotherapeut G. van der Kooij van 3 oktober 2011 ontvangen. Daaruit blijkt dat appellante vanuit haar persoonlijkheid de neiging tot controle heeft en zij psychische klachten heeft ontwikkeld nadat het HELLP-syndroom tijdens de eerste zwangerschap is opgetreden en ook de tweede zwangerschap niet vlekkeloos is verlopen. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft blijkens zijn rapport van 14 oktober 2011 in de ontvangen informatie aanleiding gezien de beperkingen van appellante in de FML aan te scherpen. De arbeidsdeskundige bezwaar en beroep heeft in haar rapport de geselecteerde functies gewijzigd, maar vastgesteld dat de mate van arbeidsongeschiktheid ongewijzigd minder dan 35% bedraagt. Bij beslissing op bezwaar van 14 november 2011 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellante tegen het besluit van 15 juni 2011 ongegrond verklaard.

2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het tegen het bestreden besluit ingesteld beroep ongegrond verklaard. Daarbij heeft de rechtbank geoordeeld dat de beperkingen van appellante niet zijn onderschat. De ter zitting overhandigde brief van de psycholoog van de Riagg van 5 maart 2012 is volgens de rechtbank inhoudelijk nagenoeg gelijk aan de eerdergenoemde brief van Van der Kooij, die de verzekeringsarts bezwaar en beroep bij zijn beoordeling heeft meegewogen. De brief van de RIAGG biedt volgens de rechtbank geen aanknopingspunten om de vastgestelde belastbaarheid voor onjuist te houden. Voorts heeft de rechtbank geoordeeld dat in de rapporten van de arbeidsdeskundigen bezwaar en beroep van
9 november 2011 en 29 maart 2012 voldoende is gemotiveerd op grond waarvan de geduide functies voor appellante als passend kunnen worden aangemerkt.

3. In hoger beroep is herhaald dat de beperkingen van appellante zijn onderschat en dat zij medisch gezien niet in staat is de geselecteerde functies te vervullen.

4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

4.1.

De rechtbank heeft met juistheid de medische grondslag van het bestreden besluit onderschreven. De verzekeringsartsen hebben zorgvuldig onderzoek verricht en de informatie van de behandelend sector kenbaar in hun beoordeling meegewogen. De in beroep overgelegde informatie bevat, zoals de rechtbank terecht heeft overwogen, in essentie geen nieuwe medische informatie. De verzekeringsarts bezwaar en beroep heeft met de psychische problematiek rekening gehouden en hiertoe een aanvullende beperking in de FML aangenomen. Appellante is aangewezen geacht op een voorspelbare werksituatie in een rustige werkomgeving, zonder veelvuldige deadlines en productiepieken. Er is een beperking aangenomen voor conflicthantering en ten aanzien van verhoogd persoonlijk risico. Voorts is een aanvullende beperking aangenomen voor onder meer het kunnen buigen, tillen, klimmen en staan tijdens het werk. In de beschikbare gegevens zijn geen aanknopingspunten te vinden voor het standpunt dat de beperkingen van appellante in de FML van 14 oktober 2011 zijn onderschat.

4.2.

Ten aanzien van de medische geschiktheid van de geselecteerde functies wordt overwogen dat er geen nadere gronden zijn aangevoerd op grond waarvan geoordeeld zou moeten worden dat appellante niet tot het vervullen van die functies in staat kan worden geacht.

5. Uit hetgeen is overwogen onder 4.1 en 4.2 volgt dat het hoger beroep niet slaagt. De aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

6. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door J.W. Schuttel als voorzitter en J.P.M. Zeijen en R.E. Bakker als leden, in tegenwoordigheid van B. Rikhof als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 12 december 2014.

(getekend) J.W. Schuttel

(getekend) B. Rikhof

RB