Uitspraak
10/7048 WWB, 10/7049 WWB
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Utrecht van 17 november 2010, 09/1860 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[Appellant] en [Appellante], beiden te [woonplaats]
het college van burgemeester en wethouders van Utrecht (college)
Datum uitspraak 4 september 2012.
PROCESVERLOOP
Namens appellanten heeft mr. R. Veerkamp, advocaat, hoger beroep ingesteld.
Het college heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 26 juni 2012. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Veerkamp. Appellante is niet verschenen. Het college heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. P.C. van der Voorn.
OVERWEGINGEN
1. De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
1.1. Appellanten ontvingen vanaf 5 december 2001 bijstand, laatstelijk ingevolge de Wet werk en bijstand (WWB) naar de norm voor gehuwden.
1.2. Appellant heeft in de periode van 1 januari 2008 tot en met 31 oktober 2008 inkomsten uit arbeid ontvangen. Appellante heeft in die periode als zorgverlener inkomsten ontvangen uit het ten behoeve van hun zoon toegekende persoonsgebonden budget. Vanaf 7 juli 2008 heeft zij daarnaast inkomsten uit overige werkzaamheden ontvangen.
1.3. Bij besluit van 12 januari 2009 heeft het college, voor zover van belang, de bijstand van appellanten ingetrokken vanaf 7 juli 2008 en herzien over het tijdvak van 1 januari 2008 tot en met 6 juli 2008, omdat appellanten niet aan de wettelijke inlichtingenverplichting hebben voldaan. Appellanten hebben tegen dit besluit geen rechtsmiddelen aangewend.
1.4. Bij besluit van 19 januari 2009 heeft het college de over de periode van 1 januari 2008 tot en met 31 oktober 2008 ten onrechte gemaakte kosten van bijstand van appellanten teruggevorderd tot een bedrag van € 5.943,07. Hieraan heeft het college ten grondslag gelegd dat bij vaststaand besluit van 12 januari 2009 de bijstand over die periode is herzien en ingetrokken wegens schending van de inlichtingenverplichting, omdat zij de uit het persoonsgebonden budget ontvangen inkomsten niet aan het college hebben opgegeven.
1.5. Bij besluit van 25 juni 2009 (bestreden besluit) heeft het college het bezwaar tegen het besluit van 19 januari 2009 ongegrond verklaard.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
3. Appellanten hebben in hoger beroep, samengevat, het volgende aangevoerd. Zij hebben altijd de benodigde gegevens verschaft. De inlichtingenverplichting hebben zij niet geschonden omdat het voor hen niet duidelijk was dat zij de inkomsten uit het persoonsgebonden budget moesten opgeven. Zij zullen door de terugvordering in ernstige financiële nood raken. De berekening van het teruggevorderde bedrag is niet duidelijk.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1. Vaststaat dat appellanten geen rechtsmiddel hebben aangewend tegen het besluit van 12 januari 2009, waarbij de bijstand is herzien en ingetrokken op grond van schending van de inlichtingenverplichting. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat dit besluit in rechte onaantastbaar is. Dit betekent dat het college bevoegd was met toepassing van artikel 58, eerste lid, aanhef en onder a, van de WWB de over het tijdvak 1 januari 2008 tot en met 31 oktober 2008 ten onrechte gemaakte kosten van bijstand terug te vorderen.
4.2. Op grond van de beleidsregels Terugvordering Wet werk en bijstand van de gemeente Utrecht vordert het college bijstand terug voor zover deze ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend. Het college ziet daarvan af indien hiertoe een dringende reden aanwezig is.
4.3. In wat appellanten hebben aangevoerd over hun financiële omstandigheden ligt geen dringende reden besloten op grond waarvan het college had moeten afzien van gehele of gedeeltelijke terugvordering. De rechtbank heeft met juistheid overwogen dat dringende redenen slechts gelegen kunnen zijn in de onaanvaardbaarheid van de sociale of financiële gevolgen van een terugvordering voor de betrokkenen. Appellanten hebben slechts in algemene bewoordingen verwezen naar een belastingschuld. Zij hebben niet aannemelijk gemaakt dat zij in financiële nood zullen raken. Voorts kunnen zij blijven beschikken over een inkomen ter hoogte van de beslagvrije voet als bedoeld in artikel 475d van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering.
4.4. Het college heeft in overeenstemming met zijn beleid gehandeld. Wat appellanten hebben aangevoerd leidt niet tot het oordeel dat sprake is van bijzondere omstandigheden op grond waarvan het college met toepassing van artikel 4:84 (slot) van de Algemene wet bestuursrecht van zijn beleid had moeten afwijken.
4.5. Ter zitting heeft het college de bij appellanten bestaande onduidelijkheid over de berekening van de terugvordering weggenomen. Daartoe heeft het college toegelicht dat in oktober 2008 als gevolg van een vergissing de bijstand ten onrechte volledig is uitbetaald en dat daarom die kosten van bijstand zijn begrepen in de terugvordering. Appellanten hebben de berekening van het teruggevorderde bedrag voor het overige niet met concrete argumenten bestreden, zodat die berekening voor juist moet worden gehouden.
4.6. Uit 4.1 tot en met 4.5 volgt dat het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door E.J.M. Heijs als voorzitter en H.C.P. Venema en M.F. Wagner als leden, in tegenwoordigheid van E. Heemsbergen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 september 2012.
(getekend) E.J.M. Heijs
(getekend) E. Heemsbergen
HD