Uitspraak
10/1583 WWB, 10/1584 WWB
Centrale Raad van Beroep
Meervoudige kamer
Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Hertogenbosch van 25 januari 2010, 09/733 (aangevallen uitspraak)
Partijen:
[appellant] (appellant) en [appellante] (appellante), beiden wonende te [woonplaats]
het college van burgemeester en wethouders van Gemert-Bakel (college)
Datum uitspraak: 10 juli 2012
PROCESVERLOOP
Namens appellanten heeft mr. E.H.J. van Gerven, advocaat, hoger beroep ingesteld.
Het college heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft, gevoegd met het onderzoek in het geding met de registratienummers 10/1589 WWB en 10/1590 WWB, plaatsgevonden op 29 mei 2012. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. L. Proenings, kantoorgenoot van mr. Van Gerven. Het college heeft zich, met bericht, niet laten vertegenwoordigen. Na de zitting zijn de gevoegde zaken weer gesplitst.
OVERWEGINGEN
1. De Raad gaat uit van de volgende in dit geding van belang zijnde feiten en omstandigheden.
1.1. Appellanten ontvingen sinds 1 november 1996 bijstand, laatstelijk op grond van de Wet werk en bijstand (WWB) naar de norm voor gehuwden. Sinds 15 januari 2001 is appellant voor vijftien uur per week in dienst bij Van Mechelen Recycling B.V. (Van Mechelen). De inkomsten daaruit werden vanaf dat moment op de bijstand van appellanten in mindering gebracht.
1.2. Naar aanleiding van een verificatieonderzoek, waaruit het vermoeden rees dat appellant meer werkt dan vijftien uur per week, heeft de sociale recherche een onderzoek ingesteld naar de rechtmatigheid van de aan appellanten verleende bijstand. De bevindingen van dit onderzoek zijn neergelegd in een rapport van 1 juli 2008.
1.3. Op grond van de resultaten van het onderzoek heeft het college bij besluit van 25 augustus 2008 de bijstand van appellanten over de periode van 10 januari 2005 tot en met 30 juni 2008 en vanaf 30 juni 2008 ingetrokken. Bij besluit van 2 september 2008 heeft het college tevens de over de periode van 10 januari 2005 tot en met 30 juni 2008 gemaakte kosten van bijstand tot een bedrag van € 36.806,37 van appellanten teruggevorderd. De besluiten berusten op de grond dat appellanten de inlichtingenverplichting hebben geschonden door geen melding te maken van de omstandigheid dat appellant in plaats van drie uur per dag hele dagen aanwezig is op zijn werkplek. Hierdoor is onzekerheid ontstaan over de precieze omvang van zijn werkzaamheden en het inkomen dat hij daarmee heeft verworven, dan wel redelijkerwijs had kunnen verwerven, waardoor het recht op bijstand over de hierboven genoemde periode niet meer is vast te stellen.
1.4. Bij besluit van 13 januari 2009 (bestreden besluit) heeft het college de bezwaren tegen de besluiten van 25 augustus 2008 en 2 september 2008 ongegrond verklaard.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.
3. Appellanten hebben zich in hoger beroep tegen de aangevallen uitspraak gekeerd. Zij hebben, samengevat, aangevoerd dat de rechtbank eraan voorbij is gegaan dat er slechts drie uur per dag productieve arbeid werd verricht. Daarnaast heeft de rechtbank haar oordeel enkel gebaseerd op de verklaring van de werkgever waaruit blijkt dat appellant de hele dag op het bedrijf aanwezig was en werd ingezet wanneer dat nodig was.
4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.
4.1. Appellant heeft het aan het bestreden besluit ten grondslag gelegde standpunt van het college, dat hij in de periode in geding meer uren bij Van Mechelen aanwezig was dan de uren die hij aan het college heeft opgegeven, op zichzelf erkend. Ter zitting heeft appellant in aansluiting op zijn eerdere eigen verklaring en in reactie op de verklaring van de werkgever naar voren gebracht dat hij ’s ochtends rond 06.30 uur werd opgehaald om naar zijn werk bij Van Mechelen te gaan en dat hij daar pas rond 17.00 uur kon vertrekken omdat hij wilde wachten op zijn zoon die bij diezelfde werkgever hele dagen werkte. Volgens appellant bespaarde hij door het carpoolen reiskosten.
4.2. Het betoog van appellant dat hij weliswaar hele dagen op het bedrijf aanwezig was maar daar slechts drie uur per dag productieve arbeid verrichtte, treft geen doel. Zoals de rechtbank met juistheid en in lijn met vaste rechtspraak (CRvB 19 oktober 2010, LJN BO 1327) heeft overwogen, rechtvaardigt de aanwezigheid van een belanghebbende tijdens reguliere arbeidstijden op een bestaande werkplek in een bedrijf de vooronderstelling dat deze daar ook werkelijk op geld waardeerbare arbeid verricht. In het geval van appellant is er geen aanleiding daarover anders te oordelen. Appellant heeft het tegendeel niet aannemelijk gemaakt. Het college heeft zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat, gelet op het grote aantal uren van feitelijke aanwezigheid van appellant op het bedrijf van zijn werkgever en in aanmerking genomen de verklaring van de werkgever - waartegenover appellanten onvoldoende hebben gesteld - , niet kan worden aangenomen dat hooguit sprake was van werkzaamheden gedurende drie uur per dag. Voorts heeft appellant zijn stelling dat hij om medische redenen niet in staat was om meer dan drie uur per dag werkzaamheden te verrichten niet met medische stukken onderbouwd.
4.3. Gelet op de omstandigheid dat appellanten reeds lange tijd bijstand ontvangen en op de brief van 3 december 2007 waarin het college appellanten erop wijst de exact gewerkte uren en tijden door te geven, kon het, anders dan zij stellen, aan hen redelijkerwijs duidelijk zijn dat het verstrekken van juiste en volledige inlichtingen over de door appellant verrichte werkzaamheden van belang was voor de bepaling van de omvang van hun recht op bijstand. Door het college hieromtrent niet volledig op de hoogte te stellen zijn appellanten de op hen rustende wettelijke inlichtingenverplichting niet nagekomen. Nu zij ook naderhand geen duidelijkheid hebben verschaft over de omvang van de werkzaamheden en het inkomen dat appellant daarmee heeft verdiend dan wel had kunnen verdienen, heeft het college zich terecht op het standpunt gesteld dat als gevolg van het niet nakomen van de inlichtingenverplichting niet kan worden vastgesteld of en, zo ja, in hoeverre appellanten nog verkeerden in bijstandbehoevende omstandigheden.
4.4. Het college was daarom op grond van artikel 54, derde lid, aanhef en onder a, van de WWB bevoegd de bijstand over de hier van belang zijnde periode in te trekken. De wijze van uitoefening van deze bevoegdheid is niet bestreden.
4.5 Daarmee is gegeven dat het college tevens bevoegd was om op grond van artikel 58, eerste lid en onder a, van de WWB tot terugvordering van de ten onrechte gemaakte kosten van bijstand over die maanden over te gaan. In de omstandigheid dat het hier gaat om de terugvordering van een aanzienlijk bedrag en dat dit zwaar op appellanten drukt, heeft het college geen aanleiding hoeven zien geheel of gedeeltelijk van terugvordering af te zien.
4.6. Uit 4.1 tot en met 4.5 volgt dat het hoger beroep niet slaagt, zodat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
5. Voor een veroordeling in de proceskosten bestaat geen aanleiding.
BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door C. van Viegen als voorzitter en E.J. Govaers en A.M. Overbeeke als leden, in tegenwoordigheid van J.T.P. Pot als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 10 juli 2012.
(getekend) C. van Viegen.
(getekend) J.T.P. Pot.
HD