ECLI:NL:RVS:2023:3265

• Datum uitspraak: 28 augustus 2023
• Publicatiedatum: 28 augustus 2023
• Zaaknummer: 202102105/1/V3
• Instantie: Raad van State
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
• Uitkomst: Toewijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: E. Steendijk; C.M. Wissels; D.A. Verburg
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 5 uitgaand · 1 inkomend

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Vernietiging uitspraak bewaring vreemdeling wegens ontbreken zicht op uitzetting binnen redelijke termijn

De staatssecretaris van Justitie en Veiligheid stelde de vreemdeling op 17 maart 2021 in bewaring. De rechtbank verklaarde het door de vreemdeling ingestelde beroep tegen deze bewaring ongegrond en wees het verzoek om schadevergoeding af. De vreemdeling stelde hoger beroep in bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.

De Afdeling oordeelde dat de rechtbank ten onrechte niet had getoetst of er zicht was op uitzetting naar Marokko binnen een redelijke termijn. Uit eerdere jurisprudentie volgt dat het ontbreken van zodanig zicht de bewaring onrechtmatig maakt. Gezien het feit dat op het moment van bewaring en gedurende de bewaring geen zicht op uitzetting bestond, werd het hoger beroep gegrond verklaard.

Omdat de bewaring onrechtmatig was vanaf het begin, werd de uitspraak van de rechtbank vernietigd. De bewaring was inmiddels opgeheven, zodat een bevel tot opheffing niet nodig was. De vreemdeling kreeg recht op een schadevergoeding van € 2.130,00 voor de periode van bewaring, en de staatssecretaris werd veroordeeld tot vergoeding van proceskosten van € 2.511,00.

Uitkomst: De bewaring van de vreemdeling was onrechtmatig wegens ontbreken van zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn, de uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd en de vreemdeling krijgt een schadevergoeding toegekend.

Uitspraak

202102105/1/V3.

Datum uitspraak: 28 augustus 2023

AFDELING

BESTUURSRECHTSPRAAK

Uitspraak met toepassing van artikel 8:54, eerste lid, van de Algemene wet bestuursrecht op het hoger beroep van:

[de vreemdeling],

appellant,

tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 31 maart 2021 in zaak nr. NL21.4079 in het geding tussen:

de vreemdeling

en

de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid.

Procesverloop

Bij besluit van 17 maart 2021 heeft de staatssecretaris de vreemdeling in bewaring gesteld.

Bij uitspraak van 31 maart 2021 heeft de rechtbank het daartegen door de vreemdeling ingestelde beroep ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

Tegen deze uitspraak heeft de vreemdeling, vertegenwoordigd door mr. E. El Assrouti, advocaat te Amsterdam, hoger beroep ingesteld. De vreemdeling heeft het hoger beroep aangevuld.

Overwegingen

1.       Wat de vreemdeling in grief 1 aanvoert, leidt niet tot vernietiging van de uitspraak van de rechtbank. Dit oordeel hoeft niet verder te worden gemotiveerd. De reden daarvoor is dat deze grief geen vragen bevat die in het belang van de rechtseenheid, de rechtsontwikkeling of de rechtsbescherming in algemene zin beantwoord moeten worden (artikel 91, tweede lid, van de Vw 2000).

2.       In grief 2 klaagt de vreemdeling onder verwijzing naar de uitspraak van de Afdeling van 2 april 2021, ECLI:NL:RVS:2021:698, dat de rechtbank ten onrechte heeft nagelaten te toetsen of ten tijde van zijn inbewaringstelling zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Marokko bestond. De vreemdeling wijst erop dat uit deze uitspraak volgt dat de Marokkaanse autoriteiten in 2020 geen enkel laissez-passer hebben verstrekt en dat er in dat jaar geen personen - ongeacht of zij meewerkten aan hun terugkeer of niet - zijn uitgezet naar Marokko.

2.1.    Uit de uitspraak van de Afdeling van 26 juli 2023, ECLI:NL:RVS:2023:2829, onder 5 e.v., volgt dat de rechtbank ambtshalve moet beoordelen of zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn bestaat. Het vereiste dat zicht op uitzetting bestaat, is namelijk een vereiste voor bewaring dat direct leidt tot onrechtmatigheid van de bewaring als er niet aan wordt voldaan.

2.2.    Gelet op wat onder 2.1 is overwogen en de onder 2 genoemde uitspraak van 2 april 2021, klaagt de vreemdeling dus terecht dat er op het moment dat hij in bewaring werd gesteld (17 maart 2021) tot aan de opheffing daarvan (op 6 april 2021) geen zicht op uitzetting binnen een redelijke termijn naar Marokko bestond. Dit betekent dat de grief slaagt.

3.       Omdat de maatregel van bewaring vanaf het begin onrechtmatig is geweest, bestaat voor ambtshalve toetsing geen aanleiding. Het hoger beroep is gegrond. De uitspraak van de rechtbank wordt vernietigd. Het beroep is gegrond. Omdat de maatregel van bewaring al is opgeheven, is een bevel tot opheffing niet nodig. De vreemdeling heeft wel recht op schadevergoeding (artikel 106, eerste lid, van de Vw 2000). Deze vergoeding wordt daarom aan de vreemdeling toegekend. De staatssecretaris moet de proceskosten vergoeden.

Beslissing

De Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State:

I.        verklaart het hoger beroep gegrond;

II.       vernietigt de uitspraak van de rechtbank Den Haag, zittingsplaats Amsterdam, van 31 maart 2021 in zaak nr. NL21.4079;

III.      verklaart het beroep gegrond;

IV.      kent aan de vreemdeling een vergoeding toe van € 2.130,00 over de periode van 17 maart 2021 tot en met 6 april 2021, de dag waarop de vrijheidsontnemende maatregel is opgeheven, ten laste van de Staat der Nederlanden, te betalen door de griffier van de Raad van State;

V.       veroordeelt de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid tot vergoeding van bij de vreemdeling in verband met de behandeling van het beroep en het hoger beroep opgekomen proceskosten tot een bedrag van € 2.511,00, geheel toe te rekenen aan door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand.

Aldus vastgesteld door mr. E. Steendijk, voorzitter, en mr. C.M. Wissels en mr. D.A. Verburg, leden, in tegenwoordigheid van mr. W.M. Vos, griffier.

w.g. Steendijk

voorzitter

w.g. Vos

griffier

Uitgesproken in het openbaar op 28 augustus 2023

644