Uitspraak
RECHTBANK NOORD-NEDERLAND
Afdeling strafrecht
Locatie Leeuwarden
parketnummer 18/720039-17
Vonnis van de meervoudige kamer voor de behandeling van strafzaken, Noordelijke Fraudekamer, d.d. 17 december 2019 in de zaak van het Openbaar Ministerie tegen de verdachte
[verdachte],
geboren op [geboortedatum] 1988 te [geboorteplaats],
wonende te [straatnaam], [woonplaats].
Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting van
3 december 2019.
Verdachte is verschenen, bijgestaan door mr. T. van der Goot, advocaat te Leeuwarden.
Het Openbaar Ministerie is ter terechtzitting vertegenwoordigd door mr. G. Wilbrink.
Tenlastelegging
Aan verdachte is ten laste gelegd dat:
1.
hij op of omstreeks 8 november 2016 te Drachten, in de gemeente Smallingerland (nabij de oprit van de N31 richting Oosterwolde) opzettelijk heeft vervoerd, in elk geval opzettelijk aanwezig heeft gehad, een hoeveelheid van ongeveer 1,225 kilo, in elk geval een hoeveelheid van meer dan 30 gram hennep, zijnde hennep een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst II, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet;
2.
hij in of omstreeks de periode van 25 februari 2016 tot en met 20 juni 2017 te Heerenveen (in een loods aan de [straatnaam]) tezamen en in vereniging met een ander, althans alleen, meermalen, stoffen en/of voorwerpen te koop heeft aangeboden, verkocht en/of voorhanden heeft gehad, te weten
de producten genoemd in ordernummer 1233
de producten genoemd in ordernummer 1898
de producten genoemd in ordernummer 1589
de producten genoemd in ordernummer 1591
zoals opgesomd in PV AH-27-01 (zie bijlage)
de producten zoals opgesomd in PV AH-39-01 (zie bijlage)
waarvan hij en zijn mededader(s) wist(en) of ernstige reden had(den) te vermoeden dat zij bestemd waren tot het plegen van een van de in artikel 11, derde en vijfde lid van de Opiumwet strafbaar gestelde feiten;
2.
hij in of omstreeks de periode van 20 april 2017 tot en met 20 juni 2017, te Drachten, in een woning aan de [straatnaam], in de gemeente Smallingerland, althans in Nederland, van voorwerpen, te weten een geldbedrag van 15.000 euro en een geldbedrag van 50.010 euro de vindplaats, heeft verborgen en/of verhuld (door deze geldbedragen verborgen te houden in respectievelijk een mand met lingerie in de kast van de slaapkamer van zijn moeder en in/onder een leren bank in de slaapkamer van zijn moeder) terwijl hij wist dat die geldbedragen geheel of gedeeltelijk - onmiddellijk of middellijk - afkomstig waren uit enig misdrijf;
4.
hij op of omstreeks 20 juni 2017, te Appelscha (in een woning aan de [straatnaam]), in de gemeente Ooststellingwerf, althans in Nederland, van een voorwerp, te weten een geldbedrag van 7345 euro, de vindplaats heeft verborgen en/of verhuld (door dit bedrag verborgen te houden in een afzuigkap in de keuken) terwijl hij wist dat dat voorwerp geheel of gedeeltelijk - onmiddellijk of middellijk - afkomstig was uit enig misdrijf.
Beoordeling van het bewijs
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft veroordeling gevorderd voor alle feiten.
Hij heeft ten aanzien van feit 2 in het bijzonder het volgende aangevoerd. Op grond van het onderzoek in het kassasysteem en de aangetroffen goederen blijkt dat de onderneming van verdachte uitsluitend goederen verkocht die in combinatie met elkaar enkel geschikt zijn voor de professionele hennepteelt. Er zijn ook andere aanwijzingen dat de aangetroffen en te koop aangeboden goederen bestemd waren voor de professionele hennepteelt, zoals de foto op de telefoon van verdachte van een briefje met daarop een verwijzing naar henneprassen. Door een eigenaar van een ander bedrijf in het bedrijfspand is verklaard dat hij steeds twee mannen zag bij het pand die zich bezig hielden met hennepteelt. Bovendien zijn in de auto van medeverdachte [medeverdachte 1] hennepgerelateerde goederen aangetroffen en is bij verdachte meerdere malen hennep aangetroffen. De vriendin van verdachte heeft verklaard dat verdachte tegen haar heeft gezegd dat de hennep die hij aanwezig had, afkomstig was uit ‘de winkel’. Het is opvallend dat er naast de aangetroffen goederen geen andere reguliere tuinartikelen zijn aangetroffen, hetgeen op zichzelf al de verklaring van verdachte dat het zou gaan om een ‘normaal’ technisch tuincentrum ongeloofwaardig maakt. Gelet op al deze omstandigheden kan het feit worden bewezen.
Standpunt van de verdediging
De raadsman heeft betoogd dat verdachte moet worden vrijgesproken van alle feiten. Hij heeft daartoe het volgende aangevoerd.
Ten aanzien van feit 1 is de aanhouding van verdachte onrechtmatig, nu verdachte is gecontroleerd op grond van de Wegenverkeerswet 1994, terwijl deze controle (mede en vooral) een controle van een mogelijke overtreding van de Opiumwet was. Gelet op het arrest inzake de dynamische verkeerscontrole (HR 1 november 2016, ECLI:NL:HR:2016:2454) dienen er daadwerkelijk bevoegdheden ter controle van de Wegenverkeerswet 1994 te worden uitgeoefend, waarbij de Hoge Raad als voorbeeld heeft genoemd het vorderen van het kentekenbewijs of het rijbewijs, terwijl in het onderhavige geval slechts een blaastest is uitgevoerd met een negatief resultaat. Dat is te mager. De vondst van de henneptoppen in de auto van verdachte dient vanwege de onrechtmatigheid van de aanhouding te worden uitgesloten van het bewijs. Daarnaast kan ten aanzien van feit 1 niet enkel op basis van een herkenning van een verbalisant worden bewezen dat de aangetroffen toppen daadwerkelijk henneptoppen zijn, nu deze niet in de context van een hennepkwekerij met de karakteristieke kenmerken van een hennepplant zijn aangetroffen en er geen indicatieve of MMC-test is uitgevoerd.
Ten aanzien van feit 2 is de aanhouding van verdachte op 20 juni 2017 onrechtmatig, nu deze pas 55 weken na het gegeven bevel van de officier van justitie heeft plaatsgevonden. Hoewel de wet geen termijn noemt is het hanteren van een dergelijk lange termijn in strijd met de ratio van artikel 54 van Pro Wetboek van Strafvordering. Naar aanleiding van deze aanhouding heeft verdachte toestemming gegeven voor de doorzoeking van het bedrijfspand aan de [straatnaam] te Heerenveen. Hetgeen is aangetroffen in het bedrijfspand, zoals de orders, dient daarom te worden uitgesloten van het bewijs.
Voorts dienen de resultaten van het onderzoek aan de Samsung S5 Neo van verdachte en verdachtes afgelegde verklaring na confrontatie met de resultaten van dit onderzoek te worden uitgesloten van het bewijs. Er is sprake van een meer dan beperkte inbreuk op de levenssfeer van verdachte doordat er gezien de volledigheid van het onderzoek aan de telefoon een min of meer compleet beeld is verkregen van bepaalde aspecten van het persoonlijk leven van de gebruiker van de gegevensdrager, te weten verdachte. Voor een dergelijk onderzoek was toestemming noodzakelijk van de officier van justitie of de rechter-commissaris, welke niet is gegeven.
Daarnaast is er, ook indien de rechtbank niet overgaat tot bewijsuitsluiting, onvoldoende wettig bewijs gelet op het bewijsminimum dat is neergelegd in artikel art. 344 lid 1 sub Pro 5 van het Wetboek van Strafvordering. Naast de orders zijn er geen andere bewijsmiddelen.
Ten slotte kan niet worden bewezen dat verdachte wist of ernstige reden had te vermoeden dat de voorwerpen die hij voorhanden had, gebruikt zouden gaan worden in de professionele of grootschalige hennepteelt. Uit de verklaring van verdachte en getuige [getuige] volgt dat er geen sprake is van ‘weten’ ten aanzien van de criminele intentie. Met ‘ernstige reden om te vermoeden’ heeft de wetgever bewuste culpa beoogd en de wetgever heeft niet beoogd om een algemene onderzoeksplicht te introduceren. Uit het dossier komt onvoldoende naar voren dat het niet anders kan zijn dan dat verdachte zich van de criminele intentie bewust is geweest. Er zijn geen andere bewijsmiddelen.
Ten aanzien van feit 3 kan niet worden vastgesteld dat de contante bedragen van misdrijf afkomstig zijn, nu dit legale inkomsten betreffen van de [onderneming 1]. Enkele dagen voor het aantreffen van de contante bedragen heeft een opheffingsverkoop plaatsgevonden. Dit blijkt onder meer uit de brief van administrateur [naam 1] uit 2017 en de bonnen, die aan het door de verdediging ingebrachte rapport van [bedrijf 1] zijn gehecht.
Ook ten aanzien van het contante geldbedrag in feit 4 kan niet worden vastgesteld dat dit van misdrijf afkomstig is. Dit geld betreft opbrengsten van (legale) handel in onder meer schapenvachten, honden, gekloofd houtwerk en kluswerk. Met het gestelde in het rapport van [bedrijf 1] is de legale herkomst van de aangetroffen contante geldbedragen voldoende onderbouwd.
Oordeel van de rechtbank
Feit 1
Uit het proces-verbaal van bevindingen AH-06-01 (hierna onder 2. opgenomen) volgt dat verbalisanten, terwijl zij in verband met een melding uitkeken naar een witte Opel Vivaro, de witte bestelbus van verdachte hebben opgemerkt. Zij hebben dit voertuig gevolgd op de N31 en hebben geconstateerd dat het voertuig slingerde en ongeveer 130 km/u reed. Het voertuig bleek weliswaar niet het voertuig te zijn waar verbalisanten naar uitkeken, maar vanwege het rijgedrag hebben verbalisanten het voertuig een stopteken gegeven. Verdachte bleek de bestuurder van het voertuig te zijn en de verbalisanten hebben een blaastest bij verdachte afgenomen.
De rechtbank is gelet op deze gang van zaken van oordeel dat de verbalisanten hun bevoegdheden op rechtmatige wijze hebben aangewend ter naleving van de bij of krachtens de Wegenverkeerswet 1994 gegeven voorschriften. Dat verbalisanten daarnaast in het proces-verbaal hebben opgemerkt dat het voertuig van verdachte ruim een jaar eerder, zeer dicht geparkeerd tegen de zijgevel van een growshop, is aangetroffen, maakt dat oordeel niet anders. De rechtbank ziet ook overigens geen aanleiding voor onrechtmatigheid van de vondst van de hennep, nu verdachte verbalisanten toestemming heeft gegeven om in de laadruimte van zijn voertuig te kijken.
De rechtbank is gelet op het voorgaande van oordeel dat de aanhouding van verdachte rechtmatig is geweest en verwerpt het verweer van de raadsman, strekkende tot bewijsuitsluiting.
De rechtbank past de volgende bewijsmiddelen toe die de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden bevatten zoals hieronder zakelijk weergegeven.
1. De door verdachte ter zitting van 3 december 2019 afgelegde verklaring, voor zover inhoudend:
Het klopt dat ik op 8 november 2016 hennep vervoerde in mijn auto. Dit was hennep bestemd voor eigen gebruik.
2. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen van 8 november 2016 (AH-06-01), opgenomen op pagina 60 e.v. van het dossier Kafari van Politie Noord-Nederland met nummer NN1R017010 van 5 december 2017, inhoudend als relaas van verbalisanten:
Op 8 november 2016 waren wij op de Noorderhogeweg in Drachten. Wij zagen dat er een witte bestelbus de oprit van de N31 op reed in de richting van Oosterwolde. Daarop zijn wij achter dit voertuig aan gaan rijden. Wij gaven hem ter hoogte van de afslag Wijnjewoude een volgteken, waaraan de bestuurder voldeed. Ik, [verbalisant 1], heb de achterklep van dit voertuig geopend. Ik zag meerdere bigshopperboodschappentassen. In een van deze shoppers zag ik een zwarte zak liggen. Ik voelde dat er in deze zak inhoud zat, waarna ik de bestuurder vroeg wat er in zat. De bestuurder antwoordde dat hij eerlijk zou zijn en dat er hennep in zat. Ik zag dat er een tweede gevulde zwarte strijkzak in een andere shopper zat. De verdachte gaf op te zijn [verdachte].
Op het politiebureau werden de beide strijkzakken geopend, waarna wij zagen dat er twee grote doorzichtige zakken met gedroogde henneptoppen zaten en een kleine doorzichtige zak met eveneens vermoedelijk gedroogde henneptoppen. Gezien de uiterlijke kenmerken als kleur en vorm en door de geur herkenden wij deze toppen als gedroogde toppen van vrouwelijke hennepplanten.
3. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen van 15 november 2016 (AH-07-01), opgenomen op pagina 62 van voornoemd dossier, inhoudend als relaas van verbalisant:
Op 8 november 2016 heb ik de onder verdachte [verdachte] in beslag genomen henneptoppen nader onderzocht en gewogen. Ik herkende deze aangetroffen en in beslag genomen plantendelen qua vorm, kleur en geur, als zijnde delen van hennepplanten. Uit de weging bleek dat het totaalgewicht van de gedroogde henneptoppen, exclusief verpakkingsmateriaal, 1225 gram bedroeg.
Met betrekking tot de hiervoor weergegeven standpunten overweegt de rechtbank het volgende.
Naar het oordeel van de rechtbank staat vast dat de in de auto van verdachte aangetroffen strijkzakken daadwerkelijk hennep bevatten. De rechtbank heeft geen enkele reden om te twijfelen aan de juistheid van de bevindingen van de verbalisanten en hun deskundigheid op het gebied van de herkenning van hennep. Hierbij neemt de rechtbank in aanmerking dat voor de politie geen bijzondere deskundigheid is vereist voor de herkenning van hennep, nu zij beroepsmatig geregeld met hennep worden geconfronteerd. Bovendien heeft verdachte ter zitting erkend dat het hennep was dat hij in zijn auto vervoerde.
De rechtbank is op grond van het vorenstaande van oordeel dat feit 1 wettig en overtuigend kan worden bewezen.
Feit 2
Bewijsuitsluitingsverweer - termijn bevel aanhouding buiten heterdaad
De rechtbank stelt vast dat in het proces-verbaal van aanvraag machtiging doorzoeking ter inbeslagneming (AH-21-01) staat vermeld dat de officier van justitie op 2 juni 2016 de aanhouding buiten heterdaad van verdachte heeft bevolen en dat de aanhouding is gepland op 20 juni 2017. Uit het proces-verbaal van aanhouding volgt dat de aanhouding heeft plaatsgevonden op 20 juni 2017. Nu uit het dossier volgt dat de eerste verdenking jegens verdachte is gerezen op 8 november 2016, een datum gelegen na 2 juni 2016, en onderhavig onderzoek op 31 januari 2017 is aangevangen, acht de rechtbank het niet aannemelijk dat de officier van justitie de aanhouding heeft bevolen op 2 juni 2016. De rechtbank is gelet op voornoemde omstandigheden van oordeel dat het jaartal 2016 een evidente verschrijving betreft en merkt dit ook als zodanig aan. De rechtbank gaat er daarbij vanuit dat kennelijk het jaartal 2017 is bedoeld. De rechtbank verwerpt derhalve het verweer van de raadsman, strekkende tot bewijsuitsluiting in verband met een tardieve aanhouding.
Bewijsuitsluitingsverweer - onderzoek smartphone
De rechtbank stelt vast dat uit het dossier blijkt dat de smartphone van verdachte in beslag is genomen en is onderworpen aan een onderzoek, welk onderzoek een meer dan beperkte inbreuk op de persoonlijke levenssfeer van verdachte kan opleveren. In dit geval heeft het onderzoek onder meer bestaan uit het bekijken van de fotogalerij, mailberichten en notities. Zo zijn er zijn diverse foto’s van werkzaamheden en goederen in een bedrijfspand c.q. loods, foto’s van een vakantiewoning, facturen en mailwisselingen aangetroffen. Ook de lijst van contactpersonen is bekeken. De rechtbank is van oordeel dat dit onderzoek als verstrekkend moet worden aangemerkt, nu het vermoeden bestaat dat een min of meer compleet beeld van bepaalde aspecten van het persoonlijke leven van verdachte is verkregen. De Hoge Raad heeft geoordeeld dat de algemene bevoegdheid van opsporingsambtenaren die is neergelegd in artikel 94 Sv Pro onvoldoende legitimatie biedt voor een dergelijk verstrekkend onderzoek. Derhalve is voorafgaande aan een dergelijk onderzoek een last van de officier van justitie dan wel bevel van de rechter-commissaris vereist. Hiervan is geen sprake geweest, zodat de rechtbank van oordeel is dat er met het aan de smartphone verrichte onderzoek jegens verdachte onrechtmatig is gehandeld. Dat levert naar het oordeel van de rechtbank een onherstelbaar vormverzuim op in het voorbereidend onderzoek in de zin van artikel 359a Sv.
Vervolgens dient de rechtbank te beoordelen of aan het vormverzuim enig rechtsgevolg dient te worden verbonden, en zo ja welk rechtsgevolg. Daarbij dient rekening te worden gehouden met de in het tweede lid van artikel 359a Sv genoemde factoren, te weten het belang dat het geschonden voorschrift dient, de ernst van het verzuim en het nadeel dat daardoor is veroorzaakt. Bij de beoordeling hiervan zijn de omstandigheden van belang waaronder het verzuim is begaan.
Van bewijsuitsluiting als rechtsgevolg van een onherstelbaar vormverzuim kan uitsluitend sprake zijn indien het bewijsmateriaal door het verzuim is verkregen, en komt slechts aan de orde indien door de onrechtmatige bewijsgaring een belangrijk (strafvorderlijk) voorschrift of rechtsbeginsel in aanzienlijke mate is geschonden. Toepassing van bewijsuitsluiting kan daarnaast noodzakelijk zijn ter verzekering van het recht van verdachte op een eerlijk proces in de zin van artikel 6 EVRM Pro, zoals bij schending van het recht op rechtsbijstand bij het politieverhoor. Tot slot kan bewijsuitsluiting aan de orde zijn als sprake is van de, zeer uitzonderlijke, situatie dat het desbetreffende vormverzuim, naar uit objectieve gegevens blijkt, zozeer bij herhaling voorkomt dat zijn structureel karakter vaststaat en de verantwoordelijke autoriteiten zich onvoldoende inspanningen hebben getroost overtredingen van het desbetreffende voorschrift te voorkomen.
De rechtbank stelt vast dat met het verstrekkende onderzoek ten aanzien van de telefoon van verdachte inbreuk is gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van verdachte. Daarbij heeft de rechtbank zich er rekenschap van gegeven dat het belang dat het geschonden voorschrift dient een grondrecht betreft, maar dat de inbreuk daarop niet als zeer ingrijpend kan worden aangemerkt. De rechtbank neemt daarbij in aanmerking dat de mate waarin een onderzoek, waarbij alle gegevens uit een smartphone worden gekopieerd, inbreuk maakt op de persoonlijke levenssfeer – en nadeel voor verdachte kan veroorzaken, dat zich mogelijk leent voor compensatie – nauw samenhangt met de in die smartphone opgeslagen gegevens. In het onderhavige geval zagen alle resultaten van het onderzoek aan de smartphone van verdachte op zijn loods, de handel die hij daar dreef en de personen die daarbij betrokken waren. Dat via de smartphone van verdachte persoonlijke of precaire informatie kon worden geraadpleegd die de ernst tekent van de inbreuk op zijn persoonlijke levenssfeer is niet (concreet) aangevoerd en is gelet op hetgeen is aangetroffen evenmin anderszins aannemelijk worden. De rechtbank heeft daarbij voorts in aanmerking genomen dat de politie in totaal drie telefoons in beslag heeft genomen die verdachte bij zich droeg, waaronder onderhavige telefoon. Van de aanwezigheid van persoonlijke of precaire informatie op deze telefoon kan daarom niet zonder meer worden uitgegaan.
De rechtbank is van oordeel dat geen sprake is van een aanzienlijke schending van een belangrijk (strafvorderlijk) voorschrift of rechtsbeginsel en niet is gebleken dat het recht van verdachte op een eerlijk proces in de zin van artikel 6 EVRM Pro is geschonden. Gelet op het voorgaande wordt het verweer van de raadsman tot bewijsuitsluiting van de resultaten van het onderzoek aan de smartphone van verdachte en de verklaring van verdachte waarin hij met deze resultaten is geconfronteerd, verworpen.
Bewijsmiddelen en bewijsoverwegingen
De rechtbank past de volgende bewijsmiddelen toe die de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden bevatten zoals hieronder zakelijk weergegeven.
1. De door verdachte ter zitting van 3 december 2019 afgelegde verklaring, voor zover inhoudend:
Ik heb van 25 februari 2016 tot en met halverwege 2017 een handelsonderneming gehad. Ik verkocht spullen vanuit een loods aan de [straatnaam] in Heerenveen.
2. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen van 4 september 2017 (AH-27-01), opgenomen op pagina 231 e.v. van voornoemd dossier en aangehecht aan het vonnis, inhoudend het relaas van verbalisant.
3. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen van 20 juni 2017 (AH-39-01), opgenomen op pagina 272 e.v. van voornoemd dossier en aangehecht aan het vonnis, inhoudend het relaas van verbalisanten.
4. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van verhoor verdachte van 21 juni 2017 (V-02-01), opgenomen op pagina 604 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als verklaring van medeverdachte [medeverdachte 2]:
V: Wat weet je van het werken van [verdachte] met henneptoppen?
A: Ik weet dat hij een keer is aangehouden met henneptoppen. Dat heeft [verdachte] mij verteld. Hij zei dat de henneptoppen uit zijn winkel kwamen.
V: Wat is er met [verdachte] gebeurd toen?
A: Toen is hij aangehouden en in verzekering gesteld.
V: Hoe lang is dat geleden?
A: Ongeveer een half jaar geleden.
5. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van verhoor verdachte van 22 juni 2017 (V-02-02), opgenomen op pagina 617 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als verklaring van medeverdachte [medeverdachte 2]:
V: Je verklaarde eerder dat [verdachte] wilde stoppen met zijn bedrijf omdat hij te weinig winst maakte. Wanneer had hij dat besloten?
A: Een paar maanden geleden. Het was na die keer dat wij ruzie hebben gehad over de
aanhoudingen.
V: Kan het kloppen dat dit rond februari was?
A: Ja.
V: Wat was de relatie tussen de strafbare feiten, waarvoor hij was aangehouden en waar de ruzie over ging en de winkel? Want door de ruzie stopte hij dus met de winkel.
A: [verdachte] vertelde dat de hennep uit zijn winkel kwam.
6. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen van 15 november 2016 (AH-08-01), opgenomen op pagina 63 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als relaas van verbalisanten:
Op 9 november 2016 waren wij in verhoor met verdachte [verdachte]. Tijdens het verhoor hoorden wij de verdachte zeggen dat hij sinds dit jaar een bedrijf had en dat dit een technisch tuincentrum was. Ook hoorden wij de verdachte zeggen dat hij eerder had gewerkt bij technisch tuincentrum "[onderneming 2]" te Drachten. Bij ons is ambtshalve bekend dat dit een growshop betreft. Wij confronteerden de verdachte met een foto die afkomstig was van zijn eigen telefoon. Hierop was een stuk papier te zien met daarop verschillende rassen van de hennepplant met daarachter getallen. Wij vroegen aan de verdachte wat hij hier over kon vertellen. Wij hoorden de verdachte zeggen dat dit foute boel was. Hierop vroegen wij aan de verdachte wat hij hier mee bedoelde, of hij mogelijk zelf hennep verkocht, of dat klanten de opbrengst van hun eerste oogst(en) afstonden om aangekochte goederen te betalen. De verdachte antwoordde toen dat het anders werkte. Wij hoorden hem zeggen dat dit niet in zijn verklaring diende te worden opgenomen, maar dat hij klanten begeleidde bij het gehele traject en dat dit niet stopte bij de aankoop van kweekgoederen. Hij vertelde verder dat na de aankoop van de spullen men de opbrengst ook weer bij hem kwijt kon en dat dit heel normaal was in de wereld van de technische tuincentra.
7. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen van 21 februari 2017 (AH-56-01), opgenomen op pagina 332 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als relaas van verbalisanten:
Op 15 februari 2017 waren wij betrokken bij een doorzoeking bij growshop "[onderneming 2]" te Drachten. Wij zagen ter plaatse dat verdachte [verdachte] was aangehouden. Wij hoorden een medewerker van het hennepteam zeggen dat hij gebruik maakte van een witte bestelbus. Wij zagen dat voor de growshop een witte bestelbus stond. Ik, verbalisant [verbalisant 2], tilde de stoel van de bijrijderskant op en zag dat hier een holle ruimte onder zat. Ik zag dat in deze ruimte een zwarte strijkzak lag. Ik opende deze zak en zag hierin een andere zwarte plastic tas zitten. Ik opende deze tas en zag dat hierin een hoeveelheid gedroogd plantmateriaal lag, wat ik aan de geur, kleur en verschijningsvorm herkende als zijnde henneptoppen. Ik, verbalisant Buurke, heb de aangetroffen gedroogde hennep gewogen. Ik zag dat het netto gewicht van de hennep 33,58 gram betrof.
8. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen van 5 december 2016 (AH-02-01), opgenomen op pagina 43 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als relaas van verbalisanten:
Onder verdachte [verdachte] werden op 8 november 2016 een drietal telefoons in beslag genomen, welke hij bij zich droeg ten tijde van zijn aanhouding. De inhoud van deze telefoons werd door de afdeling Digitale Expertise uitgelezen en veiliggesteld. Op 9 november 2016 werd door ons nader onderzoek ingesteld naar de veiliggestelde data, afkomstig uit de Samsung S5 Neo van verdachte. Op de telefoon werden een tweetal foto's aangetroffen van handgeschreven briefjes. Op beide briefjes staan berekeningen waarbij benamingen staan, waarvan het ons ambtshalve bekend is dat dit verschillende hennepsoorten c.q. -rassen betreffen; genoemd zijn onder andere Haze en nep Bub(blegum). De foto's dateren van 4 november 2016.
Met betrekking tot de hiervoor weergegeven standpunten overweegt de rechtbank het volgende.
Artikel 11a Opiumwet stelt - voor zover hier van belang - iemand strafbaar die stoffen of voorwerpen, waarvan hij weet of ernstige redenen heeft om te vermoeden dat zij bestemd zijn tot het plegen van hennepteelt in de uitoefening van een beroep of bedrijf (als bedoeld in art. 11 lid 3 Opiumwet Pro) en/of tot het plegen van grootschalige hennepteelt (als bedoeld in art. 11 lid 5 Opiumwet Pro) (onder meer) te koop aanbiedt, verkoopt of voorhanden heeft.
Artikel 11a Opiumwet ziet op alle stoffen en voorwerpen die bestemd zijn om gebruikt te worden bij professionele of grootschalige hennepteelt. Niet de afzonderlijke goederen zijn strafbaar - die zijn en blijven legaal - maar het gaat om de criminele intentie waarmee de persoon deze voorhanden heeft, aanbiedt of verkoopt. [1]
De criminele intentie omvat de wetenschap of de ernstige reden te vermoeden dat de voorwerpen bestemd zijn voor de hennepteelt. Het type en samenstel van de aangetroffen goederen kan daarbij van belang zijn.
De rechtbank zal op grond van het voorgaande moeten onderzoeken of de ten laste gelegde goederen afzonderlijk, dan wel gezamenlijk naar uiterlijke verschijningsvorm dienstig kunnen zijn voor het misdadige doel dat de verdachte voor ogen stond.
In dat kader overweegt de rechtbank het volgende.
Op 20 juni 2017 vond een doorzoeking plaats van het bedrijfspand van de onderneming van verdachte, genaamd de [onderneming 1]. Bij deze doorzoeking zijn goederen aangetroffen die als voorraad in het bedrijfspand aanwezig waren. Voorts is een kassasysteem aangetroffen, met daarin onder meer de vier ten laste gelegde orders. De rechtbank begrijpt de tenlastelegging zo, dat verdachte wordt verweten dat hij zowel de goederen genoemd in de vier ordernummers (zoals opgesomd in proces-verbaal AH-27-01) als de goederen die door de politie zijn aangetroffen in het bedrijfspand op 20 juni 2017 (zoals opgesomd in proces-verbaal AH-39-01) te koop heeft aangeboden, verkocht en/of voorhanden heeft gehad.
De rechtbank is van oordeel dat de in de (bijlage bij de) tenlastelegging genoemde stoffen en voorwerpen gezamenlijk naar hun uiterlijke verschijningsvorm dienstig kunnen zijn voor de grootschalige en/of beroeps- of bedrijfsmatige hennepteelt en dat verdachte wist van die bestemming.
Daarbij heeft de rechtbank in aanmerking genomen dat de goederen vanwege hun aard en functie die bestemming kunnen hebben. De rechtbank wijst daarbij met name op de kweekmediums, watervaten, thermo-hygrometers en PH-meters, koolstoffilters, ventilatoren, flexibele buizen, jerrycans/flacons voedingsstoffen/bestrijdingsmiddelen, assimilatielampen, armaturen, transformatoren, dompelpompen en gripzakken. Deze goederen zijn naar het oordeel van de rechtbank naar hun aard en/of functie geschikt voor de bevordering van een optimale oogst en een optimale financiële opbrengst van een hennepkwekerij en aldus bevorderen zij een professionele op winst gerichte hennepteelt.
Voorts staat voor de rechtbank vast dat verdachte de wetenschap ten aanzien van deze bestemming had. Verdachte heeft bij de politie buiten het verhoor verklaard op de vraag of hij zelf hennep verkocht of dat klanten de opbrengst van hun oogst afstonden om de aangekochte goederen te betalen, dat hij klanten begeleidde ‘bij het hele traject’ en dat dit niet stopte bij de aankoop van kweekgoederen. Ook heeft verdachte verklaard dat klanten na de aankoop van goederen de opbrengst bij hem kwijt konden en dat dit normaal was in de wereld van de technische tuincentra, zoals verdachte ook zijn bedrijf heeft omschreven. Door verdachte is ter terechtzitting gesteld dat verbalisanten dit in strijd met de waarheid zouden hebben opgenomen in het proces-verbaal. De rechtbank ziet geen echter geen enkele reden om te twijfelen aan de juistheid van het proces-verbaal. Voornoemde verklaring van verdachte vindt bovendien steun in diverse bewijsmiddelen. Zo heeft de politie verdachte op 8 november 2016 aangehouden terwijl hij 1225 gram hennep in bezit had (feit 1) en is hij op 15 februari 2017 aangehouden terwijl hij 33,58 gram hennep in bezit had. Getuige [medeverdachte 2], de vriendin van verdachte, heeft met betrekking tot deze aanhoudingen verklaard dat verdachte tegen haar heeft gezegd dat de hennep ‘uit zijn winkel’ kwam, waarmee hij kennelijk doelde op de [onderneming 1]. Bovendien is in de telefoon van verdachte een foto die is gemaakt op 4 november 2016 aangetroffen, waarop een handgeschreven briefje is te zien met berekeningen en benamingen van verschillende hennepsoorten dan wel -rassen, zoals Haze en nep Bub(blegum).
Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat zijn onderneming als een ‘luxe tuincentrum’ dient te worden beschouwd en dat hij goederen verkocht naar aanleiding van vraag naar deze bepaalde goederen. Hij heeft ontkend dat hij wist dat de goederen die hij aanbood geschikt waren voor hennepteelt. De rechtbank acht deze verklaring van verdachte, in het licht van hetgeen hiervoor is overwogen, niet geloofwaardig.
De rechtbank is van oordeel dat verdachte, als eigenaar van het bedrijf, de goederen die op 20 juni 2017 in het bedrijfspand zijn aangetroffen voorhanden heeft gehad. Daarnaast is de rechtbank van oordeel dat verdachte de in de orders genoemde goederen te koop heeft aangeboden, heeft verkocht en voorhanden heeft gehad. Hoewel deze goederen niet zijn aangetroffen, is wel gebleken dat verdachte meerdere orders met bijbehorende prijzen heeft ingevoerd in het kassasysteem. Bovendien zijn in de voorraad van het bedrijf soortgelijke goederen aangetroffen. De rechtbank stelt op grond hiervan vast dat verdachte aldus een verkoopadministratie heeft bijgehouden en dat daadwerkelijk verkoop moet hebben plaatsgevonden.
De rechtbank overweegt ten aanzien van de vraag of er sprake is van medeplegen het volgende.
Verdachte en zijn medeverdachte [medeverdachte 1] hebben verklaard dat medeverdachte [medeverdachte 1] slechts timmerwerkzaamheden in het bedrijfspand heeft verricht en enkele keren heeft geholpen bij de verkoop van goederen op momenten dat verdachte afwezig was. Nu uit het dossier en het verhandelde ter terechtzitting niet is gebleken dat medeverdachte [medeverdachte 1] betrokken is geweest bij de specifiek genoemde orders en hij op het moment dat de voorraad op 20 juni 2017 is aangetroffen niet in het pand aanwezig was en er onvoldoende op andere wijze is gebleken van zijn betrokkenheid bij de tenlastegelegde feiten, acht de rechtbank het ten laste gelegde medeplegen niet bewezen. Verdachte zal daarom van dit deel van de tenlastelegging worden vrijgesproken.
Op grond van het voorgaande acht de rechtbank feit 2 wettig en overtuigend bewezen, met dien verstande dat verdachte wordt vrijgesproken van het ten laste gelegde ‘medeplegen’.
Feiten 3 en 4
De rechtbank past de volgende bewijsmiddelen toe die de voor de bewezenverklaring redengevende feiten en omstandigheden bevatten zoals hieronder zakelijk weergegeven.
Ieder bewijsmiddel is -ook in onderdelen- slechts gebruikt voor het feit waarop het blijkens zijn inhoud betrekking heeft.
1. De door verdachte ter zitting van 3 december 2019 afgelegde verklaring, voor zover inhoudend:
Het geld dat is aangetroffen in de woning aan de [straatnaam] in Drachten en de [straatnaam] in Appelscha is van mij.
2. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen van 20 juni 2017 (AH-37-01), opgenomen op pagina 267 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als relaas van verbalisanten:
Op 20 juni 2017 vond een doorzoeking plaats in de woning [straatnaam] te Drachten. Mevrouw [naam 2] vertelde dat haar zoon [verdachte] af en toe hij bij hen in de woning komt te logeren. In de voorste slaapkamer, in gebruik bij mevrouw [naam 2] en haar vriend [naam 3], werden twee tassen, inhoudende bundeltjes eurobiljetten, aangetroffen. Zo werd in rieten mand, staande in een wandkast, en welke mand deels gevuld was met (dames)lingerie, een tas aangetroffen. De tas bevatte in totaal 15.000 euro. Verder werd verstopt in/onder een bruin leren bank, staande in de voorste slaapkamer, een witte plastic inhoudende een aantal bundels eurobiljetten aangetroffen. Dit geld is nadien door ons handmatig geteld en bevatte in totaal 50.010 euro.
3. Een naar wettelijk voorschrift opgemaakt proces-verbaal van bevindingen van 11 juli 2017 (AH-33-01), opgenomen op pagina 260 e.v. van voornoemd dossier, inhoudend als relaas van verbalisant:
Op 20 juni 2017 vond er een doorzoeking plaats in de woning, perceel [straatnaam] te Appelscha. Ik kreeg van de begeleider van een geldhond de melding dat de hond had gereageerd bij de afzuigkap in de keuken. Door de begeleider werd het filter van de afzuigkap verwijderd en werden twee bundels met geld aangetroffen. Het geld betrof in totaal 7345 euro.
Met betrekking tot de hiervoor weergegeven standpunten overweegt de rechtbank het volgende.
De rechtbank stelt voorop dat voor een bewezenverklaring van het in de delictsomschrijving van art. 420bis, eerste lid, onder a Sr opgenomen bestanddeel "afkomstig uit enig misdrijf", niet is vereist dat uit de bewijsmiddelen moet kunnen worden afgeleid dat het desbetreffende voorwerp afkomstig is uit een nauwkeurig aangeduid misdrijf. Wel is voor een veroordeling ter zake van dit wetsartikel vereist dat vaststaat dat het voorwerp afkomstig is uit enig misdrijf. Indien op grond van de beschikbare bewijsmiddelen geen rechtstreeks verband valt te leggen tussen een voorwerp en een bepaald misdrijf, kan niettemin bewezen worden geacht dat een voorwerp "uit enig misdrijf" afkomstig is, indien het op grond van de vastgestelde feiten en omstandigheden niet anders kan zijn dan dat het in de tenlastelegging genoemde voorwerp uit enig misdrijf afkomstig is.
Als uit het door het Openbaar Ministerie aangedragen bewijs feiten en omstandigheden kunnen worden afgeleid die van dien aard zijn dat zonder meer sprake is van een gerechtvaardigd vermoeden van witwassen, dan mag van de verdachte worden verlangd dat hij een verklaring geeft voor de herkomst van het voorwerp. Indien de verdachte een concrete, min of meer verifieerbare en niet op voorhand hoogst onwaarschijnlijke verklaring heeft gegeven over de herkomst van het voorwerp, dan ligt het vervolgens op de weg van het Openbaar Ministerie om nader onderzoek te doen naar de, uit de verklaringen van de verdachte blijkende, alternatieve herkomst van het voorwerp.
Uit de resultaten van een dergelijk onderzoek zal moeten blijken dat met voldoende mate van zekerheid kan worden uitgesloten dat het voorwerp waarop de verdenking betrekking heeft, een legale herkomst heeft en dat dus een criminele herkomst als enige aanvaardbare verklaring kan gelden.
De rechtbank leidt uit de beschikbare bewijsmiddelen de volgende feiten en omstandigheden af. Door de politie zijn in de woning van de moeder van verdachte grote contante geldbedragen aangetroffen in een lingeriemand in de kast en in/onder een bank. Beide geldbedragen zijn aangetroffen in een ruimte, die niet in gebruik zijn bij verdachte, te weten de slaapkamer van zijn moeder. Op dezelfde dag is in de woning van verdachte zelf in een afzuigkap een contant geldbedrag aangetroffen. Hoewel verdachte dit in eerste instantie heeft ontkend, heeft hij ter terechtzitting verklaard dat al deze geldbedragen aan hem toebehoorden.
Gelet op het feit dat het grote contante geldbedragen betreffen die op zeer ongebruikelijke plaatsen zijn aangetroffen, is de rechtbank van oordeel dat het vermoeden gerechtvaardigd is dat de voorwerpen in de tenlastelegging uit enig misdrijf afkomstig zijn en dat derhalve van de verdachte mag worden verlangd dat hij een verklaring geeft voor de herkomst van de voorwerpen.
Ten aanzien van feit 3 is door de verdediging aangevoerd dat een bedrag ter hoogte van
€ 61.274,00, dat is aangetroffen in de woning van moeder, verklaard kan worden met de uitverkoop van voorraden en inventaris van de [onderneming 1] in de periode van 15 tot en met 17 juni 2017. Ten aanzien van het overige geld dat daar is aangetroffen heeft verdachte verklaard dat het zou kunnen zijn dat het opbrengsten uit de verkoop zijn waarvoor hij geen bon heeft opgemaakt. Daarbij is verwezen naar een brief van [bedrijf 2] aan de Belastingdienst d.d. 13 oktober 2017, waarin melding wordt gemaakt van de opheffingsverkoop van de [onderneming 1] in de week voor de inbeslagneming van het geldbedrag.
De rechtbank is van oordeel dat deze verklaring niet is aan te merken is als een concrete, min of meer verifieerbare en niet op voorhand onwaarschijnlijke verklaring. Uit de door verdachte aangeleverde bonnen blijkt niet aan wie verdachte de goederen zou hebben verkocht en wanneer deze bonnen zijn opgemaakt. De betalingen hebben volgens verdachte enkel contant plaatsgevonden. Tevens heeft verdachte verklaard dat hij geen voorraadadministratie en geen inventarisadministratie bijhield en dat hij niet weet wanneer, waar en van wie hij deze goederen zelf zou hebben gekocht. Dit maakt dat de rechtbank de verklaring van verdachte onvoldoende onderbouwd en verifieerbaar acht. Nergens blijkt immers uit dat hij de verkochte goederen daadwerkelijk in zijn bezit had en heeft kunnen verkopen. Het gegeven dat de administrateur van verdachte reeds in 2017 melding heeft gemaakt van de opheffingsverkoop, doet niet aan dat oordeel af, omdat de administrateur louter en alleen is afgegaan op de door verdachte aan hem aangedragen gegevens en geen zelfstandig onderzoek heeft gedaan naar de juistheid daarvan. De rechtbank is van oordeel dat, nu de verdachte geen aannemelijke verklaring heeft gegeven voor de herkomst van de geldbedragen, er geen andere conclusie mogelijk is dan dat de ten laste gelegde voorwerpen onmiddellijk of middellijk uit enig misdrijf afkomstig zijn.
Ten aanzien van feit 4 heeft de verdediging verwezen naar het rapport van [bedrijf 1] ter onderbouwing van de gestelde legale herkomst van het contante geldbedrag. De rechtbank acht onvoldoende duidelijk uit welke werkzaamheden het bedrag voortkomt en acht deze verklaring van verdachte ook onvoldoende onderbouwd. Verdachte heeft daarmee geen concrete, min of meer verifieerbare en niet op voorhand onwaarschijnlijke verklaring gegeven. De rechtbank is derhalve ook ten aanzien van dit geldbedrag van oordeel dat nu de verdachte geen aannemelijke verklaring heeft gegeven voor de herkomst van het geldbedrag, er geen andere conclusie mogelijk is dan dat het niet anders kan zijn dan dat het ten laste gelegde voorwerp onmiddellijk of middellijk uit enig misdrijf afkomstig is.
Op grond van het voorgaande acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen dat verdachte de vindplaats van de geldbedragen heeft verhuld, terwijl hij wist dat deze geldbedragen van misdrijf afkomstig waren.
Bewezenverklaring
De rechtbank acht feiten 1, 2, 3 en 4 wettig en overtuigend bewezen, met dien verstande dat:
1.
hij op 8 november 2016 te Drachten, in de gemeente Smallingerland (nabij de oprit van de N31 richting Oosterwolde) opzettelijk heeft vervoerd 1,225 kilo hennep, zijnde hennep een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst II;
2.
hij in de periode van 25 februari 2016 tot en met 20 juni 2017 te Heerenveen (in een loods aan de [straatnaam]) meermalen, stoffen en voorwerpen te koop heeft aangeboden, verkocht en/of voorhanden heeft gehad, te weten
de producten genoemd in ordernummer 1233
de producten genoemd in ordernummer 1898
de producten genoemd in ordernummer 1589
de producten genoemd in ordernummer 1591
zoals opgesomd in PV AH-27-01 (zie bijlage)
de producten zoals opgesomd in PV AH-39-01 (zie bijlage)
waarvan hij wist dat zij bestemd waren tot het plegen van een van de in artikel 11, derde en vijfde lid van de Opiumwet strafbaar gestelde feiten;
3.
hij in de periode van 20 april 2017 tot en met 20 juni 2017, te Drachten, in een woning aan de [straatnaam], in de gemeente Smallingerland, van voorwerpen, te weten een geldbedrag van 15.000 euro en een geldbedrag van 50.010 euro, de vindplaats heeft verhuld door deze geldbedragen verborgen te houden in respectievelijk een mand met lingerie in de kast van de slaapkamer van zijn moeder en in/onder een leren bank in de slaapkamer van zijn moeder, terwijl hij wist dat die geldbedragen geheel of gedeeltelijk - onmiddellijk of middellijk - afkomstig waren uit enig misdrijf;
4.
hij op 20 juni 2017, te Appelscha (in een woning aan de [straatnaam]), in de gemeente Ooststellingwerf, van een voorwerp, te weten een geldbedrag van 7.345 euro, de vindplaats heeft verhuld (door dit bedrag verborgen te houden in een afzuigkap in de keuken) terwijl hij wist dat dat voorwerp geheel of gedeeltelijk - onmiddellijk of middellijk - afkomstig was uit enig misdrijf.
Verdachte zal van het meer of anders ten laste gelegde worden vrijgesproken, aangezien de rechtbank dat niet bewezen acht.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Verdachte is daardoor niet geschaad in de verdediging.
Strafbaarheid van het bewezen verklaarde
Standpunt van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat alle feiten strafbaar zijn.
Standpunt van de verdediging
De raadsman heeft bepleit dat feit 2 niet kan worden gekwalificeerd en dat ontslag van alle rechtsvervolging dient te volgen, omdat niet vast is komen te staan dat de genoemde goederen in de toekomst bestemd zijn voor professionele of grootschalige hennepteelt, nu een eventuele criminele intentie in de toekomst ligt. De raadsman heeft daarbij verwezen naar een arrest van het gerechtshof Amsterdam d.d. 24 oktober 2019 (ECLI:NL:GHAMS:2019:3999).
Oordeel van de rechtbank
De rechtbank is met betrekking tot feit 2 van oordeel dat reeds uit het feit dat de goederen op het moment van aantreffen verkoopklaar dan wel in het geval van de orders besteld en in het verlengde daarvan verkocht waren, blijkt dat de goederen op die momenten bestemd zijn voor toekomstige professionele of grootschalige hennepteelt. De rechtbank acht dit feit derhalve strafbaar.
Het bewezen verklaarde levert op:
1. opzettelijk handelen in strijd met een in artikel 3 onder Pro B van de Opiumwet gegeven verbod;
2. stoffen en voorwerpen te koop aanbieden, verkopen en voorhanden hebben, waarvan hij weet of ernstige reden heeft om te vermoeden dat zij bestemd zijn tot het plegen van een van de in artikel 11, derde en vijfde lid, van de Opiumwet strafbaar gestelde feiten, meermalen gepleegd;
3. witwassen, meermalen gepleegd;
4. witwassen.
Deze feiten zijn strafbaar nu geen omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid uitsluiten.
Strafbaarheid van verdachte
De rechtbank acht verdachte strafbaar nu niet van enige strafuitsluitingsgrond is gebleken.
Strafmotivering
Vordering van de officier van justitie
De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van alle feiten wordt veroordeeld tot taakstraf voor de duur van 240 uren en een voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van 2 maanden, met een proeftijd van 2 jaren.
Standpunt van de verdediging
De raadsman heeft zich op het standpunt gesteld dat - mocht de rechtbank tot een veroordeling komen - oplegging van een taakstraf zoals geëist door de officier van justitie redelijk is, gelet op het tijdsverloop, de niet-relevante documentatie van verdachte en de omstandigheid dat geen nieuwe contacten met politie en justitie hebben plaatsgevonden na de aanhouding. De raadsman heeft bepleit dat in elk geval geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf dient te worden opgelegd.
Oordeel van de rechtbank
Bij de bepaling van de straf heeft de rechtbank rekening gehouden met de aard en de ernst van het bewezen en strafbaar verklaarde, de omstandigheden waaronder dit is begaan, de persoon van verdachte zoals deze naar voren is gekomen uit het onderzoek ter terechtzitting en het reclasseringsrapport, het uittreksel uit de justitiële documentatie, alsmede de vordering van de officier van justitie en het pleidooi van de verdediging.
De rechtbank heeft in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen. Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het vervoeren van ruim een kilo hennep. Daarnaast heeft hij voorwerpen en stoffen die bestemd zijn voor de grootschalige en professionele hennepteelt verkocht, te koop aangeboden en voorhanden gehad. Daarmee heeft hij hennepteelt gefaciliteerd. Hennep bevat de voor de volksgezondheid schadelijke stof THC en is daarom door de wetgever op de bij de Opiumwet lijst II geplaatst. Het is een feit van algemene bekendheid dat hennepteelt en de handel in en het gebruik van verdovende middelen vaak gepaard gaan met verschillende vormen van (ernstige) criminaliteit, waardoor de samenleving schade wordt berokkend.
Daarnaast heeft verdachte grote contante geldbedragen van in totaal ruim € 70.000,-- witgewassen, door deze bedragen te verstoppen in een afzuigkap in zijn eigen woning en in een lingeriemand en in/onder een bank in de woning van zijn moeder. Door witwassen wordt de integriteit van het financiële en economische verkeer aangetast en het draagt bij aan de instandhouding van criminaliteit. Witwassen dekt namelijk onderliggende strafbare feiten af en realiseert de mogelijkheid van geldelijke beloning voor die strafbare feiten. De rechtbank rekent dit verdachte aan.
De rechtbank is van oordeel dat voor dergelijke feiten in beginsel een (onvoorwaardelijke) gevangenisstraf is gerechtvaardigd. De rechtbank houdt echter rekening met het tijdsverloop. Daarnaast houdt de rechtbank er rekening mee dat verdachte na het plegen van de feiten niet opnieuw in beeld is gekomen bij justitie. De rechtbank zal daarom aan verdachte een forse taakstraf opleggen met een korte voorwaardelijke gevangenisstraf.
Met oplegging van een voorwaardelijke gevangenisstraf wordt enerzijds de ernst van het bewezen verklaarde tot uitdrukking gebracht en wordt anderzijds de strafoplegging dienstbaar gemaakt aan het voorkomen van nieuwe strafbare feiten.
Gelet op hetgeen hiervoor is overwogen acht de rechtbank een straf zoals geëist door de officier van justitie van justitie passend en geboden.
In beslag genomen goederen
Vordering van de officier van justitie
De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat het onder verdachte in beslag genomen geld verbeurd dient te worden verklaard, met uitzondering van de geldbedragen waarop conservatoir beslag rust, en dat de goederen, genoemd in feiten 1 en 2, dienen te worden onttrokken aan het verkeer.
Standpunt van de verdediging
De raadsman heeft verzocht tot teruggave van de in beslag genomen goederen. In elk geval dienen de in beslag genomen geldbedragen niet verbeurd te worden verklaard.
Oordeel van de rechtbank
De rechtbank acht de in beslag genomen geldbedragen ter hoogte van € 15.000,--, € 50.010,-- en € 7.345,--, vatbaar voor verbeurdverklaring, nu dit voorwerpen zijn met betrekking tot welke de feiten 3 en 4 zijn begaan en deze geldbedragen toebehoren aan verdachte. De rechtbank zal daarom voornoemde geldbedragen verbeurd verklaren.
De rechtbank stelt vast dat verdachte reeds afstand heeft gedaan van de 1,225 kilogram hennep (feit 1) en dat de goederen genoemd in feit 2 niet in beslag zijn genomen, zodat over deze goederen geen beslissing behoeft te worden genomen. Nu op de overige in beslag genomen goederen, te weten vier rekeningnummers, twee woningen, een auto en een aantal geldbedragen, beslag rust ex artikel 94a lid 2 van het Wetboek van Strafvordering, zal de rechtbank ten aanzien van dit overige beslag thans geen beslissing nemen.
Toepassing van wetsartikelen
De rechtbank heeft gelet op de artikelen 14a, 14b, 14c, 22c, 22d, 33, 33a, 57, 420bis van het Wetboek van Strafrecht en de artikelen 3, 11 en 11a van de Opiumwet, zoals deze artikelen golden ten tijde van het bewezenverklaarde.
Uitspraak
De rechtbank
Verklaart het onder 1, 2, 3 en 4 ten laste gelegde bewezen, te kwalificeren en strafbaar zoals voormeld en verdachte daarvoor strafbaar.
Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan het bewezen verklaarde en spreekt verdachte daarvan vrij.
Veroordeelt verdachte tot:
een taakstraf voor de duur van 240 uren.
Beveelt dat voor het geval de veroordeelde de taakstraf niet naar behoren verricht, vervangende hechtenis voor de duur van 4 maanden zal worden toegepast.
Beveelt dat de tijd die de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering heeft doorgebracht, bij de uitvoering van de opgelegde taakstraf geheel in mindering zal worden gebracht naar de maatstaf van 2 uren per dag inverzekeringstelling.
een gevangenisstraf voor de duur van 2 maanden.
Bepaalt dat deze gevangenisstraf niet zal worden ten uitvoer gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten, op grond dat de veroordeelde zich voor het einde van een proeftijd, die hierbij wordt vastgesteld op 2 jaren, aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.
Verklaart verbeurdde in beslag genomen geldbedragen ter hoogte van € 15.000,--,
€ 50.010,-- en € 7.345,--.
Dit vonnis is gewezen door mr. W.S. Sikkema, voorzitter, mr. P.H.M. Tapper-Wessels en mr. C.H. Beuker, rechters, bijgestaan door mr. B.E. Oosterhout, griffier, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 17 december 2019.