2.5.Op 11 juli 2025 heeft [bewoner] , bewoner van het [adres] (hierna: [bewoner] ) aan [woonconsulent] , werkzaam als woonconsulent bij De Kernen (hierna: de woonconsulent):
Ik denk niet dat je deze omstandigheden langer dan een maand kunt volhouden, dus wat als mijn lijden jarenlang aanhoudt? Alsjeblieft, alsjeblieft, we willen een oplossing.
Op 14 juli 2025 heeft [bewoner] de volgende e-mail aan de woonconsulent gestuurd:
Ik schrijf u omdat ik graag op de hoogte wil worden gebracht van de laatste ontwikkelingen rondom de oplossing van het probleem waar ik al jaren, en vooral de afgelopen twee jaar, mee te maken heb. Tot op heden lijkt het alsof mijn situatie niet serieus wordt genomen, terwijl dit grote negatieve gevolgen heeft voor mijn gezin, en met name voor mijn kind.
Het is voor ons erg belangrijk om te weten of er vooruitgang is geboekt en wat de volgende stappen zijn. Ik verzoek u dringend om mij zo spoedig mogelijk te informeren over de huidige status en eventuele oplossingen die worden overwogen.
Ik hoop op een spoedig antwoord, zodat we samen tot een passende oplossing kunnen komen.
In reactie hierop heeft de woonconsulent gevraagd of hij meetapparatuur mag komen installeren bij [bewoner] , waarop [bewoner] heeft teruggemaild:
Jazeker, maar is deze maatregel voldoende?
Ik schrijf u met een dringend verzoek om onmiddellijke interventie in een situatie die al jaren, en vooral de laatste twee jaar, ons gezin ernstig ontwricht. Ondanks eerdere meldingen lijkt er weinig tot geen actie te worden ondernomen, terwijl de overlast alleen maar erger wordt.
Mijn vrouw, die oorspronkelijk uit een aardbevingsgebied komt en hier in Nederland een jaar lang traumabehandeling heeft ondergaan om haar PTSS te overwinnen, wordt opnieuw geconfronteerd met ondraaglijke stress. De reden? Een alcoholverslaafde buurman die dagelijks voor overlast zorgt. Mijn vrouw is zo bang dat ze 's avonds niet meer naar de keuken durft. Elke dag moet ze alle benodigdheden voor de maaltijd van ons kind naar de woonkamer slepen, omdat ze zich in de keuken onveilig voelt. **Is dit een normale woonomgeving?**
Ik vraag u met klem: **Hoe lang moeten wij nog wachten op een oplossing?** Dit is geen kleine ergernis meer, maar een onleefbare situatie die directe actie vereist. Als u in mijn schoenen stond, zou u dan accepteren dat uw gezin zo moet leven?
Ik eis een schriftelijke met:
1. Een concreet actieplan om deze overlast te stoppen.
2. Een tijdlijn voor definitieve oplossingen (zoals verhuizing of ingrijpen bij de buurman).
3. Een gesprek met een verantwoordelijke om dit persoonlijk toe te lichten.
Na jaren geduld is onze limiet bereikt. Als ik binnen kort geen helder antwoord ontvang, zie ik mij genoodzaakt juridische stappen te overwegen en dit geval bij de huurcommissie of pers te escaleren.