Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Bestuursrecht
zaaknummer: AWB 18/3396
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 30 januari 2019 in de zaak tussen
[eiser], te [plaats], eiser, V-nummer [V-nummer]
(gemachtigde: mr. J.P. Sanchez Montoto),
en
de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder
(gemachtigde: V. Berentsen- van Dijk).
Procesverloop
Bij besluit van 20 februari 2018 (het primaire besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiser tot tijdelijke opheffing van zijn inreisverbod afgewezen.
Bij besluit van 12 april 2018 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiser kennelijk ongegrond verklaard.
Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 29 januari 2019.
Eiser is, met voorafgaand bericht, niet verschenen. Verweerder is tevens, met voorafgaand bericht, niet verschenen.
Overwegingen
1. Eiser is geboren op [geboortedatum] 1955 en heeft de Turkse nationaliteit. Bij besluit van 26 mei 2015 is aan eiser een licht inreisverbod voor de duur van twee jaar opgelegd. Op 17 november 2017 heeft eiser de onderhavige aanvraag ingediend met als doel om zijn partner bij te staan tijdens haar ziekte.
2. Verweerder heeft de aanvraag afgewezen omdat niet is gebleken van een zeer uitzonderlijk en dringend geval op grond waarvan eiser in aanmerking komt voor een tijdelijke opheffing van zijn inreisverbod. Van zwaarwegende familieomstandigheden is volgens verweerder niet gebleken. Een enkele brief van een huisarts waarin wordt gesteld dat mevrouw Westerman eiser graag bij zich heeft tijdens haar behandeling, heeft verweerder hiertoe onvoldoende geacht.
3. Eiser kan zich niet verenigen met het bestreden besluit en heeft hiertoe – samengevat weergegeven – aangevoerd dat verweerder het verzoek tot tijdelijke opheffing van het inreisverbod ten onrechte heeft afgewezen en dat de hoorplicht is geschonden.
4. Verweerder heeft zich in het verweerschrift primair op het standpunt gesteld dat het beroep niet-ontvankelijk dient te worden verklaard. Nu het inreisverbod per 30 december 2018 is vervallen, heeft eiser immers geen procesbelang meer inzake het beroep tegen de afwijzing van het verzoek tot opheffing van het inreisverbod. Subsidiair stelt verweerder zich op het standpunt dat het bestreden besluit rechtens juist is.
5. De rechtbank overweegt als volgt.
5.1.
In de uitspraak van 21 februari 2018 (ECLI:NL:RVS:2018:622) heeft de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State overwogen dat voor het volledig verstrijken van de duur van een inreisverbod vereist is dat een vreemdeling gedurende de volledige duur van het inreisverbod buiten de Europese Unie heeft verbleven.
5.2.
Volgens het beleid van verweerder neergelegd in paragraaf A4/2.5.6 van de Vreemdelingencirculaire 2000 (Vc 2000) vervalt het inreisverbod van rechtswege na afloop van de duur die aan het inreisverbod is verbonden.
5.3.
In het geval van eiser gaat de rechtbank uit van de volgende door partijen niet betwiste feiten en omstandigheden. Aan eiser is bij besluit van 26 mei 2015 een inreisverbod voor de duur van twee jaar opgelegd. Eiser is vervolgens op 29 december 2016 Nederland uitgereisd en is Turkije op 30 december 2016 ingereisd. Sinds de laatstgenoemde datum verblijft eiser in Turkije.
5.4.
Gelet op het voorgaande, zijn er op dit moment sinds het vertrek van eiser van het grondgebied van de Europese Unie twee jaar verstreken en heeft eiser gedurende de volledige duur van het inreisverbod buiten de Europese Unie verbleven. Dit maakt dat het aan hem opgelegde inreisverbod van rechtswege is vervallen op 30 december 2018. Als gevolg hiervan kan eiser door de beoordeling van het beroep tegen de afwijzing van zijn verzoek tot tijdelijke opheffing van het inreisverbod niet in een materieel gunstigere positie komen. Het aan eiser opgelegde inreisverbod is immers reeds vervallen. De rechtbank is dan ook van oordeel dat eiser geen procesbelang meer heeft bij de beoordeling van het beroep
6. Om die reden verklaart de rechtbank het beroep niet-ontvankelijk.
7. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep niet-ontvankelijk.
Deze uitspraak is gedaan door mr. A.E. Dutrieux, rechter, in aanwezigheid van
mr. J.C. de Grauw, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken
op 30 januari 2019.
griffier rechter
Afschrift verzonden aan partijen op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan binnen vier weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. Als hoger beroep is ingesteld, kan bij de voorzieningenrechter van de hogerberoepsrechter worden verzocht om het treffen van een voorlopige voorziening.