ECLI:NL:OGEAM:2015:3

• Datum uitspraak: 6 maart 2015
• Publicatiedatum: 22 april 2015
• Zaaknummer: 100.00321/14
• Instantie: Gerecht in eerste aanleg van Sint Maarten
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Veroordeling
• Procedures: Eerste aanleg - enkelvoudig
• Rechters: M.T. Paulides
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 24 uitgaand · 2 inkomend

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Veroordeling verdachte voor ambtelijke omkoping, vrouwenhandel, belastingontduiking en witwassen

De zaak betreft een strafproces tegen verdachte wegens ambtelijke omkoping, vrouwenhandel, belastingontduiking en witwassen in Sint Maarten. Het onderzoek vond plaats over meerdere zittingen tussen mei 2014 en februari 2015. De verdediging voerde onder meer niet-ontvankelijkheid aan, maar dit werd door het gerecht verworpen.

De bewezenverklaringen omvatten onder meer het geven van giften aan een ambtenaar met het oogmerk voorkeursbehandeling te verkrijgen, het feitelijk leidinggeven aan vrouwenhandel door kwetsbare vrouwen uit de Dominicaanse Republiek aan te werven en uit te buiten, het plegen van gewoontewitwassen door verdachte en Lunteren N.V., en het niet tijdig en onjuist doen van belastingaangiften. Diverse verweren van de verdediging werden gemotiveerd weerlegd.

Het gerecht oordeelde dat de feiten ernstig zijn en het vertrouwen in overheid en rechtsorde schaden. Verdachte heeft misbruik gemaakt van kwetsbare personen en belastingplichtige verplichtingen verzaakt. Gelet op de ernst van de feiten en omstandigheden werd een gevangenisstraf van 42 maanden opgelegd, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar. De tijd in voorlopige hechtenis wordt in mindering gebracht.

Uitkomst: Verdachte is veroordeeld tot 42 maanden gevangenisstraf, waarvan 12 maanden voorwaardelijk met een proeftijd van 2 jaar.

Uitspraak

GERECHT IN EERSTE AANLEG VAN SINT MAARTEN

S T R A F V O N N I S

in de zaak tegen de verdachte:

[verdachte]

geboren op [datum] 1965 in Nederland

wonende Sint Maarten, [adres]

1. Onderzoek van de zaak

Het onderzoek ter openbare terechtzitting heeft plaatsgevonden op 7 mei 2014, 21 en 26 augustus 2014, 14 januari 2015 en 11, 12 en 13 februari 2015. De verdachte is, behoudens op de zitting van 7 mei 2014, verschenen, bijgestaan door zijn raadslieden mrs. C. Merx, G.J. Bergman en E.A. Jansen.

De officieren van justitie mrs. J.C.G. van der Wulp en D.M. Noordzij hebben ter terechtzitting gevorderd de verdachte vrij te spreken van feit 8 en terzake de overige feiten te veroordelen tot een gevangenisstraf voor de duur van 48 maanden.

De raadslieden hebben primair niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie en subsidiair vrijspraak bepleit.

2. Tenlastelegging

Aan de verdachte is, met inachtneming van de ter terechtzitting van 11 februari 2015 gevorderde en toegewezen wijzigingen, tenlastegelegd: ….

3. Voorvragen

3.1

Geldigheid van de dagvaarding

Bij het onderzoek ter terechtzitting is gebleken dat de dagvaarding aan alle wettelijke vereisten voldoet en dus geldig is.

3.2

Bevoegdheid van het Gerecht

Krachtens de wettelijke bepalingen is het Gerecht bevoegd van het tenlastegelegde kennis te nemen.

3.3

Ontvankelijkheid van de Officier van Justitie

Door de verdediging is aangevoerd dat in de onderhavige zaak een opeenstapeling van vormverzuimen en onzorgvuldig handelen van de zijde van het openbaar ministerie heeft plaatsgevonden, waardoor de waarheidsvinding in het geding is gekomen en de verdediging op onherstelbare wijze in haar belangen is geschaad. Dit dient volgens de verdediging te leiden tot niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging.

Het Gerecht overweegt in dit verband als volgt.

Voor niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie als sanctie is slechts plaats, indien sprake is van "ernstige inbreuken op beginselen van de behoorlijke procesorde waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekort gedaan". Met andere woorden, er dient sprake te zijn van een grove mate van verwijtbaarheid aan het openbaar ministerie.

Dit betekent dat een onrechtmatigheid dient te worden vastgesteld, dat de belangen van de verdachte in deze zaak dienen te zijn getroffen en dat doelbewust of met grove verwaarlozing van die belangen aan een eerlijke behandeling van de zaak van de verdachte is tekort gedaan. Voorts komt niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie in de vervolging als rechtsgevolg in aanmerking indien een ernstige inbreuk is gemaakt op beginselen van een behoorlijke procesorde waarbij het wettelijk systeem in de kern is geraakt.

De verdediging heeft aangevoerd dat verdachte ten onrechte is aangehouden en in verzekering is gesteld nu hem zou zijn toegezegd dat er geen dwangmiddelen zouden worden toegepast. Voorts is de voorlopige hechtenis onrechtmatig omdat er geen sprake was en is van een criminele organisatie. Het Gerecht wijst ten aan zien van deze beroepsgrond op het volgende. De onrechtmatige toepassing van vrijheidsbenemende dwangmiddelen op een verdachte in het kader van het voorbereidend onderzoek in zijn strafzaak, is een vormverzuim waarop artikel 413 van het Wetboek van Strafvordering (Sv) van toepassing is indien dit vormverzuim niet aan de rechter-commissaris kan worden voorgelegd. In het onderhavige geval is de inverzekeringstelling (en daaropvolgend de inbewaringstelling) van verdachte door de rechter-commissaris op haar rechtmatigheid getoetst en op grond van de stukken niet onrechtmatig geoordeeld. Tegen deze beslissingen staat geen (verkapt) rechtsmiddel open. Wel is het zo, dat als de onrechtmatigheid van de (aanhouding of) voorlopige hechtenis wordt verbonden aan een gestelde onrechtmatigheid van het verkregen bewijs, het gesloten stelsel van rechtsmiddelen niet kan worden tegengeworpen. Daarvan is in het onderhavige geval echter geen sprake.

De verdediging heeft voorts vragen opgeworpen ten aanzien van de rechtmatigheid van de opsporing verricht in de zaak van medeverdachte [medeverdachte]. Ten aanzien van deze verweren overweegt het Gerecht dat als uitgangspunt geldt dat verdachte zich in beginsel niet kan beroepen op de eventuele onregelmatigheden die kleven aan het opsporingsonderzoek van een ander. Verdachte is immers door het niet naleven van de voorschriften in de onderzoeken tegen medeverdachten niet getroffen in het belang dat de overtreden norm beoogt te beschermen (de zogenaamde Schutznorm).

Hiernaast heeft de verdediging betoogd dat de machtigingen tot het opnemen van telecommunicatie ten onrechte zijn afgegeven nu de verdenking van het bestaan van een criminele organisatie nergens op was gebaseerd. Voor de beoordeling van de rechtmatigheid van de inzet van het opnemen van vertrouwelijke communicatie dient het Gerecht te beoordelen of de rechter-commissaris in redelijkheid tot zijn oordeel over de machtiging heeft kunnen komen. Het Gerecht beantwoordt die vraag bevestigend. Verdachte en medeverdachte [medeverdachte] werden niet alleen verdacht van omkoping maar ook van betrokkenheid bij een criminele organisatie. Die laatste verdenking werd onderbouwd door de camerabeelden en geluidsopnamen van 30 september 2012. In het gesprek tussen verdachte en medeverdachte [medeverdachte] worden de namen van diverse ministers en ook die van het afdelingshoofd van de Immigratie- en Naturalisatiedienst genoemd die betrokken zouden zijn bij het afgeven van vergunningen aan Lunteren N.V.

De stelling dat het Recherche Samenwerkingsteam telefoongesprekken zou hebben afgeluisterd zonder de vereiste machtiging van de rechter-commissaris is onvoldoende onderbouwd en ook anderszins niet aannemelijk geworden.

De verdediging heeft voorts vraagtekens gesteld bij een door de rechter-commissaris op 8 maart 2013 mondeling afgegeven machtiging tot het afluisteren van het telefoonnummer [phone]. Gesteld wordt dat uit het afgegeven bevel niet zou blijken dat de vordering mondeling is gedaan. Het Gerecht merkt naar aanleiding hiervan op dat in de desbetreffende machtiging ^[1] uitdrukkelijk is verwezen naar de mondelinge vordering van de officier van justitie van 8 maart 2013. Hiernaast wordt gesteld dat de rechter-commissaris gelet op de tijdstippen nooit de beschikking kan hebben gehad over de stukken die aan de vordering ten grondslag hebben gelegen. Het Gerecht merkt in dit verband op dat een mondelinge vordering alleen wordt gedaan in spoedeisende zaken waarbij de schriftelijke vordering niet kan worden afgewacht. Hieraan is inherent dat in het algemeen ook (slechts) mondeling mededeling wordt gedaan van de onderliggende feiten en omstandigheden. Dit maakt de afgegeven machtiging niet onrechtmatig.

Voorts wordt gesteld dat het verzoek tot huiszoeking bij verdachte op 8 maart 2013 om 17.40 uur is gedaan op basis van het proces-verbaal met nummer 08032013.13.45 PVBEV en dat dit proces-verbaal zou zijn opgemaakt voor de inbeslagname van de geluidsopnamen bij de Daily Herald. Voor zover de verdediging hiermee beoogt te stellen dat er gebreken kleven aan deze aanvraag en de op grond daarvan gedane huiszoeking overweegt het Gerecht als volgt.

Het Gerecht stelt vast dat in het proces-verbaal “aanvraag machtiging huiszoeking” ^[2] wordt verwezen naar het proces-verbaal met nummer 08032013.15.00. In dit door de verbalisanten L.A. Gachette en E.S. Wiebers opgemaakte proces-verbaal ^[3] wordt verwezen naar een op internet verschenen digitale versie van een artikel in “De Telegraaf” en “The Daily Herald” met bijbehorende videobeelden. Vervolgens wordt melding gemaakt dat die beelden zijn bekeken door personeel van de Landsrecherche. Het Gerecht maakt hieruit op dat hiermee bedoeld wordt de op internet verschenen videobeelden. In de beschikking huiszoeking wordt, onder verwijzing naar de hiertoe gedane vordering, gerelateerd aan het door L.A. Gachette en E.S. Wiebers opgemaakte proces-verbaal. Gelet hierop berust de stelling dat aan de aanvraag machtiging huiszoeking en de op grond hiervan afgegeven beschikking geen relevante stukken ten grondslag kunnen hebben gelegen op een onjuiste feitelijke grondslag.

De verdediging heeft tevens aangevoerd dat de gesprekken met de geheimhouders niet onverwijld zijn vernietigd. Het voorschrift van artikel 177k, tweede lid, Sv, strekt ertoe dat gegevens die als gevolg van het opnemen en afluisteren van telecommunicatie zijn verkregen, onmiddellijk worden vernietigd indien zij vallen onder het verschoningsrecht als bedoeld in artikel 252 Sv, zodat is verzekerd dat die gegevens geen deel uitmaken van de processtukken en dat daarop in het verdere verloop van het strafproces geen acht wordt geslagen. Voor zover in de door de verdediging aangehaalde voorbeelden al sprake zou zijn van het niet onverwijld vernietigen van gesprekken met geheimhouders leidt dit niet tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie. Niet aannemelijk is geworden dat met de opsporing of vervolging belaste ambtenaren ernstig inbreuk hebben gemaakt op beginselen van een behoorlijke procesorde waardoor doelbewust of met grove veronachtzaming van de belangen van de verdachte aan diens recht op een eerlijke behandeling van zijn zaak is tekortgedaan of dat een ernstige inbreuk is gemaakt op beginselen van een behoorlijke procesorde waarbij het wettelijk systeem in de kern is geraakt. Er zijn geen aanwijzingen dat de betreffende gegevens op enigerlei wijze in het strafproces zijn gebruikt. Ook overigens zijn geen omstandigheden aangevoerd of gebleken waaruit concreet blijkt van enig nadeel voor verdachte.

De verdediging heeft hiernaast nog enkele opmerkingen gemaakt over onregelmatigheden in een aantal vorderingen en/of bevelen opgemaakt in het opsporingsonderzoek. Naar het oordeel van het Gerecht leiden de gestelde onregelmatigheden, indien en voor zover daarvan inderdaad sprake zou zijn, op zichzelf staand noch in onderlinge samenhang bezien, niet tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar-ministerie nu geen sprake is van eerdergenoemde ernstige inbreuken op beginselen van de behoorlijke procesorde terwijl evenmin is gebleken dat hierdoor nadeel voor verdachte is ontstaan.

De verdediging heeft tevens aangevoerd dat ten aanzien van de fiscale delicten door de Inspecteur der Belastingen reeds vergrijpboetes zijn opgelegd zodat de vervolging van verdachte voor wat betreft deze delicten strijdig is met het “una via-beginsel” en het openbaar ministerie ten aanzien van die delicten niet-ontvankelijk moet worden.

Het Gerecht verwerpt dit verweer en overweegt hiertoe als volgt.

Het in Nederland per 1 januari 1998 in de Algemene Wet op de Rijksbelastingen ingevoerde zogenaamde “una via-beginsel”, houdt kort gezegd in dat na het toepassen van sommige bestuurlijke boetes geen strafvervolging meer kan worden ingesteld en omgekeerd na het instellen van een strafvervolging (op zeker moment in die strafprocedure) geen bestuurlijke boetes meer kunnen worden toegepast.

Dit beginsel is echter niet als zodanig neergelegd in de Algemene Landsverordening Landsbelastingen (ALL). Vervolging van deze delicten is evenmin in strijd met artikel 70 van het Wetboek van Strafrecht (Sr) welke bepaling alleen een tweede vervolging verbiedt ter zake van een feit waarover bij onherroepelijk rechterlijk gewijsde is beslist. Gesteld noch gebleken is dat hiervan sprake is. Bovendien komen de opgelegde vergrijpboetes bij, onder meer, veroordeling in de onderhavige procedure te vervallen op grond van artikel 27, eerste lid, ALL.

Hiernaast heeft de verdediging de bevoegdheid tot opsporing van F.J. Machielsen bestreden en die van L.M.A. Sendar in twijfel getrokken. Uit de processtukken blijkt dat L.M.A. Sendar en F.J. Machielsen bij ministeriële beschikkingen van respectievelijk 26 maart 2009 en 14 december 2011 tot buitengewoon agent van politie zijn benoemd. De opsporingsbevoegdheid van Machielsen is volgens de beschikking van 14 december 2011 beperkt tot het aansturen van fiscale onderzoeken zoals vastgelegd in de taakopdracht van de belastingdienst Sint Maarten. Op grond hiervan en op grond van artikel 54 van de ALL waren betrokken verbalisanten bevoegd tot het opsporen van de bij de ALL strafbaar gestelde feiten. Gesteld noch gebleken is dat genoemde verbalisanten buiten het fiscaal strafrechtelijk onderzoek opsporingshandelingen hebben verricht.

De verdediging heeft voorts betoogd dat verdachte in de media al is veroordeeld. Naar het oordeel van het Gerecht moet in dit verband vooropgesteld worden dat de media een eigen verantwoordelijkheid hebben, die in beginsel niet ter toetsing van de (straf)rechter staat; dat wil zeggen zolang zij zich niet schuldig maken aan een strafbaar feit of zich naar burgerlijk recht onrechtmatig gedragen.

Dat media bepaalde feiten (al dan niet onjuist of gekleurd) publiceren, kan niet worden verweten aan het openbaar ministerie, tenzij kan worden aangetoond dat het openbaar ministerie daarin een actieve rol heeft gehad. In de onderhavige zaak is dit niet gebleken. Gelet op dit alles kan niet gezegd worden dat het openbaar ministerie een verwijtbare rol heeft gehad in de media-aandacht. Voorts is niet gebleken dat de media een dusdanige beïnvloedende rol in deze zaak hebben gespeeld, dat om die reden sprake is van een inbreuk op het recht op een eerlijk proces als bedoeld in artikel 6 EVRM.

De verdediging heeft ten slotte gesteld dat het openbaar ministerie niet-ontvankelijk verklaard dient te worden omdat, in strijd met het gelijkheidsbeginsel, alleen verdachte en medeverdachte [medeverdachte B] vervolgd worden vanwege deelname aan een criminele organisatie en medeverdachte [medeverdachte], [V], [R], en/of [P] niet. Voorts is het volgens verdachte in strijd met het gelijkheidsbeginsel alleen verdachte en medeverdachten [medeverdachte B] en Lunteren N.V. te vervolgen voor vrouwenhandel en niet de overige bordelen in Sint Maarten. Dienaangaande overweegt het Gerecht als volgt.

Ten aanzien van iedere verdachte geldt als uitgangspunt dat het openbaar ministerie beslist voor welke feiten een vervolging opportuun is (artikel 207 Sv). Het openbaar ministerie houdt daarbij rekening met alle omstandigheden van het geval en heeft een ruime beoordelingsvrijheid. Bij de beoordeling door het openbaar ministerie of vervolging van een verdachte voor een bepaald strafbaar feit opportuun is spelen in ieder geval de aard van het feit, de bewijsbaarheid van het feit en het algemeen belang een rol. De afweging is daarvan bij uitstek een taak van het openbaar ministerie. De rechter dient deze afweging in beginsel te eerbiedigen. In geen van de zaken van de door de verdediging genoemde (rechts)personen is het Gerecht gebleken dat het zaken betreft, die qua haalbaarheid en opportuniteit geheel overeenstemmen met de strafzaak tegen de verdachte, nog daargelaten dat het ten onrechte niet vervolgen van derden wier gedragingen evenzeer als die van een verdachte het voorwerp van strafvervolging dienen te zijn, niet zonder meer leidt tot niet-ontvankelijkheid van het openbaar ministerie in de strafvervolging tegen een verdachte.

Het openbaar ministerie is derhalve ontvankelijk in de vervolging van verdachte.

3.4

Redenen voor schorsing van de vervolging

Bij het onderzoek ter terechtzitting zijn geen redenen voor schorsing van de vervolging gebleken.

4. Bewijsbeslissingen

4A. Vrijspraak

Het Gerecht heeft uit het onderzoek op de terechtzitting niet door de inhoud van wettige bewijsmiddelen de overtuiging bekomen dat de verdachte het als feit 1 primair, feit 4 en feit 8 tenlastegelegde heeft begaan en zal verdachte daarvan vrijspreken. Voorts acht het Gerecht ten aanzien van feit 5 niet bewezen dat hij dit heeft begaan met betrekking tot [Y en Z]. Het Gerecht overweegt in dit verband dat ten laste is gelegd dat verdachte de vrouwen (in of) omstreeks de periode van 1 augustus 2013 tot en met 13 oktober 2013 heeft aangeworven en/of vervoerd. Uit de verklaringen van voornoemde vrouwen komt naar voren dat zij sinds respectievelijk 18 en 23 juli 2013 in Sint Maarten verblijven. Het aanwerven en/of vervoeren van deze vrouwen valt derhalve buiten de tenlastegelegde periode. Het eveneens tenlastegelegde huisvesten van deze vrouwen kan wel bewezen worden, echter zoals hierna zal worden overwogen valt deze handeling naar het oordeel van het Gerecht op zichzelf niet onder het begrip vrouwenhandel als bedoeld in artikel 260 Sr.

4B. Bewezenverklaring

Het Gerecht heeft uit het onderzoek op de terechtzitting door de inhoud van wettige bewijsmiddelen de overtuiging bekomen dat de verdachte het overige tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat het bewezen acht:

1. subsidiair.

dat hij in de periode van 15 april 2006 tot en met 27 juni 2006 in het Nederlands Antilliaans gedeelte van het eiland Sint Maarten, opzettelijk gebruik heeft gemaakt van een valse of vervalste huurovereenkomst (Commercial lease agreement) voor de duur van 2 jaar – zijnde een geschrift dat bestemd was om tot bewijs van enig feit te dienen – als ware dat geschrift echt en onvervalst,

bestaande dat gebruikmaken hierin dat hij, verdachte, die huurovereenkomst heeft gevoegd bij een aanvraag van 15 april 2006 gericht aan The Executive Council of the Island Territory of St. Maarten en bestaande die valsheid of vervalsing hierin dat op die huurovereenkomst (Commercial lease agreement) een handtekening was geplaatst die moest doorgaan voor de handtekening van [H] en/of [CH], althans een vertegenwoordiger van het Airport Inn Hotel N.V. terwijl uit dat gebruik enig nadeel kon ontstaan;

2.

dat hij in de periode van 1 maart 2011 tot en met 30 september 2012, in Sint Maarten, meermalen, een ambtenaar, te weten [medeverdachte], werkzaam als onafhankelijk Statenlid van het land Sint Maarten, een gift heeft gedaan, te weten geld, met het oogmerk om genoemde ambtenaar te bewegen in zijn bediening, in strijd met zijn plicht iets te doen of na te laten teneinde (aldus) voor Lunteren N.V. (Bada Bing) een voorkeursbehandeling te bewerkstelligen en te bewerkstelligen dat [medeverdachte] zou bevorderen en/of zich er voor zou inspannen dat:

• het verzoek om wijziging van een vestigings/c.q. exploitatievergunning (Operational License), betrekking hebbend op het adres Sister Patientia Road nummer 11 (Lunteren N.V. / Bada Bing) door het Ministerie van Economische zaken wordt afgehandeld en

• het verzoek om wijziging van een vestigings/c.q. exploitatievergunning (Operational License), betrekking hebbend op het adres Sister Patientia Road nummer 11 (Lunteren N.V. / Bada Bing) door het Ministerie van Economische Zaken wordt ingewilligd en

• het verzoek om verruiming van de openingstijden, betrekking hebbend op het adres Sister Patientia Road nummer 11 (Lunteren N.V./ Bada Bing) door het Ministerie van Economische zaken wordt afgehandeld en

• het verzoek om verruiming van de openingstijden, betrekking hebbend op het adres Sister Patientia Road 11 (Lunteren N.V./ Bada Bing) door het Ministerie van Economische zaken wordt ingewilligd en

• het verzoek van Lunteren N.V.
tot wijziging van het vestigingsadres door het Ministerie van Economische zaken wordt afgehandeld en

• het verzoek van Lunteren N.V.
tot wijziging van het vestigingsadres door het Ministerie van Economische zaken wordt ingewilligd en

• de duur van de vergunning van een of meer van de in Lunteren N.V. / Bada Bing werkzame dames wordt verlengd;

3.

dat Lunteren N.V. (Bada Bing) in periode van
26 januari 2011 tot en met 31 december 2012 in het Nederlands Antilliaanse gedeelte van het eiland Sint Maarten en in Sint Maarten van het plegen van witwassen een gewoonte heeft gemaakt, immers heeft zij (telkens)

geldbedragen overgedragen en/of omgezet, terwijl zij (telkens) wist of begreep dat voormelde geldbedragen - onmiddellijk of middellijk – afkomstig waren uit enig misdrijf

immers heeft zij verdachte:

- op of omstreeks 26 januari 2011 een bedrag van 36.000,- betaald aan Super Bikes voor de aanschaf van een personenauto en

- op 16 maart 2012 een bedrag van USD 10.000,- en

- op 21 mei 2012 een bedrag van USD 10.216,21 en

- op 20 augustus 2012 een bedrag van USD 10.000,- en

- op 31 december 2012 een bedrag van USD 10.000,-

overgemaakt aan Tamburro Holdings,

aan welke verboden gedragingen hij, verdachte (in zijn hoedanigheid als directeur van Lunteren N.V./ Bada Bing) feitelijk leiding heeft gegeven;

3a.

dat hij in de periode van
7 mei 2008 tot en met
4 maart 2013 in het Nederlands Antilliaanse gedeelte van het eiland Sint Maarten en/of in Sint Maarten van het plegen van witwassen een gewoonte heeft gemaakt, immers heeft hij (telkens)

geldbedragen overgedragen en omgezet terwijl hij (telkens) wist of begreep,

dat voormelde geldbedragen -onmiddellijk of middellijk- afkomstig waren uit enig misdrijf

immers heeft hij, verdachte, met gebruikmaking van de credit card met het

nr 4563-3904-2506-8463 ten name van Lunteren N.V.
geldbedragen opgenomen en/of besteed;

5.

dat Lunteren N.V. (Bada Bing) omstreeks de periode van 1 augustus 2013 tot en met 13 oktober 2013 in Sint Maarten, tezamen en in vereniging met een ander of anderen,

heeft gehandeld in meerdere vrouwen, te weten [vrouwen x, y en z],

immers heeft zij, verdachte, en/of haar mededader(s) opzettelijk genoemde vrouwen aangeworven en vervoerd en gehuisvest met het oogmerk die genoemde vrouwen in een ander land (Sint Maarten) ertoe te brengen zich beschikbaar te stellen tot het verrichten van seksuele handelingen met of voor een derde tegen betaling en het oogmerk van uitbuiting van die genoemde vrouwen, door:

- zelf, dan wel door tussenkomst van derden die [vrouwen x, y en z] vanuit de Dominicaanse Republiek
aan te werven en

- die [vrouwen x, y en z] naar Bada Bing doen vervoeren en

- ( aldaar) tegen betaling onderdak
te verschaffen in een van de kamers in Bada Bing en die [vrouwen x, y en z] in de prostitutie
te brengen en

- [ vrouwen x, y en z] US 60,- per dag te laten betalen voor een kamer, die met andere personen moest worden gedeeld en

- [ vrouwen x, y en z] de kosten voor het (door verdachte en/of zijn mededader(s)) aangeschafte vliegticket
te laten betalen en

- tegen die [vrouwen x, y en z]
te zeggen op welke tijden zij het gebouw binnen moesten zijn en

- die [vrouwen x, y en z] slechts één vrije dag in een week laten hebben,

aan welke verboden gedragingen hij, verdachte (in zijn hoedanigheid als directeur van Lunteren N.V./ Bada Bing) feitelijk leiding heeft gegeven;

6.

dat Lunteren N.V.( Bada Bing) in de periode van 1 januari 2008 tot en met 9 oktober 2010 in het Nederlands Antilliaans gedeelte van het eiland Sint Maarten en in de periode van 10 oktober 2010 tot en met 31 december 2013 in Sint Maarten,

terwijl zij ingevolge de Algemene Landsverordening Landsbelastingen verplicht was tot het binnen een gestelde termijn doen van aangifte, te weten:

- een aangifte winstbelasting 2008 en

- een aangifte winstbelasting 2009 en

- een aangifte winstbelasting 2010 en

- een aangifte winstbelasting 2011

telkens opzettelijk voornoemde aangiften niet binnen de door of namens de Inspecteur der Belastingen gestelde termijn heeft gedaan,

terwijl van die feiten het gevolg zou kunnen zijn dat daardoor nadeel voor de toenmalig Nederlandse Antillen en het land Sint Maarten kon ontstaan,

aan welke verboden gedragingen hij, verdachte (in zijn hoedanigheid als directeur van Lunteren N.V./ Bada Bing) feitelijk leiding heeft gegeven;

7.

dat Lunteren N.V. (Bada Bing) in de periode van 1 januari 2008 tot en met 9 oktober 2010 in het Nederlands Antilliaans gedeelte van het eiland Sint Maarten en in de periode van 10 oktober 2010 tot en met 15 januari 2013 in Sint Maarten,

terwijl zij ingevolge de Algemene Landsverordening Landsbelastingen verplicht was tot het binnen een gestelde termijn doen van de hierna vermelde aangiften, (telkens) op aangiften belasting op de bedrijfsomzetten ten name van Lunteren N.V. betreffende de maanden:

 september 2008 en oktober 2008 en november 2008 en december 2008 en;

 januari 2009 en februari 2009 en maart 2009 en april 2009 en mei 2009 en juni 2009 en juli 2009 en augustus 2009 en september 2009 en oktober 2009 en november 2009 en;

 januari 2010 en februari 2010 en maart 2010 en april 2010 en mei 2010 en juni 2010 en juli 2010 en augustus 2010 en september 2010 en oktober 2010 en november 2010 en december 2010 en;

 juni 2011 en juli 2011 en augustus 2011 en september 2011 en november 2011 en december 2011 en;

 januari 2012 en februari 2012 en maart 2012 en april 2012 en mei 2012 en juni 2012 en juli 2012 en september 2012 en oktober 2012 en november 2012 en december 2012;

onjuist heeft gedaan, immers heeft verdachte telkens in de
bij de Inspecteur der belastingen of de Belastingdienst in Sint Maarten ingeleverde aangiften op de bedrijfsomzetten:

te lage bedragen aan (bedrijfs)omzet vermeld terwijl daarvan het gevolg zou kunnen zijn dat daardoor nadeel voor de Nederlandse Antillen en/of het land Sint Maarten kon ontstaan,

aan welke verboden gedragingen hij, verdachte (in zijn hoedanigheid als directeur van Lunteren N.V./ Bada Bing) feitelijk leiding heeft gegeven.

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd is niet bewezen, zodat de verdachte hiervan zal worden vrijgesproken.

Voor zover in de telastlegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring cursief weergegeven verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in de verdediging.

5. Bewijsmiddelen

De overtuiging dat de verdachte het bewezen verklaarde heeft begaan, is gegrond op de feiten en omstandigheden die in wettige bewijsmiddelen zijn vervat. De bewijsmiddelen zijn in een aan dit vonnis te hechten bijlage opgenomen.

5A. Overwegingen ten aanzien van het bewijs

Feit 1 subsidiair

Verdachte heeft bij zijn aanvraag van 15 april 2006 om een vergunning voor het opereren van een stripclub aan de Sister Patientia Houtman Road 11, een huurovereenkomst overgelegd die was voorzien van een valse handtekening. Verdachte heeft dit document overgelegd ten bewijze van het bestaan van een huurovereenkomst met Airport Inn Hotel N.V., die op dat moment echter nog niet was afgesloten Uit de bewijsmiddelen blijkt voorts dat het bestaan van die huurovereenkomst een rol speelde bij de besluitvorming op zijn aanvraag, zodat uit het gebruikmaken van deze overeenkomst nadeel kon ontstaan.

Feit 2

Vast staat dat medeverdachte [medeverdachte] in de tenlastegelegde periode lid was van de Staten van Sint Maarten. Op grond van de gehanteerde bewijsmiddelen staat voorts vast dat verdachte op 30 september 2012 aan medeverdachte [medeverdachte] een bedrag van US $ 8.500,-- heeft gegeven. Hiernaast komt uit de bewijsmiddelen naar voren dat hij in de periode daaraan voorafgaande aan diezelfde [medeverdachte] een bedrag van NAF 30.000,-- dan wel het equivalent daarvan in dollars heeft betaald.

De verklaring van verdachte dat het zou gaan om terugbetalingen van een geldbedrag van NAF 50.000,-- dat hij in april 2011 van [medeverdachte] zou hebben geleend is niet onderbouwd en ook anderszins geen enkele wijze aannemelijk geworden. In dit verband wordt er op gewezen dat de verklaring van verdachte dat hij het geld nodig had om zijn huwelijk te redden en het geld onder meer heeft gebruikt voor een bezoek aan Roemenië, New York en Panama niet valt te rijmen met de omstandigheid dat hij in die tijd beschikte over een bankrekening met een tegoed van ruim 14.000 euro en vrijelijk gebruik kon maken en -mede gedurende zijn verblijf in Roemenië, New York en Panama- ook heeft gemaakt, van een creditcard op naam van Lunteren N.V. ^[4] Gelet op het voorgaande kan het naar het oordeel van het Gerecht niet anders zijn dat sprake is geweest van giften.

Voorts kan uit de bewijsmiddelen en de context waarin de betalingen hebben plaatsgevonden worden afgeleid dat deze zijn gedaan om medeverdachte [medeverdachte] er toe te bewegen voor verdachte te bemiddelen bij de inbehandelingneming en inwilliging van door Lunteren N.V. gedane verzoeken om een adreswijziging, een exploitatievergunning, verruiming van de openingstijden van Bada Bing en het verlengen van het verblijf van de bij Bada Bing werkzame vrouwen. Het (beoogde) handelen van [medeverdachte] in strijd met zijn plicht bestond hierin dat hij heeft gehandeld in strijd met de voor hem geldende gedragslijn dat een parlementariër in zijn taakuitoefening neutraal dient te zijn en alle belanghebbenden gelijkelijk dient te behandelen. Het geven van een voorkeursbehandeling zoals verdachte wenste is op die grond verboden.

Feiten 3 en 3a

Uit de bewijsmiddelen volgt dat Lunteren N.V. zich schuldig heeft gemaakt aan belastingontduiking. Een deel van het geld op de bankrekening van Lunteren N.V, was derhalve door misdrijf verkregen. De Hoge Raad heeft (zie de uitspraak van 23 november 2010,ECLI:NL:HR:2010BN0578) geoordeeld dat uit de wetsgeschiedenis kan worden afgeleid dat de wetgever bedoeld heeft om, met het oog op een effectieve bestrijding van het witwassen, niet alleen voorwerpen onder het bereik van de witwasbepalingen te brengen die onmiddellijk of middellijk van misdrijf afkomstig zijn, maar ook voorwerpen die gedeeltelijk van misdrijf afkomstig zijn. Vermogen dat zowel uit legale als uit illegale activiteiten is verkregen is "mede" of "deels" uit misdrijf afkomstig. Legaal vermogen kan worden besmet door van misdrijf afkomstige vermogensbestanddelen. Naar het oordeel van het Gerecht is hiervan in dit geval sprake.

Door dit uit misdrijf verkregen geld vervolgens over te schrijven naar andere rekeningen (dus over te dragen) heeft Lunteren N.V. dit geld witgewassen. Hierbij is niet van belang of sprake is van een zakelijke transactie. Hetzelfde geldt voor de door verdachte gedane betalingen met de creditcard ten name van Lunteren N.V.

De door de verdediging opgeworpen stelling dat geen sprake is van witwassen nu het gaat om door eigen misdrijf verkregen gelden faalt. De door de Hoge Raad hierover opgestelde rechtsregels hebben betrekking op het geval dat de verdachte voorwerpen heeft verworven of voorhanden heeft gehad, terwijl aannemelijk is dat die voorwerpen afkomstig zijn uit een door de verdachte zelf begaan misdrijf. Deze regels zien uitsluitend op gevallen waarin slechts het “verwerven” en/of “voorhanden” hebben van door eigen misdrijf verkregen voorwerpen is bewezen verklaard. Zij hebben in beginsel geen betrekking op een geval als het onderhavige waarin is bewezen verklaard het "overdragen" van zulke voorwerpen (vgl. HR 17 december 2013, ECLI:NL:HR:2013:2001).

Feit 5

Artikel 260 Sr luidt:

“ Vrouwenhandel en handel in minderjarigen van het mannelijk geslacht wordt gestraft met gevangenisstraf van te hoogste vijf jaren”.

Voor de betekenis van het begrip vrouwenhandel als hiervoor bedoeld zoekt het Gerecht aansluiting bij het in Nederland gelijkluidende artikel 250ter Sr zoals dat gold tot 1 februari 1994.

Ten aanzien van de parlementaire geschiedenis van deze strafbaarstelling verwijst het Gerecht naar de conclusie van de advocaat-generaal bij het arrest van de Hoge Raad van 10 september 2013 (ECLI:NL:PHR:2013:754) voor zover inhoudende:

“De strafbaarstelling van mensenhandel (toen nog: vrouwenhandel) vond oorspronkelijk haar grond in het Verdrag van Parijs van 4 mei 1910 tot bestrijding van de zogenaamde handel in vrouwen en meisjes (Stb. 1912, 355). De parlementaire geschiedenis van deze strafbaarstelling wordt in de memorie van toelichting op het wetsvoorstel dat heeft geleid tot wijziging van artikel 250ter, waarbij de strafbaarheid van vrouwenhandel werd uitgebreid tot mensenhandel, maar deze in het kader van de opheffing van het verbod op het souteneurschap voor wat betreft het beschikbaar doen stellen voor prostitutie van meerderjarigen – met behoud van de strafbaarstelling van het brengen tot prostitutie in een ander land - werd beperkt tot gevallen van onvrijwilligheid, als volgt samengevat:

“Het misdrijf ter zake van vrouwenhandel
is in het Wetboek van Strafrecht bij nota van wijziging ingevoegd bij gelegenheid van de parlementaire behandeling van de Wet Bestrijding van Zedeloosheid (Wet van 20 mei 1911, Stb. 130). Het artikel, opgenomen in de nota van wijziging, luidde oorspronkelijk: «Hij die eenige handeling pleegt, ondernomen met het oogmerk om eene vrouw aan prostitutie over te leveren, wordt als schuldig aan vrouwenhandel, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vijf jaren». Uit de Tweede Kamer werd als bezwaar tegen deze redactie aangevoerd, voor zover hier van belang, dat op deze wijze in artikel 250ter strafbaar werd gesteld wat reeds onder artikel 250bis, doch als beroep of gewoonte viel. Namens de Commissie van Rapporteurs werd in het bijzonder het bezwaar naar voren gebracht dat door de delictsomschrijving preparatoire handelingen en poging, die ingevolge artikel 45 het Wetboek van Strafrecht niet strafbaar is, strafbaar worden gesteld. Minister Regout stelde daar tegenover dat concursus in het Wetboek van Strafrecht veel voorkomt en was ook voor de overige bezwaren niet gevoelig. Niettemin verklaarde hij zich bereid de door de Commissie van Rapporteurs voorgestelde redactie, waarin de delictsomschrijving achterwege bleef, over te nemen. De bepaling inzake vrouwenhandel kreeg daardoor haar huidige vorm. Als voorwaarde voor het overnemen van het amendement had de minister gesteld dat uit de debatten zou blijken dat zijn opvatting de juiste was opdat de rechter een authentieke interpretatie van het woord «vrouwenhandel» zou hebben. «In elk geval zal moeten blijken», aldus de minister, «dat elke handeling, ondernomen van het ogenblik dat men zich met de vrouw in aanraking stelt tot op het ogenblik, dat men de vrouw aan de prostitutie - wat men voornemens is - overlevert, op zich zelf reeds als «vrouwenhandel» gequalificeerd behoort te worden, met andere woorden dat voor het voltooide delict niet nodig zal zijn het verwezenlijken van het overleveringsoogmerk.» In het vervolg van zijn betoog lichtte de minister zijn opvatting nog toe door te stellen dat elke daad van vrouwenhandel reeds het delict zelf is, zodat ook bij voorbeeld het reizen met een vrouw met het doel haar aan prostitutie over te leveren, wordt beschouwd als het voltooide delict vrouwenhandel. De Commissie van Rapporteurs aanvaardde deze uitleg. De door de minister verdedigde opvatting werd ook in het vervolg van de parlementaire behandeling niet weersproken.

Aan de strafbaarstelling van vrouwenhandel ligt mede ten grondslag het Verdrag van Parijs van 4 mei 1910 tot bestrijding van de zogenaamde handel in vrouwen en meisjes. De Nederlandse tekst van de desbetreffende bepalingen luidt:artikel 1: Gestraft wordt ieder die ter voldoening van eens anders lusten een minderjarige vrouw of meisje, zelfs met haar goedvinden, met het oog op het plegen van ontucht heeft aangeworven, medegenomen of ontvoerd, zelfs dan wanneer de verschillende handelingen die de bestanddelen van het strafbare feit uitmaken, in verschillende landen gepleegd zijn.artikel 2: Mede wordt gestraft ieder, die ter voldoening van eens anders lusten een meerderjarige vrouw of meisje door bedrog of met behulp van geweld, bedreiging, misbruik van gezag of enig ander dwangmiddel, met het oog op het plegen van ontucht heeft aangeworven, medegenomen of ontvoerd, zelfs dan wanneer de verschillende handelingen die de bestanddelen van het strafbare feit uitmaken, in verschillende landen gepleegd zijn.(…)

Uit de wetsgeschiedenis van artikel 250ter blijkt dat de wetgever destijds aan die bepaling een ruimere strekking heeft gegeven dan waartoe het Verdrag van Parijs van 1910 hem verplichtte, door ook ten aanzien van meerderjarige vrouwen de strafbaarheid niet afhankelijk te stellen van de onvrijwilligheid van de vrouw. Voorts omvat het begrip vrouwenhandel zoals dit bij de parlementaire behandeling werd opgevat, meer gedragingen dan de in het verdrag genoemde handelingen aanwerven, medenemen of ontvoeren.”

Het Gerecht heeft niet kunnen vaststellen of de wetgever in de voormalige Nederlandse Antillen eveneens dit ruimere begrip heeft willen overnemen. Gelet hierop gaat het Gerecht uit van de voor verdachte gunstigere bepaling zoals omschreven in artikel 2 van het Verdrag van Parijs van 4 mei 1910. Volgens die bepaling is strafbaar:

“Ieder, die ter voldoening van eens anders lusten een meerderjarige vrouw of meisje door bedrog of met behulp van geweld, bedreiging, misbruik van gezag of enig ander dwangmiddel, met het oog op het plegen van ontucht heeft aangeworven, medegenomen of ontvoerd, zelfs dan wanneer de verschillende handelingen die de bestanddelen van het strafbare feit uitmaken, in verschillende landen gepleegd zijn”.

Gelet op het voorgaande dient naar het oordeel van het Gerecht onder vrouwenhandel als bedoeld in artikel 260 Sr mede verstaan te worden het aanwerven of meenemen van een vrouw met het doel het plegen van ontucht ter voldoening van een anders lusten.

Het oogmerk van de verdachte moet erop gericht zijn dat de betrokkene zich in een ander land dan waar deze is aangeworven of meegenomen, beschikbaar stelt tot -voor zover hier van belang- de prostitutie (vgl. HR 10 september 2013, ECLI:NL:HR:2013:6700).

In eerdere rechtspraak is voorts beslist dat de term “aanwerven” als bedoeld in die bepaling de betekenis heeft van iedere daad waardoor een persoon wordt aangeworven teneinde die persoon in een ander land tot prostitutie te brengen, zonder dat behoeft te blijken dat de wijze van aanwerving de keuzevrijheid heeft beperkt (vgl. HR 18 april 2000, ECLI:NL:HR:2000:ZD1788, NJ 2000/443) en dat onder het tot prostitutie brengen mede dient te worden verstaan iedere gedraging gericht tegen een persoon ertoe strekkende deze te belemmeren in zijn vrijheid met prostitutie op te houden ongeacht de omstandigheid of deze daarbij vrijwillig betrokken is geraakt dan wel reeds eerder bij prostitutie betrokken was (vgl. HR 6 juli 1999, ECLI:NL:HR:1999:AB9457, NJ 1999/701).

Uit de rechtspraak blijkt verder dat instemming met seksuele handelingen niet in de weg hoeft te staan aan een bewezenverklaring van misbruik van gezag of enig ander dwangmiddel. In lijn met het arrest van de Hoge Raad van 5 februari 2002 (ECLI:NL:HR:2002:AD5235) geldt dat voor het bewijs van door “misbruik”-handelen toereikend is dat de dader zich bewust moet zijn geweest van de relevante feitelijke omstandigheden van het slachtoffer waaruit het overwicht en die kwetsbare positie van dat slachtoffer voortvloeien, dan wel verondersteld moet worden voort te vloeien, in die zin dat voorwaardelijk opzet ten aanzien van die omstandigheden bij hem aanwezig moet zijn.

Lunteren N.V. en haar medeverdachten hebben de in de bewezenverklaring genoemde vrouwen prostitutie werk bij Bada Bing aangeboden terwijl zij nog verbleven in de Dominicaanse Republiek en hebben hun overtocht naar Sint Maarten geregeld en betaald. Deze vrouwen verkeerden in een kwetsbare positie waarmee vooral gedoeld wordt op de armoedige levensomstandigheden en geringe mogelijkheden om geld te verdienen in hun thuisland.

De vrouwen hebben verklaard dat zij gelet op hun financiële omstandigheden eigenlijk geen andere keuze hadden dan dit werk te aanvaarden. Verdachten waren zich bewust van die omstandigheden dan wel hebben tenminste de aanmerkelijke kans aanvaard dat het ging om vrouwen die zich in een kwetsbare positie bevonden. Medeverdachte [medeverdachte B] heeft in dit verband verklaard dat er specifiek gekozen wordt voor vrouwen uit de Dominicaanse Republiek “omdat zij dit werk willen doen”. Hiernaast werden de vrouwen opgezadeld met een beginschuld, die zij moesten aflossen. Voorts was de tewerkstellingsvergunning van de vrouwen beperkt tot het werken bij Bada Bing terwijl uit de verklaring van medeverdachte [medeverdachte B] blijkt dat als de vrouwen Bada Bing verlaten, verdachten de immigratiedienst hiervan op de hoogte stellen.

Onder deze omstandigheden is naar het oordeel van het Gerecht sprake van een situatie waarbij Lunteren N.V. en haar mededaders, door misbruik te maken van uit de feitelijke verhoudingen vloeiend overwicht de betreffende vrouwen hebben aangeworven met het doel hen in de prostitutie te brengen. Gelet hierop is naar het oordeel van het Gerecht sprake van vrouwenhandel als bedoeld in artikel 260 Sr.

Het Gerecht acht tevens de tenlastegelegde uitbuiting bewezen. Als criterium hiervoor hanteert het Gerecht de gemiddelde mondige prostituee die zelf bepaalt waar, wanneer, met wie en onder welke omstandigheden zij werkt. Naast de omstandigheid dat zoals hiervoor is overwogen de betreffende vrouwen zich in een kwetsbare positie bevonden wijst het Gerecht er in dit verband op dat de vrouwen tijdens hun verblijf géén salaris (in zin van een vast loon) kregen uitbetaald, terwijl de verdachte hen wel verplichtingen oplegde, waaronder het gedurende zes dagen per week vanaf 17.00 uur in Bada Bing verblijven en van

22

uur tot 05.00 uur werkzaam zijn in Bada Bing. De stelling van de verdediging dat er in dat opzicht geen verschil is met de verplichting opgelegd aan een winkelmedewerker of een ambtenaar om op bepaalde tijden op het werk aanwezig te zijn snijdt geen hout. De ambtenaar en de winkelmedewerker ontvangen, in tegenstelling tot de onderhavige vrouwen, immers een salaris ook als er geen klanten zijn of als er weinig te doen is op het werk. Voorts moesten de klanten als zij met een van de vrouwen naar buiten gingen US$ 150,-- aan Bada Bing betalen, welk bedrag geheel ten goede kwam aan Bada Bing.

Daarenboven konden de vrouwen niet zelf bepalen waar zij wilden wonen maar waren zij verplicht gehuisvest in Bada Bing. Zij verbleven daar in een kamer met twee of drie andere vrouwen en hadden niet de beschikking over een eigen bed maar sliepen met een ander in een tweepersoonsbed. Voor deze povere huisvesting dienden zij bovendien een relatief hoog bedrag van US $ 60,-- per dag te betalen welk bedrag werd ingehouden op het geld dat zij met hun prostitutiewerkzaamheden verdienden.

Gelet op vorenstaande feiten en omstandigheden is naar het oordeel van het Gerecht sprake van een situatie waarbij Lunteren N.V. en haar mededaders misbruik hebben gemaakt van de kwetsbare positie van de betreffende vrouwen en dat zij deze vrouwen hebben uitgebuit. Verdachte heeft aan deze gedragingen feitelijk leiding gegeven.

Feit 6

Door de verdediging is aangevoerd dat het niet doen van aangifte als zodanig niet wordt genoemd in artikel 49 ALL en daarom niet strafbaar is. Het Gerecht volgt dit standpunt niet en is van oordeel dat gelet op de strekking van artikel 49 ALL onder het niet binnen de gestelde termijn doen van aangifte tevens dient te worden begrepen het niet doen van aangifte.

Ten aanzien van de termijn waarbinnen aangifte gedaan moest worden wordt verwezen naar de verklaring van [V] ^[5] die heeft verklaard dat de aangiften winstbelasting van Lunteren N.V. eind maart van het opvolgend jaar ingediend moesten zijn maar dat Lunteren uitstel had gekregen tot 31 december van het opvolgend jaar. Niet betwist is dat Lunteren N.V. tot op heden de aangiften winstbelasting 2008 tot en met 2011 niet heeft ingediend.

De stelling van de verdediging dat verdachte geen opzet heeft gehad op het niet binnen de gestelde termijnen doen van de aangiften winstbelasting wordt evenmin gevolgd. Verdachte wist dat de aangiften niet tijdig waren ingediend. Uit de verklaring van [V] valt af te leiden dat dit mede te wijten was aan de omstandigheid dat de administratie van Lunteren N.V. onvoldoende op orde was. Het is de verantwoordelijkheid van Lunteren N.V. en verdachte als de directeur van Lunteren N.V. zorg te dragen voor een adequate administratie en boekhouding. Door dit niet te doen heeft hij tenminste de aanmerkelijke kans aanvaard dat tengevolge hiervan de aangiften winstbelasting niet binnen de wettelijke termijn zijn gedaan.

Feit 7

Door de verdediging is, onder verwijzing naar het arrest “Happy Family” van 5 juli 1988 van het Europese Hof van Justitie (hierna het arrest), gesteld dat geen omzetbelasting verschuldigd is over de handelingen van de dames voor zover die in strijd zijn met artikel 259 Sr. Het Gerecht volgt de verdediging hierin niet. In dit verband wordt allereerst opgemerkt dat het arrest geen rechtskracht heeft in Sint Maarten.

De verwijzing naar de uitspraak van de Raad van Beroep van Belastingzaken van 10 augustus 2004 maakt dit niet anders. In deze uitspraak is immers slechts geoordeeld dat bij “speelautomaten” ten aanzien van het begrip bedrijfsomzet aansluiting werd gezocht bij twee andere arresten op dit gebied van het Europese Hof van Justitie. Deze uitspraak heeft dus geen betrekking op de het begrip bedrijfsomzet van bordelen als Bada Bing. Het Gerecht ziet ook overigens geen aanleiding het arrest te volgen. De overweging die tot dit arrest hebben geleid zijn met name gestoeld op “het in het belang van de gemeenschappelijke markt harmoniseren van de wetgevingen van de Lidstaten inzake omzetbelasting”. Dit belang regardeert Sint Maarten niet. Het Europese Hof heeft juist vooropgesteld dat bij de heffing van omzetbelasting het beginsel van fiscale neutraliteit zich verzet tegen een algemeen onderscheid tussen legale en illegale transacties. Het heeft daarbij slechts ten aanzien van verdovende middelen een uitzondering gemaakt. De hieraan ten grondslag liggende overwegingen zijn niet één op één van toepassing op Sint Maarten. In dit verband wijst het Gerecht erop dat het Europese Hof mede van belang heeft geacht dat de in de Gemeenschap tot stand gebrachte harmonisatie in gevaar wordt gebracht indien de werkingssfeer van de belasting met betrekking tot een illegale transactie zou afhangen van de wijze waarop het vervolgingsbeleid in deze of gene Lidstaat gestalte krijgt. Zoals hiervoor reeds is gesteld heeft deze harmonisatie van wetgeving geen betrekking op Sint Maarten.

6. Kwalificatie

Het bewezenverklaarde levert volgens de wettelijke regeling de volgende strafbare feiten op:

Feit 1 subsidiair

Opzettelijk gebruik maken van een vals of vervalst geschrift, als bedoeld in artikel 230, eerste lid, Sr, als ware het echt en onvervalst,

strafbaar gesteld bij artikel 230, tweede lid, Sr.

Feit 2

Aan een ambtenaar een gift of belofte doen met het oogmerk om hem te bewegen in zijne bediening, in strijd met zijn plicht, iets te doen of na te laten, meermalen gepleegd,

strafbaar gesteld bij artikel 183, eerste lid, Sr.

Feit 3

Feitelijk leidinggeven aan gewoontewitwassen, begaan door een rechtspersoon;

strafbaar gesteld bij artikel 435b jis artikelen 435a en 53 Sr.

Feit 3a

Gewoontewitwassen,

strafbaar gesteld bij artikel 435b Sr.

Feit 5

Feitelijk leidinggeven aan vrouwenhandel, door twee of meer personen gepleegd, begaan door een rechtspersoon;

strafbaar gesteld bij artikel 260 jis artikelen 49 en 53 Sr.

Feit 6

Feitelijk leidinggeven aan opzettelijk, ingevolge de ALL, verplicht zijnde tot het binnen een gestelde termijn doen van aangifte, dat niet binnen die gestelde termijn doen, terwijl daarvan het gevolg zou kunnen zijn dat nadeel voor de Nederlandse Antillen en/of Sint Maarten kan ontstaan, begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd;

strafbaar gesteld bij artikel 49 ALL jis artikel 53 Sr.

Feit 7

Feitelijk leidinggeven aan opzettelijk, ingevolge de ALL verplicht zijnde tot het binnen een gestelde termijn doen van aangifte, dat onjuist doen, terwijl daarvan het gevolg zou kunnen zijn dat nadeel voor de Nederlandse Antillen of voor een van de eilandgebieden kan ontstaan, begaan door een rechtspersoon, meermalen gepleegd,

strafbaar gesteld bij artikel 49 ALL jis artikel 53 Sr.

7. Strafbaarheid

7A. Rechtvaardigingsgronden

Feiten of omstandigheden op grond waarvan geconcludeerd moet worden dat sprake is van een rechtvaardigingsgrond zijn niet aannemelijk geworden.

De feiten door deze verdachte gepleegd zijn strafbaar.

7B. Schulduitsluitingsgronden

Feiten of omstandigheden op grond waarvan geconcludeerd moet worden dat sprake is van een schulduitsluitingsgrond zijn niet aannemelijk geworden. Verdachte is strafbaar.

8. Oplegging van straf of maatregel

Gelet op de aard en de ernst van het bewezen en strafbaar verklaarde, op de omstandigheden waaronder de verdachte zich daaraan schuldig heeft gemaakt en op de persoon van de verdachte, zoals van één en ander uit het onderzoek ter terechtzitting is gebleken, acht het Gerecht na te noemen beslissing passend. Daarbij wordt in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan ambtelijke omkoping. Ambtelijke omkoping schendt het vertrouwen van de maatschappij in de overheid. Het begunstigen van degene die een gift doet, schaadt de belangen van degenen die op rechtmatige wijze een voor hen gunstige overheidsbeslissing trachten te verkrijgen. Daarnaast kan het ertoe leiden dat overheidsbeslissingen niet meer op objectieve gronden worden genomen en worden mogelijk vergunningen verstrekt aan hen die daarvoor niet in aanmerking komen dan wel wordt er niet opgetreden tegen personen of bedrijven die zonder de juiste vergunningen opereren. Dit schaadt het door de overheid te dienen algemeen belang en kan eveneens leiden tot aantasting van de openbare orde. Het betreft dus een ernstig strafbaar feit.

Verdachte heeft zich hiernaast, als feitelijk leidinggever, schuldig gemaakt aan vrouwenhandel. Vrouwenhandel is eveneens een ernstig strafbaar feit. Bij de strafbaarstelling van vrouwenhandel staat het belang van het individu voorop. Dat belang is het behoud van de lichamelijke en geestelijke integriteit en persoonlijke vrijheid.

Verdachte heeft misbruik gemaakt van de kwetsbare positie van drie vrouwen. Verdachte heeft hierbij inbreuk gemaakt op de lichamelijke en geestelijke integriteit en persoonlijke vrijheid van deze vrouwen, door in te spelen op hun economische uitzichtloosheid in het land van herkomst en door voorwaarden te scheppen aan hun werkzame bestaan in zijn bordeel, waardoor van onvrijheid en uitbuiting sprake was. Dit alles voor geen ander doel dan zijn, verdachtes, geldelijk gewin.

Verdachte heeft tevens als enig directeur en aandeelhouder van Lunteren N.V. feitelijk leiding gegeven aan het niet tijdig doen van de aangiften winstbelasting en het doen van onjuiste aangiften omzetbelasting. Daarnaast heeft hij de uit deze delicten verkregen gelden witgewassen. Ten aanzien van de hoogte van het nadeel ontstaan door de gepleegde belastingfraude neemt het Gerecht het volgende in aanmerking. De officier van justitie heeft ter terechtzitting hiertoe een gewijzigde berekening overgelegd die erop neerkomt dat het totale benadelingsbedrag NAF 1.178.909,-- bedraagt. Door de verdediging is aangevoerd dat in deze berekening ten onrechte het nadeel in verband met de heffing inkomstenbelasting is opgenomen, er ten onrechte geen rekening is gehouden met te verrekenen verliezen van NAF 275.000,-- en er een dubbeltelling is gedaan met betrekking tot de meer omzet negatieve kas. Het Gerecht verwerpt het verweer voor zover dit betrekking heeft op het niet in aanmerking nemen van in voorgaande jaren geleden verliezen nu dit onvoldoende is onderbouwd. Rekening houdende met de overige verweren, mede in aanmerking genomen dat deze onvoldoende zijn betwist, gaat het Gerecht uit van een benadelingsbedrag van NAF 768.976,--. Dit is nog steeds een aanzienlijk bedrag dat ten goede had moeten komen aan het land Sint Maarten. Door middel van belastingheffing wordt beoogd het Land de geldmiddelen te verschaffen die voor zijn taakvervulling nodig zijn. Bij de belastingheffing zijn dus gewichtige gemeenschapsbelangen betrokken. Verdachte heeft door het niet (volledig) voldoen aan zijn belastingverplichtingen deze belangen geschonden. Hiernaast kan belastingontduiking leiden tot oneerlijke concurrentie en verzwaring van de belastingdruk voor de overige belastingbetalers.

Verdachte heeft ter zitting naar voren gebracht dat de negatieve publiciteit hem en zijn kinderen grote (emotionele) schade heeft berokkend. Het Gerecht acht aannemelijk dat de media-aandacht in zijn zaak invloed heeft gehad op verdachte en zijn privéleven. Het Gerecht ziet deze media-aandacht echter als een kennelijk onvermijdelijk verschijnsel dat zich bij uitstek in zaken met een zekere impact voordoet, hetgeen in een kleine gemeenschap als Sint Maarten al snel het geval zal zijn. Verdachte had zich hiervan bij het plegen van de onderhavige feiten bewust kunnen en moeten zijn.

Ten voordele van verdachte geldt dat hij niet eerder wegens soortgelijke misdrijven is veroordeeld.

Alles afwegende kan niet worden volstaan met een andere of lichtere straf dan gevangenisstraf van na te melden duur.

Het Gerecht zal een deel van deze straf voorwaardelijk opleggen teneinde verdachte in te scherpen zich gedurende de proeftijd niet weer aan misdrijf schuldig te maken.

9. Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf is mede gegrond op artikel 53 ALL en de artikelen 17a, 17b en 17c, 31, 59 en 96 Sr.

10. Beslissing

Het Gerecht:

Verklaart niet bewezen dat de verdachte het telastgelegde zoals in rubriek 4A omschreven heeft begaan en spreekt verdachte daarvan vrij;

Verklaart bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde zoals in rubriek 4B omschreven, heeft begaan;

Verklaart dat de bewezen verklaarde feiten de in rubriek 6 genoemde strafbare feiten opleveren;

Verklaart de verdachte hiervoor strafbaar;

Veroordeelt de verdachte wegens deze feiten tot een gevangenisstraf voor de duur van
42 (tweeënveertig) maanden ;

Bepaalt dat de tijd die door de veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van de opgelegde gevangenisstraf in mindering wordt gebracht;

Beveelt dat van de gevangenisstraf een gedeelte groot
12 (twaalf) maanden niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten op grond dat de veroordeelde zich voor het einde van de hierbij op
2 (twee) jaren bepaalde proeftijd aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt dan wel gedurende die proeftijd zich op andere wijze heeft misdragen of de hierna gestelde bijzondere voorwaarde niet heeft nageleefd;

Dit vonnis is gewezen door de rechter mr. M.T. Paulides en uitgesproken ter openbare terechtzitting van het Gerecht op 6 maart 2015, in tegenwoordigheid van de griffier.

Voetnoten

1. Pagina 28 van het Methodiekendossier [verdchte]/Lunteren N.V.

2. Proces-verbaal nr. 08032013.17.40, Pagina 2 van het Methodiekendossier [verdachte]/Lunteren N.V.

3. Bijlage 1.2 bij het persoondossier van [medeverdachte]

4. Verdachte heeft ter zitting op 10 februari 2015 verklaard dat de betalingen gedaan in New York en Panama in de periode van 22 augustus tot en met 31 augustus 2011 met de creditcard van Lunteren privé-uitgaven van zichzelf betreffen.

5. Dossiernr. 1303; G03-01