ECLI:NL:HR:2011:BU3782

Hoge Raad

Datum uitspraak
11 november 2011
Publicatiedatum
5 april 2013
Zaaknummer
10/05389
Instantie
Hoge Raad
Type
Uitspraak
Rechtsgebied
Bestuursrecht; Belastingrecht
Uitkomst
Afwijzend
Procedures
  • Cassatie
Rechters
Vindplaatsen
  • Rechtspraak.nl
Aangehaalde wetgeving Pro
Art. 13bis, lid 7, Wet LB 1964
Verwijzingen
1 uitgaand · 1 inkomend
AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Lunchritten tussen woning en werk vallen onder woon-werkverkeer voor loonbelasting

Belanghebbende, directeur en aandeelhouder van twee aan elkaar gelieerde vennootschappen, kreeg naheffingsaanslagen opgelegd over de jaren 2006 en 2007 inzake het privégebruik van een ter beschikking gestelde auto. De Inspecteur hield vast aan deze aanslagen, maar de Rechtbank Arnhem vernietigde deze na bezwaar van belanghebbende. Het Hof bevestigde dit oordeel in hoger beroep.

De kern van het geschil was of de in de middagpauze gereden ritten tussen het werkadres en de woning van belanghebbende, bedoeld voor het nuttigen van de lunch en het verrichten van zakelijke werkzaamheden, als woon-werkverkeer konden worden aangemerkt volgens artikel 13bis, lid 7, Wet LB 1964. De Hoge Raad oordeelde dat de tekst en geschiedenis van de wet dit bevestigen en dat ook ritten tijdens de werkdag onder woon-werkverkeer vallen.

De Hoge Raad verklaarde het beroep van de Staatssecretaris van Financiën ongegrond en veroordeelde de Staat tot betaling van de proceskosten. Hiermee werd bevestigd dat de lunchritten niet tot privégebruik van de auto behoren voor de loonbelastingheffing.

Uitkomst: Het beroep in cassatie van de Staatssecretaris van Financiën werd ongegrond verklaard en de naheffingsaanslagen vernietigd.

Uitspraak

Nr. 10/05389
11 november 2011
Arrest
gewezen op het beroep in cassatie van de Staatssecretaris van Financiën tegen de uitspraken van het Gerechtshof te Arnhem van 3 november 2010, nrs. 09/00302 en 09/00303, betreffende aan X te Z (hierna: belanghebbende) opgelegde naheffingsaanslagen in de loonbelasting/premie volksverzekeringen.
1. Het geding in feitelijke instanties
Aan belanghebbende zijn over de tijdvakken 1 januari 2006 tot en met 31 december 2006 en 1 januari 2007 tot en met 31 december 2007 naheffingsaanslagen in de loonbelasting/premie volksverzekeringen opgelegd. Tevens is heffingsrente in rekening gebracht. Na door belanghebbende daartegen gemaakt bezwaar heeft de Inspecteur bij in één geschrift vervatte uitspraken de naheffingsaanslagen gehandhaafd.
De Rechtbank te Arnhem (nrs. AWB 08/5324 en 08/5329) heeft de tegen die uitspraken ingestelde beroepen gegrond verklaard, de daarop betrekking hebbende uitspraken van de Inspecteur vernietigd en de naheffingsaanslagen en de beschikkingen inzake heffingsrente vernietigd.
De Inspecteur heeft tegen de uitspraak van de Rechtbank hoger beroep ingesteld bij het Hof.
Het Hof heeft - bij twee afzonderlijke uitspraken - de uitspraak van de Rechtbank bevestigd. De uitspraken van het Hof zijn aan dit arrest gehecht.
2. Geding in cassatie
De Staatssecretaris heeft tegen 's Hofs uitspraken bij één beroepschrift beroep in cassatie ingesteld. Het beroepschrift in cassatie is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
Belanghebbende heeft een verweerschrift ingediend.
3. Beoordeling van het middel
3.1. In cassatie kan van het volgende worden uitgegaan.
3.1.1. Belanghebbende houdt alle aandelen in A Holding B.V. (hierna: de Holding) welke vennootschap 100 percent van de aandelen in B B.V. (hierna: B) bezit. Deze vennootschappen zijn op hetzelfde adres gevestigd.
3.1.2. Belanghebbende is directeur van B.
3.1.3. De afstand tussen het vestigingsadres van de beide vennootschappen en het woonadres van belanghebbende is 2,6 kilometer.
3.1.4. B heeft aan belanghebbende gedurende de tijdvakken 1 januari 2006 tot en met 31 december 2006 en 1 januari 2007 tot en met 31 december 2007 een personenauto ter beschikking gesteld. Belanghebbende heeft van alle gereden kilometers een sluitende rittenadministratie bijgehouden.
3.1.5. In de middagpauze rijdt belanghebbende doorgaans vanaf het vestigingsadres van de vennootschappen op en neer naar zijn woning om daar de lunch te nuttigen en enige zakelijke werkzaamheden voor de Holding en/of B te verrichten.
3.2. Voor het Hof was in geschil of de door belanghebbende in de middagpauze tussen de woning en het werk gereden kilometers moeten worden aangemerkt als woon-werkverkeer in de zin van artikel 13bis, lid 7, van de Wet op de loonbelasting 1964 (tekst 2006 en 2007). Het Hof heeft deze vraag bevestigend beantwoord. Hiertegen richt zich het middel.
3.3.1. Naar het middel betoogt dienen onder woon-werkverkeer alleen te worden begrepen ritten vanaf het woonadres naar het werkadres met het doel aldaar de werkzaamheden te verrichten en vervolgens aan het einde van de werkdag, na het beëindigen van de werkzaamheden, de ritten in omgekeerde richting.
3.3.2. Noch in de tekst van voormelde bepaling, noch in de geschiedenis van de totstandkoming daarvan is enig aanknopingspunt te vinden voor een dergelijke beperkte uitleg. Ook ritten tussen de woning en de plaats van de werkzaamheden die in de loop van een werkdag plaatsvinden, moeten worden gerekend tot het woon-werkverkeer. Het middel faalt derhalve.
4. Proceskosten
De Staatssecretaris van Financiën zal worden veroordeeld in de kosten van het geding in cassatie.
5. Beslissing
De Hoge Raad:
verklaart het beroep in cassatie ongegrond,
en veroordeelt de Staatssecretaris van Financiën in de kosten van het geding in cassatie aan de zijde van belanghebbende, vastgesteld op € 874 voor beroepsmatig verleende rechtsbijstand.
Dit arrest is gewezen door de raadsheer J.W.M. Tijnagel als voorzitter, en de raadsheren M.W.C. Feteris en R.J. Koopman, in tegenwoordigheid van de waarnemend griffier A.I. Boussak-Leeksma, en in het openbaar uitgesproken op 11 november 2011.
Van de Staat wordt ter zake van het door de Staatssecretaris van Financiën ingestelde beroep in cassatie een griffierecht geheven van € 448.