Uitspraak
WAHV 00/00212
21 maart 2001
CJIB 24433671
Gerechtshof te Leeuwarden
Arrest
op het hoger beroep tegen de beslissing
van de kantonrechter te Utrecht
van 27 maart 2000
betreffende
[naam] (hierna te noemen: betrokkene),
wonende te [woonplaats],
voor wie als gemachtigde optreedt [naam gemachtigde],
wonende te [woonplaats].
1. De beslissing van de kantonrechter
De kantonrechter heeft het beroep van de betrokkene tegen de beslissing van de officier van justitie in het arrondissement Utrecht niet-ontvankelijk verklaard. De beslissing van de kantonrechter is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.
2. Het procesverloop
[naam gemachtigde] heeft, als gemachtigde van de betrokkene, tegen de beslissing van de kantonrechter hoger beroep ingesteld.
De advocaat-generaal heeft een verweerschrift ingediend.
De gemachtigde van de betrokkene heeft schriftelijk een nadere toelichting gegeven op het beroep.
De advocaat-generaal is in de gelegenheid gesteld een reactie te geven op de nadere toelichting op het beroep. Van deze gelegenheid is geen gebruik gemaakt.
3. Beoordeling
3.1 Aan de betrokkene is bij inleidende beschikking een administratieve sanctie van ? 240,-- opgelegd ter zake van “overschrijding van de maximumsnelheid binnen de bebouwde kom (gedragsregel) meer dan 25 km/h en t/m 30 km/h“, welke gedraging zou zijn verricht op 16 december 1998 op de Cartesiusweg in de gemeente Utrecht.
3.2 Bij brief d.d. 22 januari 1999 is namens betrokkene tegen de inleidende beschikking – tijdig - beroep ingesteld bij de officier van justitie. Op 28 januari 1999 zond de officier van justitie een ontvangstbevestiging van het beroepschrift aan de gemachtigde van betrokkene.
Bij brief d.d. 25 mei 1999 diende gemachtigde namens betrokkene een aan de kantonrechter gericht beroepschrift in bij de officier van justitie - kort gezegd – inhoudende dat de officier van justitie ten onrechte niet tijdig op eerstgenoemd beroepschrift had beslist.
Bij beslissing van 4 juni 1999 heeft de officier van justitie vervolgens de administratieve sanctie bepaald op nihil.
3.3 In aanmerking genomen dat de officier van justitie niet binnen de in art. 7:24 Awb Pro genoemde termijn op het beroepschrift d.d. 22 januari 1999 heeft beslist, heeft betrokkene beroep ingesteld tegen het niet tijdig nemen van een besluit als
bedoeld in art. 6:2 aanhef Pro en onder b Awb. Dit beroep is niet onredelijk laat ingesteld. De beslissing van de kantonrechter behelst dus een oordeel over het uitblijven van een beslissing op een beroep tegen een initiële beschikking, waarbij een administratieve sanctie is opgelegd die meer bedraagt dan ? 150,--.
3.4 De kantonrechter heeft de betrokkene niet-ontvankelijk verklaard in het door hem ingestelde beroep. Met betrekking tot de vraag of betrokkene in zijn hoger beroep tegen die beslissing kan worden ontvangen is het volgende van belang.
Artikel 14 WAHV Pro luidt:
1. Degene die bij het kantongerecht beroep heeft ingesteld, alsmede de officier
van justitie, kunnen tegen de beslissing van het kantongerecht hoger beroep
instellen bij het gerechtshof te Leeuwarden, tenzij de opgelegde
administratieve sanctie bij die beslissing niet meer bedraagt dan ƒ 150.
2. Eveneens kan degene die bij het kantongerecht beroep heeft ingesteld doch
daarin met toepassing van het bepaalde in artikel 11, derde lid,
niet-ontvankelijk is verklaard, tegen die beslissing hoger beroep instellen op
de grond dat de kantonrechter ten onrechte heeft geoordeeld dat de zekerheid
niet dan wel niet tijdig is gesteld dan wel ten onrechte niet heeft geoordeeld
dat de indiener redelijkerwijs niet geacht kan worden in verzuim te zijn
geweest.
3.5 De memorie van toelichting bij het wetsvoorstel, dat heeft geleid tot de Wet van 28 oktober 1999 tot wijziging van de Wet op de rechterlijke organisatie en van de Wet administratieve handhaving verkeersvoorschriften, strekkende tot vervanging van de mogelijkheid van beroep in cassatie door de mogelijkheid
van hoger beroep, alsmede het aanbrengen van enige andere wijzigingen (vervanging in Mulder-zaken van beroep in cassatie door hoger beroep bij het gerechtshof Leeuwarden) houdt met betrekking tot de in het tweede lid van art. 14 WAHV Pro opgenomen beroepsgrond onder meer het volgende in: “Indien inderdaad bij vergissing is aangenomen dat de zekerheid niet tijdig is gesteld of de kantonrechter de omstandigheden die het verzuim niet verwijtbaar maken niet of onvoldoende in zijn beschouwingen heeft betrokken, zou de betrokkene in een
geval waarin de sanctie niet meer bedraagt dan ƒ 150 geconfronteerd worden met een niet-ontvankelijkverklaring waartegen geen enkel rechtsmiddel openstaat.”
3.6 Blijkens deze toelichting achtte de wetgever het bij niet-ontvanke-lijkverklaring door de kantonrechter alleen noodzakelijk een afzonderlijke voorziening te treffen voor een geval waarin de sanctie niet meer bedraagt dan
ƒ 150,--. Daaruit volgt dat art. 14, eerste lid, WAHV aldus moet worden verstaan, dat indien de kantonrechter het bij hem ingestelde beroep niet-ontvankelijk verklaart, tegen de beslissing van de kantonrechter steeds hoger beroep open staat voor zover de opgelegde administratieve sanctie meer dan ? 150,-- bedraagt.
3.7 Met het hiervoor in r.o. 3.6 beschreven geval moet worden gelijkgesteld het onderhavige geval, waarin de kantonrechter betrokkene niet-ontvankelijk heeft verklaard in zijn beroep tegen het niet tijdig nemen van een beslissing door de officier van justitie over de initiële beschikking waarbij een administratieve sanctie is opgelegd van meer dan ? 150,--. In dit laatste geval is het belang van betrokkene bij hoger beroep immers even groot als in het hiervoor onder 3.6 beschreven geval. Betrokkene kan derhalve in zijn hoger beroep worden ontvangen.
3.8 Ten tijde van de beslissing van de kantonrechter had de officier van justitie de administratieve sanctie reeds bepaald op nihil. Deze omstandigheid brengt mee, dat het belang van betrokkene bij zijn beroep tegen het niet tijdig nemen van een beslissing door de officier van justitie op het beroepschrift d.d. 22 januari 1999 reeds voor de behandeling daarvan door de kantonrechter is komen te vervallen. Derhalve kon betrokkene door de kantonrechter – wat er ook zij van hetgeen deze dienaangaande heeft overwogen – in zijn beroep niet-ontvankelijk worden verklaard.
3.9 In het beroepschrift bij de kantonrechter verzoekt betrokkene vergoeding van proceskosten. Op dat verzoek heeft de kantonrechter ten onrechte niet beslist. Derhalve dient de bestreden beslissing te worden vernietigd en zal het hof doen hetgeen de kantonrechter had behoren te doen.
3.10 Het hof zal betrokkene niet-ontvankelijk verklaren in het beroep bij de kantonrechter en voorts aan betrokkene voor de in eerste aanleg en in hoger beroep verrichte proceshandelingen overeenkomstig het Besluit proceskosten
bestuursrecht een vergoeding toekennen, uitgaande van de wegingsfactor “licht” (beroepschrift kantonrechter = 1 punt, verschijnen ter zitting kantonrechter = 1 punt, beroepschrift hof = 1 punt, nadere toelichting op het beroep = ½ punt, waarde per punt = ? 710,--, gewicht van de zaak = 0,5; = ? 1.242,50).
4. De beslissing
Het gerechtshof:
vernietigt de beslissing van de kantonrechter;
verklaart de betrokkene niet-ontvankelijk in het beroep bij de kantonrechter;
veroordeelt de advocaat-generaal tot het vergoeden van de proceskosten van de betrokkene, ter hoogte van ƒ 1.242,50.
Dit arrest is gewezen door mrs Vellinga, vice-president als voorzitter, Kalsbeek en Huisman, raadsheren, in tegenwoordigheid van mr Wijma als griffier, en uitgesproken ter openbare zitting.