Uitspraak
GERECHTSHOF AMSTERDAM
kenmerken 24/3095 tot en met 24/3104
20 januari 2026
uitspraak van de vijfde meervoudige belastingkamer
op het hoger beroep van
[X], wonende te [Z] , belanghebbende,
tegen de uitspraak van 12 maart 2024 in de zaak met kenmerken HAA 22/5284, HAA 22/5348, HAA 22/5410, HAA 22/5414, HAA 22/5417, HAA 22/5419, HAA 22/5421, HAA 22/5426, HAA 22/5428 en HAA 22/5429 van de rechtbank Noord-Holland (hierna: de rechtbank) in het geding tussen
belanghebbende
en
de inspecteur van de Belastingdienst, de inspecteur.
1.Ontstaan en loop van het geding
Zaaknummer 24/30951.1.1. De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2010 een aanslag inkomstenbelasting en premie volksverzekeringen (hierna: ib/pvv) opgelegd, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 26.586.
Zaaknummer 24/3096
1.1.2.
De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2011 een aanslag ib/pvv opgelegd, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 25.340.
Zaaknummer 24/30971.1.3. De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2012 een aanslag ib/pvv opgelegd, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 25.312.
Zaaknummer 24/30981.1.4. De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2013 een aanslag ib/pvv opgelegd, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 26.454.
Zaaknummers 24/3099 en 24/3100
1.1.5.
De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2014 een aanslag ib/pvv opgelegd, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 49.842. Aan belanghebbende is voor hetzelfde jaar een aanslag inkomensafhankelijke bijdrage zorgverzekeringswet (Zvw) opgelegd.
Zaaknummers 24/3101 en 24/31021.1.6. De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2015 een aanslag ib/pvv opgelegd, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 94.239. Aan belanghebbende is voor hetzelfde jaar een aanslag inkomensafhankelijke bijdrage Zvw opgelegd.
Zaaknummers 24/3103 en 24/31041.1.7. De inspecteur heeft aan belanghebbende voor het jaar 2016 een aanslag ib/pvv opgelegd, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 76.731. Aan belanghebbende is voor hetzelfde jaar een aanslag inkomensafhankelijke bijdrage Zvw opgelegd.
1.2.
Belanghebbende heeft tegen alle aanslagen bezwaar gemaakt.
1.3.1.
De inspecteur heeft in zijn uitspraken op bezwaar alle bezwaarschriften gericht tegen de aanslag ib/pvv deels gegrond verklaard en het belastbaar inkomen uit werk en woning verlaagd naar respectievelijk € 21.462, € 19.818, € 18.865, € 22.167, € 19.619, € 18.132 en € 19.598.
1.3.2.
De inspecteur heeft de drie aanslagen inkomensafhankelijke bijdrage Zvw verminderd naar nihil.
1.4.
Belanghebbende heeft beroep ingesteld bij de rechtbank. De rechtbank heeft als volgt beslist (in de uitspraak van de rechtbank wordt belanghebbende aangeduid als ‘eiser’ en de inspecteur als ‘verweerder’) (aan de beroepen gericht tegen de aanslagen inkomensafhankelijke bijdrage Zvw zijn door de rechtbank de zaaknummers HAA 22/5348, HAA 22/5426 en HAA 22/5429 toegekend):
“De rechtbank:
- verklaart de beroepen met de zaaknummers HAA 22/5348, HAA 22/5426 en HAA 22/5429 niet-ontvankelijk;
- verklaart de beroepen met de zaaknummers HAA 22/5414 en HAA 22/5417 ongegrond;
- verklaart de beroepen me de zaaknummers HAA 22/5284, HAA 22/5410, HAA 22/5419, HAA 22/5421 en HAA 22/5428 gegrond;
- vernietigt de uitspraken op bezwaar;
- vermindert de aanslag IB/PVV voor het jaar 2010 tot een, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 20.262, met dienovereenkomstige wijziging van de bij die aanslag gegeven rentebeschikking;
- vermindert de aanslag IB/PVV voor het jaar 2013 tot een, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 20.967, met toepassing van de alleenstaande ouderenkorting en met dienovereenkomstige wijziging van de bij die aanslag gegeven rentebeschikking;
- vermindert de aanslag IB/PVV voor het jaar 2014 tot een, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 18.419, met toepassing van de alleenstaande ouderenkorting en met dienovereenkomstige wijziging van de bij die aanslag gegeven rentebeschikking;
- vermindert de aanslag IB/PVV voor het jaar 2015 tot een, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 16.932, met toepassing van de alleenstaande ouderenkorting en met dienovereenkomstige wijziging van de bij die aanslag gegeven rentebeschikking;
- vermindert de aanslag IB/PVV voor het jaar 2016 tot een, berekend naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 17.650, met toepassing van de alleenstaande ouderenkorting en met dienovereenkomstige wijziging van de bij die aanslag gegeven rentebeschikking;
- bepaalt dat deze uitspraak in de plaats treedt van de vernietigde uitspraken op bezwaar;
- veroordeelt verweerder in de proceskosten van eiser tot een bedrag van € 11, en
- geeft verweerder opdracht het voor de zaak HAA 22/5410 betaalde griffierecht van € 50 te vergoeden.”
1.5.
Belanghebbende heeft tegen deze uitspraak hoger beroep ingesteld. De inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.
1.6.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 29 oktober 2025. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt dat met deze uitspraak wordt meegezonden. De zaken van belanghebbende met kenmerknummer 24/3105 en 24/3106 zijn tegelijk met deze zaak behandeld.
2.Feiten
2.1.
De rechtbank heeft de volgende feiten vastgesteld:
“1. Eiser is geboren op 9 juni 1948 en is gehuwd geweest met [naam 1] (hierna: [naam 1] ), geboren op 19 december 1973 . Uit dit huwelijk zijn drie kinderen geboren, namelijk [naam 2] , geboren op 5 mei 1998 , [naam 3] , geboren op 26 december 1999 en [naam 4] , geboren op 7 december 2007 . Het huwelijk is in 2009 door echtscheiding ontbonden en de echtscheiding is op 29 mei 2010 ingeschreven in de Basisregistratie Personen (hierna: BRP). De echtscheiding is uitgesproken door [de instantie] in [land] (hierna: [de instantie] ).
2. Vanaf 5 mei 1998 staat eiser ingeschreven op het adres [straat] in [Z] . Gedurende het gehele jaar 2010 stond [naam 1] ook ingeschreven op dit adres. Vanaf 12 januari 2011 stond [naam 1] ingeschreven op een ander adres en vanaf 13 november 2012 tot 13 mei 2019 weer op het adres [straat] in [Z] .
3. Voor de jaren 2010 tot en met 2016 heeft eiser een belastbaar inkomen uit werk en woning (biww) aangegeven van achtereenvolgens € 9.737, € 8.792, € 7.550, € 14.737, € 8.443, € 6.215 en € 6.446. Daarbij heeft eiser voor de jaren 2010, 2011 en 2012 alimentatie, uitgaven in het levensonderhoud van kinderen, specifieke zorgkosten, scholingsuitgaven en giften in aftrek gebracht. Voor de jaren 2013 tot en met 2016 heeft eiser alimentatie en specifieke zorgkosten in aftrek gebracht en voor de jaren 2014, 2015, 2016 een negatief resultaat uit overige werkzaamheden.
4. Bij het vaststellen van de aanslagen is verweerder van de aangiften afgeweken. De aanslagen IB/PVV 2010 t/m 2016 zijn berekend naar een biww, tevens verzamelinkomen, van achtereenvolgens € 26.586, € 25.340, € 25.312, € 26.454, € 49.842, € 94.239, en € 76.731.
5. Eiser heeft tegen de aanslagen bezwaar gemaakt. In verband met lopende beroepszaken zijn de bezwaren aangehouden. Op 30 maart 2022 is eiser door verweerder gehoord. Van het horen is een verslag opgemaakt dat op 11 april 2022 naar eiser is gestuurd en dat in kopie tot de gedingstukken behoort.
6. Per brief van 16 augustus 2022 heeft verweerder aangekondigd dat uitspraak op de bezwaren zou worden gedaan. In de brief deelde verweerder onder meer mee dat de alimentatie alleen voor de jaren 2011 en 2012 voor een deel in aftrek kon worden toegelaten, dat voor alle jaren een extra bedrag aan specifieke zorgkosten in aftrek zou worden toegelaten, dat de scholingskosten niet aftrekbaar waren omdat die betrekking hadden op de kinderen en dat de giften niet in aftrek werden toegelaten omdat eiser die niet aannemelijk had gemaakt. Verweerder deelde verder mee dat eiser geen recht had op de alleenstaande ouderenkorting omdat eiser gedurende de onderhavige jaren òf niet alleenstaand was òf nog geen recht had op AOW en dat eiser alleen voor de jaren 2011 en 2012 recht had op de alleenstaande-ouderkorting omdat eiser alleen gedurende die jaren een alleenstaande ouder was. Aangaande het resultaat uit overige werkzaamheden stelde verweerder zich op het standpunt dat geen sprake was van een bron van inkomen en zowel de baten als de lasten niet meer in aanmerking zouden worden genomen.
7. Op 26 augustus 2022 heeft verweerder uitspraak op het bezwaar tegen de aanslag voor 2016 gedaan en op 1 oktober 2022 op de bezwaren tegen de aanslagen voor 2010 tot en met 2015. Bij de uitspraken op bezwaar heeft verweerder de aanslagen als volgt berekend:
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
uitkering UWV,
pensioen e.d.
29.426
28.38
28.632
26.454
22.166
22.348
22.806
ROW
Alimentatie
-1.248
-1.212
levensonderhoud kinderen
-2.84
-3.04
-3.32
specifieke zorgkosten
-5.124
-4.274
-5.235
-4.287
-2.547
-4.216
-3.208
Inkomen werk & woning
21.462
19.818
18.865
22.167
19.619
18.132
19.598
8. Eiser heeft beroep ingesteld. De beroepschriften zijn digitaal ingediend op 31 oktober 2022.
(…)
10. Naar de rechtbank begrijpt stelt eiser zich op het standpunt dat hij recht heeft op de alleenstaande-ouderkorting en de alleenstaande ouderenkorting en dat het biww waarnaar de aanslagen zijn berekend als volgt moet worden vastgesteld:
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
biww volgens uitspraak op bezwaar
21.462
19.818
18.865
22.167
19.619
18.132
19.598
af: negatief resultaat uit overige
werkzaamheden
-3.676
-4.642
-5.189
af: alimentatie
-7.5
-6.252
-6.288
-7.5
-7.5
-7.5
-7.5
af: scholingsuitgaven
-4.685
-4.63
-4.601
af: specifieke zorgkosten
-748
af: giften
-1.256
-502
-592
nader vast te stellen biww
8.021
8.434
7.384
14.667
8.443
5.99
6.161
”.
2.2.
Het Hof zal ook van deze feiten uitgaan.
3.Geschil in hoger beroep
3.1.
In hoger beroep is in geschil of de aanslagen ib/pvv verder verminderd dienen te worden.
3.2.
Ter zitting van het Hof heeft belanghebbende de hoger beroepen gericht tegen het oordeel van de rechtbank (niet-ontvankelijk) over de drie aanslagen inkomensafhankelijke bijdrage Zvw ingetrokken.
4.Het oordeel van de rechtbank
De rechtbank heeft, voor zover van belang in hoger beroep, het volgende overwogen:
“Alimentatie
16. Op grond van artikel 6.3, eerste lid, aanhef en onderdeel a, van de Wet IB 2001 behoren tot de aftrekbare onderhoudsverplichtingen de periodieke uitkeringen en verstrekkingen op grond van een rechtstreeks uit het familierecht voortvloeiende verplichting, tenzij deze worden gedaan aan bloed- of aanverwanten in de rechte lijn of in de tweede graad van de zijlijn. Op grond van de onderdelen e en f van dit artikellid behoren daartoe ook in rechte vorderbare periodieke uitkeringen en verstrekkingen die berusten op een wettelijke verplichting tot vergoeding van schade door het derven van levensonderhoud of op een dringende morele verplichting tot voorziening in het levensonderhoud.
17. Op grond van artikel 6.4, eerste lid, aanhef en onderdeel b, van de Wet IB 2001, behoren uitkeringen en verstrekkingen die worden gedaan aan personen die tot het huishouden van de belastingplichtige behoren niet tot de onderhoudsverplichtingen bedoeld in artikel 6.3, eerste lid, onderdelen e en f.
18. Uit artikel 6.3, eerste lid, aanhef en onderdeel a, van de Wet IB 2001 volgt dat alimentatie die wordt betaald als bijdrage in het levensonderhoud van de gewezen echtgenoot van de belastingplichtige aftrekbaar is en alimentatie die wordt betaald ten behoeve van de kinderen van de belastingplichtige niet aftrekbaar is. Verweerder heeft aangevoerd dat uit de uitspraak van [de instantie] , hoewel die alleen in het [taal] is aangeleverd, valt op te maken dat eiser per maand € 105 partneralimentatie en € 551 kinderalimentatie moest betalen. De alimentatie die eiser op grond van deze uitspraak aan [naam 1] moest betalen voorziet dus zowel in kinderalimentatie als partneralimentatie en op grond van het bepaalde in artikel 6.3 van de Wet IB 2001 heeft verweerder zich daarom terecht op het standpunt gesteld dat het deel dat voorziet in kinderalimentatie niet voor aftrek in aanmerking komt op grond van artikel 6.3 van de Wet IB 2001. Tot en met 2014 was op grond van afdeling 6.4 Wet IB 2001 onder voorwaarden aftrek levensonderhoud kinderen mogelijk tot forfaitaire bedragen. Eiser heeft deze aftrek genoten voor de jaren 2011 en 2012 en voor 2013 en 2014 is hierop geen aanspraak gemaakt. De rechtbank ziet geen reden om op dit punt anders te oordelen.
19. Aangaande de partneralimentatie heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat die alleen in aftrek kan worden toegelaten voor zover die betrekking heeft op de perioden waarin [naam 1] niet tot het huishouden van eiser behoorde. Rekening houdend met de koers van de [valuta] heeft verweerder zich daarom op het standpunt gesteld dat voor het jaar 2011 een aftrek mogelijk is van € 1.248, voor het jaar 2012 een aftrek mogelijk is van € 1.212 en voor de jaren 2010 en 2013 tot en met 2018 geen aftrek mogelijk is omdat [naam 1] gedurende die jaren bij eiser woonde. In zijn verweerschrift heeft verweerder gewezen op artikel 6.4 van de Wet IB 2001, waar zou zijn bepaald dat onderhoudsverplichtingen niet in aftrek komen als die worden verstrekt aan iemand die tot het huishouden van de belastingplichtige behoort. Ter zitting heeft verweerder aangevoerd dat wanneer een voormalige echtgenoot een gezamenlijk huishouden voert met de belastingplichtige, feitelijk geen sprake is van een onderhoudsverplichting als bedoeld in artikel 6.3 van de Wet IB 2001, maar van een bijdrage in de kosten van de gezamenlijke huishouding.
20. Artikel 6.4 van de Wet IB 2001 bevat een limitatieve opsomming van uitgesloten onderhoudsverplichtingen. De uitsluitingsgrond voor uitkeringen en verstrekkingen aan personen die tot het huishouden van de belastingplichtige behoren is vermeld in artikel 6.4, eerste lid, aanhef en onderdeel b, van de Wet IB 2001 en gelet op de aanhef van dit artikelonderdeel ziet deze uitsluitingsgrond alleen op uitkeringen en verstrekkingen als bedoeld in artikel 6.3, eerste lid, onderdelen e en f. Feiten en omstandigheden op grond waarvan zou moeten worden aangenomen dat de door eiser aan [naam 1] betaalde alimentatie daartoe behoort, zijn gesteld noch gebleken. De verwijzing van verweerder naar artikel 6.4 van de Wet IB 2001 leidt dus niet tot de gevolgtrekking dat de partneralimentatie niet aftrekbaar is.
21. Naast zijn beroep op artikel 6.4 van de Wet IB 2001 heeft verweerder aangevoerd dat gedurende de tijd dat [naam 1] bij eiser woonde [naam 1] tot het huishouden van eiser behoorde en gedurende die tijd feitelijke geen sprake was van een rechtstreeks uit het familierecht voortvloeiende onderhoudsverplichting als bedoeld in artikel 6.3, aanhef en onderdeel a, van de Wet IB 2001, maar van een bijdrage in de gemeenschappelijke huishouding.
22. In de parlementaire geschiedenis met betrekking tot de gelijkluidende voorganger van de artikel 6.3, eerste lid aanhef en onderdeel a, van de Wet IB 2001 (zie art. 45, eerste lid van de Wet op de inkomstenbelasting 1964) is, voor zover hier van belang, het volgende opgemerkt over de aan de orde zijnde uitzondering:
“
Periodieke uitkeringen tussen samenwonenden
Periodieke uitkeringen tussen samenwonenden
In het voorlopig verslag worden door de leden van de SGP-fractie vragen gesteld over de situatie waarin samenwonende personen afdwingbaar kunnen overeenkomen dat de een aan de ander periodieke uitkeringen tot onderhoud zal geven. Zij vragen, of dit niet zal leiden tot inkomensoverheveling en daarmede tot belastingbesparing. Naar hun oordeel is terecht aftrek als persoonlijke verplichting geweigerd in een daarmee te vergelijken situatie welke zich binnen het huwelijk kan voordoen. (Hoge Raad 15 december 1976, BNB 1977/21). Daar dit arrest, aldus deze leden, niet past op het verschijnsel 'hokken', dreigt een discriminatie van het huwelijk ook in fiscalibus te ontstaan. Ik meen, dat de vrees van deze leden voor zulk een discriminatie ongegrond is. Gewezen kan worden op de arresten van de Hoge Raad van 8 april 1959, Vakstudie Nieuws 1959, bladzijde 339, en van 29 oktober 1969, BNB 1969/245, waarin uitkeringen tot voorziening in het levensonderhoud tussen samenwonende gewezen echtgenoten niet in aftrek zijn toegelaten daar op grond van de feiten kon worden aangenomen dat de betalingen niet werden gedaan ter voldoening van een onderhoudsverplichting maar als bijdrage in de kosten van de gemeenschappelijke huishouding. Het lijkt mij dat niet anders zal worden geoordeeld ten aanzien van de aftrekbaarheid van zulke periodieke uitkeringen in andere dan de in de arresten aan de orde zijnde samenlevingsverbanden. Ten einde hieromtrent iedere onzekerheid uit te sluiten, heb ik gemeend niettemin de wettekst op dit punt te moeten verduidelijken. Daarom is het in art. I, onderdeel A (nader D), van het ontwerp van wet opgenomen art. 45, eerste lid, letter c (nader d), zodanig gewijzigd dat de aldaar bedoelde periodieke uitkeringen tot voorziening in het levensonderhoud alleen aftrekbaar zijn als persoonlijke verplichting indien de personen in wier levensonderhoud wordt voorzien niet behoren tot het huishouden van de belastingplichtige.” (MvA, wet van 30 december 1983, Stb. 1983, 689, Kamerstukken II 1983/84, nr. 16 787, p. 26)
en
“Ik acht het niet noodzakelijk met betrekking tot de aftrekbaarheid van periodieke uitkeringen en verstrekkingen die rechtstreeks voortvloeien uit het familierecht (het voorgestelde art. 45, eerste lid, letter c) uitdrukkelijk te bepalen dat deze alleen aftrekbaar zijn indien zij worden gedaan aan personen die niet behoren tot het huishouden van de verstrekker ervan. Voor dergelijke periodieke uitkeringen en verstrekkingen, die worden verstrekt aan wel tot het huishouden behorende personen, geldt als algemeen aanvaard beginsel dat deze niet tot de inkomenssfeer behoren. Op dit terrein bestaan naar mijn oordeel geen onduidelijkheden. [naam 5] noemt in zijn eerder aangehaald artikel van 16 september 1982 de situatie waarin gewezen echtgenoten weer gaan samenleven. Hierover merk ik op, dat in zo'n situatie krachtens de strekking van artikel 160 van Pro het Burgerlijk Wetboek de verplichting om na echtscheiding levensonderhoud te verschaffen eindigt. Het voorzien in het levensonderhoud van de gewezen echtgenoot na hervatting van de samenleving vloeit derhalve niet meer rechtstreeks voort uit het familierecht maar uit het voeren van een gemeenschappelijke huishouding, met als gevolg dat de verstrekkingen ter zake niet meer plaatsvinden in de inkomenssfeer.” (NEV, Kamerstukken II 1983/84, 16 787, nr 11, p. 26.)
23. In het door de wetgever aangehaalde artikel 1:160 BW Pro is het volgende bepaald:
“Een verplichting van een gewezen echtgenoot om uit hoofde van echtscheiding levensonderhoud te verschaffen aan de wederpartij, eindigt wanneer deze opnieuw in het huwelijk treedt, een geregistreerd partnerschap aangaat dan wel is gaan samenleven met een ander als waren zij gehuwd of als hadden zij hun partnerschap laten registreren.”
De wetgever is er klaarblijkelijk vanuit gegaan dat als gewezen echtgenoten weer met elkaar gaan samenleven als waren zij gehuwd, voldaan is aan de strekking van artikel 1:160 BW Pro, en dat dan op die grond geen sprake kan zijn van aftrekbare partneralimentatie. In casu dient dan ook de vraag te worden beantwoord of eiser en [naam 1] weer waren gaan samenwonen als waren zij gehuwd. Hierbij is gelet op de in de parlementaire geschiedenis aangehaalde jurisprudentie van belang of zij een gemeenschappelijke huishouding hadden.
24. Vaststaat dat eiser en [naam 1] gedurende de jaren 2010 en 2013 tot en met 2016 op hetzelfde adres stonden ingeschreven. Uit de stukken en het verhandelde ter zitting komt naar voren dat het bij dit adres gaat om een gewone eengezinswoning. Derhalve kan worden aangenomen dat eiser en [naam 1] gedurende die jaren een gemeenschappelijk hoofdverblijf hadden. Indien sprake is van een gemeenschappelijk hoofdverblijf zal veelal sprake zijn van een gemeenschappelijk huishouden, maar onder omstandigheden kan er grond zijn voor een ander oordeel. Daarbij is te denken aan gevallen waarin wel sprake is van een gemeenschappelijk hoofdverblijf, maar de bewoners bewust van elkaar een zekere zelfstandigheid bewaren of waarin feitelijk geen sprake is van het voeren van een gemeenschappelijk huishouden in financieel en/of economisch opzicht (vgl. HR 17 maart 1993, ECLI:NL:HR:1993:ZC5300).
25. Eiser heeft aangevoerd dat de verhouding tussen hem en [naam 1] niet goed was. Begin 2011 is [naam 1] met de kinderen vertrokken naar [land] , maar vanwege de politiek instabiele en daardoor onveilige situatie aldaar, kwamen ze eind 2012 weer terug naar Nederland. [naam 1] kon geen woning krijgen in Nederland en trok daarom weer in de woning van eiser. De persoonlijke verhouding tussen eiser en [naam 1] bleef slecht en daarom leefden ze feitelijk gescheiden van elkaar. [naam 1] en de kinderen gebruikten de slaapkamers in de woning, terwijl eiser woonde en werkte in een ruimte op de zolderverdieping. Eiser en [naam 1] kookten en aten apart en eiser bemoeide zich in het geheel niet met de opvoeding van de kinderen. In de keuken is een elektrisch fornuis en de rekeningen van het elektriciteitsbedrijf werden door eiser betaald en eiser had op de zolderverdieping zijn eigen gaspitje om voor zichzelf eten op te warmen. Op enig moment heeft [naam 1] aangifte gedaan van mishandeling en bedreiging door eiser en op 18 november 2018 heeft zij eiser gedaagd voor de kantonrechter van de rechtbank te Amsterdam en gevorderd dat eiser zou worden gelast binnen twee dagen na het vonnis van de kantonrechter de woning te verlaten. Eiser voerde daartegen aan dat van een duurzame gemeenschappelijke huishouding in de woning geen sprake was en dat een onhoudbare situatie was ontstaan. Daarom vorderde eiser in reconventie dat [naam 1] de woning zou verlaten op verbeurte van een dwangsom. Bij vonnis van 9 januari 2019, dat in kopie tot de gedingstukken behoort, overwoog de kantonrechter onder meer dat op basis van de beschikbare feiten onvoldoende aannemelijk was geworden dat sprake was van een duurzame gemeenschappelijke huishouding. Uit de door [naam 1] overgelegde bewijsstukken kon volgens de kantonrechter worden afgeleid dat eiser betalingen deed ten behoeve van [naam 1] , maar dat die voor het aannemen van een gemeenschappelijke huishouding onvoldoende overtuigend waren. De kantonrechter wees de vordering van [naam 1] daarom af en wees de vordering in reconventie van eiser toe.
26. De rechtbank heeft geen aanleiding om te twijfelen aan de juistheid van de hierboven weergegeven verklaringen van eiser. Verweerder heeft die ook niet weersproken. Hoewel eiser en [naam 1] in hetzelfde huis woonden, leefden zij feitelijk gescheiden van elkaar en was ook geen sprake van een gemeenschappelijk huishouden in financieel en/of economische opzicht. Dit vindt ook steun in het vonnis van de kantonrechter van 9 januari 2019. De rechtbank is daarom van oordeel dat vanaf de echtscheiding tot begin 2019 geen sprake is geweest van een gemeenschappelijke huishouding. Ook is niet voldaan aan de strekking van het bepaalde in artikel 1:160 BW Pro, nu zij niet samenwoonden als waren zij gehuwd. In zoverre is het gelijk dus aan eiser en moet de partneralimentatie, ook voor zover die betrekking heeft op de periode waarin [naam 1] in de woning van eiser woonde, in aftrek worden toegelaten.
27. Op grond van de uitspraak van [de instantie] was eiser gehouden € 656 (€ 105 + € 551) per maand te betalen, waarbij het bedrag van € 105 partneralimentatie betreft en € 551 ziet op kinderalimentatie. Tot de gedingstukken behoort de kopie van een gezamenlijke verklaring van eiser en [naam 1] waarin wordt verklaard dat eiser jaarlijks € 7.500 alimentatie aan [naam 1] heeft betaald. Voor de jaren 2010 en 2013 tot en met 2016 stelt de rechtbank de aftrekbare partneralimentatie naar verhouding vast op € 1.200 (€ 7.500 x 105/656). In zoverre zijn de beroepen die betrekking hebben op de jaren 2010 en 2013 tot en met 2016 dus gegrond.
Scholingsuitgaven
28. Op grond van artikel 6.27 van de Wet IB 2001, zoals dat luidde in de onderhavige jaren, zijn scholingsuitgaven de uitgaven voor het door de belastingplichtige volgen van een opleiding of studie. In het verslag van de hoorzitting is te lezen dat het bij de door eiser in aftrek gebrachte scholingskosten gaat om kosten voor de twee oudste kinderen. Deze kinderen hebben in de jaren 2010 tot en met 2012 op een dure privéschool in [land] gezeten. Het gaat dus niet om kosten van een door eiser zelf gevolgde studie of opleiding. Verweerder heeft de scholingskosten daarom terecht niet in aftrek toegelaten.
Giften
29. Tussen partijen is niet in geschil dat de door eiser als giften in aftrek gebrachte bedragen zijn aan te merken als giften in de zin van artikel 6.32 van de Wet IB 2001. De bewijslast voor het recht op aftrek ligt bij eiser. Verweerder heeft aangevoerd dat uit de door eiser overgelegde bescheiden blijkt dat er giften zijn gedaan maar dat daaruit niet is op te maken wanneer die zijn gedaan, van welke bankrekening die zijn gedaan en of die bankrekening op naam van eiser staat of stond. In beroep heeft eiser geen bewijs bijgebracht. Naar het oordeel van de rechtbank heeft eiser het recht op aftrek niet aannemelijk gemaakt. De eerst ter zitting ingenomen stelling dat eiser in beroep geen bewijsstukken kan overleggen omdat hij die stukken bij de Belastingdienst zou hebben ingeleverd en nooit zou hebben teruggekregen, brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel. Het niet kunnen beschikken over bewijsstukken om de door hem in aftrek gebrachte giften te onderbouwen is voor rekening en risico van eiser. Hetgeen eiser dienaangaande heeft aangevoerd en de stukken die hij ter zitting heeft overgelegd is te vaag en te algemeen om daaruit te kunnen concluderen dat de gestelde bewijsnood niet aan hemzelf is te wijten, en brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder de giften terecht niet in aftrek toegelaten.
Resultaat uit overige werkzaamheden
30. Voor de jaren 2014, 2015 en 2016 heeft eiser een negatief resultaat uit overige werkzaamheden aangegeven. Verweerder heeft zich op het standpunt gesteld dat dit resultaat niet in aanmerking kan worden genomen omdat geen sprake is van een bron van inkomen. Verweerder heeft daartoe aangevoerd dat eiser ook voor de jaren 2017 tot en met 2021 een negatief resultaat heeft aangegeven. Voor het jaar 2021 is het aangegeven resultaat € 7.478 negatief. Eiser heeft dit niet betwist. In het verslag van de hoorzitting is vermeld dat het volgens eiser niet aan verweerder is om te stellen dat er geen bron van inkomen is en eiser zijn eerdere stelling dat hij wil stoppen met de desbetreffende activiteiten, omdat het meer een hobby is, terug nam. Eiser stelde dat hij enkel verliezen heeft geleden omdat Nederland [land] jarenlang heeft geboycot met een negatief reisadvies.
31. De rechtbank overweegt dat sprake is van een bron van inkomen wanneer met de desbetreffende activiteiten wordt deelgenomen aan het economische verkeer met de bedoeling daarmee duurzaam voordeel te behalen en dit voordeel ook redelijkerwijs kan worden verwacht. Uit de stukken komt naar voren dat het negatieve resultaat uit overige werkzaamheden is behaald met het reisbureau [bedrijf] . Dit reisbureau is gevestigd op het woonadres van eiser en eiser zou het reisbureau hebben overgenomen van zijn dochter. Naar verweerder onweersproken heeft gesteld was het resultaat gedurende de jaren 2014 tot en met 2021 negatief en volgens de opgave in het verweerschrift is het verlies van € 3.676 in 2014 opgelopen tot € 7.478 in 2021. Ter zitting heeft verweerder aangetoond dat vanaf 2017 het negatieve reisadvies alleen nog gold voor twee relatief kleine regio’s in het zuiden van [land] . Het vervallen van het reisadvies voor het overgrote deel van [land] heeft voor het reisbureau in de daaropvolgende jaren kennelijk niet tot betere resultaten geleid. Verder heeft eiser verklaard dat het reisbureau vanwege financiële problemen een paar keer op een andere naam is gezet en de klanten begonnen weg te lopen. Op grond van al hetgeen eiser heeft aangevoerd en uit de stukken naar voren komt, is de rechtbank van oordeel dat redelijkerwijs niet kon worden verwacht dat met de desbetreffende activiteiten duurzaam positieve voordelen waren te behalen. Verweerder heeft het resultaat uit overige werkzaamheden daarom terecht niet in aanmerking genomen.
32. Het feit dat verweerder de aangiften 2017 en 2018 op dit punt heeft gevolgd brengt de rechtbank niet tot een ander oordeel. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat de vraag of sprake was van een bron van inkomen bij de aanslagregeling 2017 en 2018 uitdrukkelijk aan de orde is geweest. Van (de indruk van) een bewuste standpuntbepaling is in dezen geen sprake, zodat een beroep op het vertrouwensbeginsel evenmin aan de orde is.
De alleenstaande-ouderkorting
33. De alleenstaande-ouderkorting gold tot en met het jaar 2014. Op grond van artikel 8.15, eerste lid, aanhef en onderdeel c, van de Wet IB 2001, zoals dit artikelonderdeel luidde tot en met 2014, geldt de alleenstaande-ouderkorting voor de belastingplichtige die een huishouding voert met geen ander dan met kinderen waarvan de jongste bij de aanvang van het kalenderjaar de leeftijd van 18 jaar nog niet heeft bereikt.
34. Uit het onder 26 gegeven oordeel volgt dat de kinderen van eiser in geen van de onderhavige jaren tot zijn huishouden hebben behoord. Eiser heeft dus geen recht op de alleenstaande-ouderkorting. In zoverre zijn de beroepen dus ongegrond.
De alleenstaande ouderenkorting
35. Op grond van artikel 8.18, eerste lid, van de Wet IB 2001, geldt de alleenstaande ouderenkorting voor de belastingplichtige die in aanmerking komt voor een AOW-uitkering voor alleenstaanden. Uit het onder 26 gegeven oordeel volgt dat eiser voor alle jaren als alleenstaand moet worden aangemerkt. Uit de stukken komt naar voren dat aan eiser vanaf het jaar 2013 de ouderenkorting is toegekend. De rechtbank maakt daaruit op dat eiser vanaf dat jaar recht heeft op een AOW-uitkering. Het vorenstaande heeft tot gevolg dat eiser voor de jaren 2013 tot en met 2016 recht heeft op de alleenstaande ouderenkorting. In zoverre zijn de beroepen dus gegrond.
Slotconclusies
[…]
37. Ter zitting heeft eiser onder meer aangevoerd dat hij voor de jaren 2010, 2011 en 2012 uitgaven in het levensonderhoud van de kinderen in aftrek heeft gebracht maar dat verweerder die niet in aftrek heeft toegelaten. Uit het onder 7 weergegeven overzicht blijkt echter dat de aftrek wel is verleend. Hetgeen eiser hiertoe heeft aangevoerd behoeft daarom geen verdere bespreking.
38. De rechtbank sluit zich aan bij het inmiddels gelijkluidende standpunt van partijen dat eiser voor het jaar 2016 nog recht heeft op een extra aftrek specifieke zorgkosten van € 748. In zoverre is het beroep betreffende de aanslag voor 2016 dus gegrond.
39. Tegen de heffingsrente en de belastingrente heeft eiser geen afzonderlijke beroepsgronden aangevoerd. Gesteld noch gebleken is dat die naar onjuiste bedragen of in strijd met enige regel van geschreven of ongeschreven recht in rekening is gebracht of vergoed.
40. Eiser heeft aangevoerd dat bij het opleggen van de aanslagen en de behandeling van de bezwaren sprake is geweest van onzorgvuldigheid, partijdigheid en grensoverschrijdend gedrag van verweerder met als doel eiser zijn rechten te ontnemen en ter bescherming van belastingambtenaren die zich schuldig hebben gemaakt aan criminele activiteiten. Daarvan is echter niets gebleken.
41. Gelet op het vorenstaande dienen de beroepen die betrekking hebben op de aanslagen IB/PVV voor de jaren 2011 en 2012 ongegrond te worden verklaard en dienen de beroepen die betrekking hebben op de aanslagen voor de jaren 2010 en 2013 tot en met 2016 gegrond te worden verklaard. De aanslag voor het jaar 2010 dient te worden verminderd tot een, berekend naar een biww van € 20.262 (€ 21.462 ‑/- € 1.200), die voor het jaar 2013 tot een, berekend naar een biww van € 20.967 (€ 22.167 -/- € 1.200), die voor het jaar 2014 tot een, berekend naar een biww van € 18.419 (€ 19.619 ‑/- € 1.200), die voor het jaar 2015 tot een, berekend naar een biww van € 16.932 (€ 18.132 -/- € 1.200) en die voor het jaar 2016 tot een, berekend naar een biww van € 17.650 (€ 19.598 -/- € 1.200 -/- € 748). De aanslagen voor de jaren 2013 tot en met 2016 dienen verder te worden verminderd door toekenning van de alleenstaande ouderenkorting.
Proceskosten en griffierecht
42. De rechtbank veroordeelt verweerder in de door eiser gemaakte proceskosten. Deze kosten stelt de rechtbank op grond van het Besluit proceskosten bestuursrecht, vast op € 11 voor de reiskosten voor het bijwonen van de zitting. Het door eiser betaalde griffierecht dient door verweerder te worden vergoed.”
5.Beoordeling van het geschil in hoger beroep
5.1.1.
Belanghebbende betoogt in hoger beroep dat de belastbare inkomens uit werk en woning verder moet worden verminderd en dat de belastbare inkomens uit werk en woning voor de jaren 2010-2016 als volgt moeten worden vastgesteld:
2010
2011
2012
2013
2014
2015
2016
biww volgens uitspraak op bezwaar
21.462
19.818
18.865
22.167
19.619
18.132
19.598
af: negatief resultaat uit overige
werkzaamheden
-3.676
-4.642
-5.189
af: alimentatie
-7.5
-6.252
-6.288
-7.5
-7.5
-7.5
-7.5
af: scholingsuitgaven
-4.685
-4.63
-4.601
af: specifieke zorgkosten
-748
af: giften
-1.256
-502
-592
nader vast te stellen biww
8.021
8.434
7.384
14.667
8.443
5.99
6.161
Nader bewijs?
5.1.2.
Ter zitting van het Hof heeft belanghebbende aangevoerd dat door hem nader bewijs (originele stukken) voor de genoemde aftrekposten bij de inspecteur is ingeleverd, dat dit bewijs door de inspecteur niet is meegewogen en hij dit bewijs niet van de inspecteur heeft teruggekregen. Hij verkeert aldus, zo begrijpt het Hof belanghebbende, in bewijsnood. De inspecteur heeft, in reactie hierop, betwist dat andere (nadere) bewijsstukken van belanghebbende zijn ontvangen en verklaard dat overigens in een situatie waarin originele bewijsstukken van een belanghebbende door de inspecteur worden ontvangen deze altijd worden geretourneerd. Het Hof heeft geen reden om te twijfelen aan de juistheid van de verklaring van de inspecteur. Daar komt bij dat belanghebbende, op wie de bewijslast voor de aftrekposten rust, alsnog in het (gestelde) bewijs had kunnen voorzien door het opvragen van bankafschriften etc. De (eerst ter zitting van het Hof naar voren gebrachte) stelling van belanghebbende dat hij door het toedoen van de inspecteur in bewijsnood is komen te verkeren, wordt daarom door het Hof verworpen.
Alimentatie (alle jaren)
5.2.1.
De rechtbank heeft aannemelijk geacht dat de alimentatie die belanghebbende op grond van deze uitspraak van [de instantie] aan [naam 1] moest betalen voorziet in zowel kinderalimentatie als partneralimentatie (per maand € 105 partneralimentatie en € 551 kinderalimentatie). Vervolgens heeft de rechtbank geoordeeld dat het deel dat voorziet in kinderalimentatie niet voor aftrek in aanmerking komt op grond van artikel 6.3 van de Wet IB 2001. Voorts heeft belanghebbende voor de jaren 2013 en 2014 geen aanspraak gemaakt op de (voor die jaren) in afdeling 6.4 Wet IB 2001 opgenomen aftrek levensonderhoud kinderen. De partneralimentatie dient naar het oordeel van de rechtbank, ook voor zover die betrekking heeft op de periode waarin [naam 1] in de woning van belanghebbende woonde, in aftrek te worden gebracht.
In hoger beroep betoogt belanghebbende dat hij recht heeft op een hoger bedrag aan alimentatie dan door de rechtbank is vastgesteld (zie 5.1.1).
Ter zitting van het Hof heeft de inspecteur verklaard het niet eens te zijn met het oordeel van de rechtbank inzake de partneralimentatie; volgens hem is de alimentatie in het geheel niet aftrekbaar. De inspecteur heeft evenwel om proceseconomische redenen tegen de uitspraak van de rechtbank geen (incidenteel) hoger beroep ingesteld.
5.2.2.
Nu de inspecteur geen (incidenteel) hoger beroep heeft ingesteld buigt het Hof zich niet over het oordeel van de rechtbank inzake het door haar in aftrek toegestane bedrag van partneralimentatie, doch alleen over het resterende (niet door de rechtbank in aftrek toegestane) bedragen aan gestelde partneralimentatie. Het Hof is van oordeel dat belanghebbende ter zake geen aftrek toekomt nu door belanghebbende (op wie de bewijslast rust) ook in hoger beroep geen feiten of omstandigheden naar voren zijn gebracht die de conclusie rechtvaardigen dat het hier om (aftrekbare) bedragen aan partneralimentatie gaat. Al hetgeen belanghebbende in hoger beroep hieromtrent heeft aangevoerd werpt geen nieuw of ander licht op deze uitkomst.
Scholingsuitgaven (jaren 2010, 2011 en 2012)
5.3.
Ook in hoger beroep heeft belanghebbende niet aannemelijk gemaakt dat de door hem in aftrek gebrachte kosten scholingsuitgaven voor het door een belastingplichtige volgen van een opleiding of studie in de zin artikel 6.27 van de Wet IB 2001 betreffen. Met de rechtbank is het Hof van oordeel dat de door belanghebbende opgevoerde kosten (voor het volgen van een opleiding door de twee oudste kinderen aan een privéschool in [land] ) terecht door de inspecteur niet in aftrek zijn toegelaten.
Giften (jaren 2010, 2011 en 2012)
5.4.
Ook in hoger beroep heeft belanghebbende geen nader bewijs bijgebracht waaruit volgt dat de door hem in aftrek gebrachte giften (zie 5.1.1) daadwerkelijk door hem zijn gedaan. Uit de overgelegde stukken aangaande de giften volgt niet dat de daarop vermelde overschrijvingen naar goede doelen ten laste van zijn rekening (of anderszins ten laste van hem) zijn gekomen. De rechtbank heeft terecht geoordeeld dat bij deze stand de giften niet voor aftrek bij belanghebbende in aanmerking komen.
Resultaat uit overige werkzaamheden (jaren 2014, 2015 en 2016)
5.5.
Ook in hoger beroep is met al hetgeen belanghebbende heeft aangevoerd en uit de stukken naar voren komt niet aannemelijk geworden dat belanghebbende ter zake van zijn activiteiten voor het reisbureau, [bedrijf] , redelijkerwijs kon worden verwacht dat met de desbetreffende activiteiten duurzaam positieve voordelen waren te behalen. De inspecteur heeft er daarnaast in hoger beroep nog op gewezen dat in de aangiften 2022, 2023 en 2024 wederom negatief resultaten (2022, -/- € 8.980, 2023 -/- € 8.051 en 2024 -/- € 9.263) in de aangiften zijn opgenomen. Ook het Hof is van oordeel dat het in de aangiften (2014, 2015 en 2016) in aanmerking genomen negatieve resultaat uit overige werkzaamheden terecht niet in aftrek is toegelaten. Alsdan komt belanghebbende reeds om die reden niet in aanmerking voor de door hem -alsnog- geclaimde zelfstandigen– en startersaftrek. Voorts komt belanghebbende, zoals de rechtbank terecht heeft overwogen (rechtsoverweging 32), op dit punt geen geslaagd beroep op het vertrouwensbeginsel toe.
De alleenstaande-ouderkorting en de alleenstaande ouderenkorting
5.6.
De rechtbank heeft terecht overwogen (rechtsoverweging 34) dat belanghebbende geen recht heeft op de alleenstaande-ouderkorting (artikel 8.15, eerste lid, aanhef en onderdeel c, (oud) van de Wet IB 2001). Het Hof neemt dit oordeel en de gebezigde gronden over.
De rechtbank heeft geoordeeld dat belanghebbende voor de jaren 2013 tot en met 2016 recht heeft op de alleenstaande ouderenkorting (artikel 8.18, eerste lid, van de Wet IB 2001). Indien en voor zover belanghebbende betoogt dat hij hier ook voor de andere jaren recht op heeft slaagt dit niet omdat belanghebbende eerst vanaf 2013 recht heeft op een AOW-uitkering.
Overige punten
5.7.
Hetgeen de rechtbank in rechtsoverwegingen 37 (inzake de uitgaven in het levensonderhoud van de kinderen voor de jaren 2010, 2011 en 2012), 39 (heffingsrente en belastingrente) en 40 (klachten van belanghebbende over onzorgvuldigheid, partijdigheid en grensoverschrijdend gedrag van de inspecteur) acht het Hof juist en maakt het Hof tot de zijne.
5.8.
Belanghebbende heeft in hoger beroep nog aangevoerd dat zijn “proceskosten vanwege inschakeling twee advocaten” hadden moeten worden vergoed. Uit de gedingstukken volgt niet dat belanghebbende voor de voorliggende zaken kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand heeft gemaakt. Belanghebbende stelt zelf de gedingstukken op en verschijnt in persoon ter zitting. Voorts valt de tot de gedingstukken behorende nota van [advocaten] van 2 november 2021 zonder nadere toelichting, die ontbreekt, niet te koppelen aan de voorliggende zaken. Het bestaan van in artikel 1, lid 1, onderdeel a van het Besluit proceskosten bestuursrecht (hierna: het Besluit) vermelde kosten van door een derde beroepsmatig verleende rechtsbijstand is dan (voor deze zaken) ook niet aannemelijk gemaakt.
5.9.
Al hetgeen belanghebbende overigens in hoger beroep naar voren heeft gebracht leidt niet tot andere conclusies.
Slotsom
De slotsom is dat het hoger beroep van belanghebbende niet slaagt en de uitspraak van de rechtbank bevestigd dient te worden.
7.Beslissing
Het Hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank.
De uitspraak is gedaan door mrs. M.J. Leijdekker, voorzitter, J-P.R. van den Berg en dr. E.A.M. Huiskers-Stoop, leden van de belastingkamer, in tegenwoordigheid van mr. H.M. Nijland als griffier. De beslissing is op 20 januari 2026 in het openbaar uitgesproken.
Tegen deze uitspraak kunnen beide partijen binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie instellen bij
de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.
de Hoge Raad der Nederlanden via het webportaal van de Hoge Raad www.hogeraad.nl.
Bepaalde personen die niet worden vertegenwoordigd door een gemachtigde die beroepsmatig rechtsbijstand verleent, mogen per post beroep in cassatie instellen. Dit zijn natuurlijke personen en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Als zij geen gebruik willen maken van digitaal procederen kunnen deze personen het beroepschrift in cassatie sturen aan
de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).
de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Alle andere personen en gemachtigden die beroepsmatig rechtsbijstand verlenen, zijn in beginsel verplicht digitaal te procederen (zie www.hogeraad.nl).
Bij het instellen van beroep in cassatie moet het volgende in acht worden genomen:
1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak gevoegd;
2 - ( alleen bij procederen op papier) het beroepschrift moet ondertekend zijn;
3 - het beroepschrift moet ten minste het volgende vermelden:
a. de naam en het adres van de indiener;
b. de dagtekening;
c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;
d. de gronden van het beroep in cassatie.
Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad. In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.
Toelichting rechtsmiddelverwijzing
Per 15 april 2020 is digitaal procederen bij de Hoge Raad opengesteld. Niet-natuurlijke personen (daaronder begrepen publiekrechtelijke lichamen) en professionele gemachtigden zijn verplicht digitaal te procederen. Wie niet verplicht is om digitaal te procederen, kan op vrijwillige basis digitaal procederen. Hieronder leest u hoe een cassatieberoepschrift wordt ingediend.
Digitaal procederen
Het webportaal van de Hoge Raad is toegankelijk via “Login Mijn Zaak Hoge Raad” op www.hogeraad.nl. Informatie over de inlogmiddelen vindt u op www.hogeraad.nl.
Niet in Nederland wonende of gevestigde partijen of professionele gemachtigden hebben in beginsel geen geschikt inlogmiddel en kunnen daarom niet inloggen in het webportaal. Zij kunnen zo lang zij niet over een geschikt inlogmiddel kunnen beschikken, per post procederen.
Per post procederen
Alleen bepaalde personen mogen beroep in cassatie instellen per post in plaats van via het webportaal. Zij mogen dit bovendien alleen als zij zonder een professionele gemachtigde procederen. Het gaat om natuurlijke personen die geen ondernemer zijn en verenigingen waarvan de statuten niet zijn opgenomen in een notariële akte. Een professionele gemachtigde moet altijd digitaal procederen, ongeacht voor wie de gemachtigde optreedt. Degene die op papier mag procederen en dat ook wil, kan het beroepschrift in cassatie sturen aan
de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag.
de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), postbus 20303, 2500 EH Den Haag.
Een afschrift van deze uitspraak is in Mijn Rechtspraak geplaatst. Indien u niet digitaal procedeert, is een afschrift aangetekend per post verzonden op: