ECLI:NL:GHAMS:2016:3335 - Gerechtshof Amsterdam - Bevoegdheid inspecteur tot navordering belasting na progr...

Uitspraak

GERECHTSHOF AMSTERDAM

kenmerk 15/00778

31 mei 2016

uitspraak van de derde meervoudige belastingkamer

op het hoger beroep van

[X]te [Z] , belanghebbende,

gemachtigde: [gemachtigde]

tegen

de uitspraak van 4 september 2015 in de zaak met kenmerk HAA 15/738 van de rechtbank Noord-Holland (hierna: de rechtbank) in het geding tussen

belanghebbende

de inspecteur van de Belastingdienst, de inspecteur.

1.Ontstaan en loop van het geding

1.1.

De inspecteur heeft met dagtekening 19 juli 2014 aan belanghebbende voor het jaar 2011 een navorderingsaanslag inkomstenbelasting/premie volksverzekeringen (IB/PV) opgelegd naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van € 4.376.

1.2.

Bij uitspraak van 12 januari 2015 heeft de inspecteur het tegen de navorderingsaanslag gemaakte bezwaar afgewezen.

1.3.

Het tegen deze uitspraak ingestelde beroep heeft de rechtbank in haar uitspraak ongegrond verklaard.

1.4.

Het tegen deze uitspraak ingestelde hoger beroep is bij het Hof ingekomen op 15 oktober 2015. De inspecteur heeft een verweerschrift ingediend.

1.5.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 11 mei 2016. Van het verhandelde ter zitting is een proces-verbaal opgemaakt dat met deze uitspraak wordt meegezonden.

2.Feiten

2.1.

Op grond van hetgeen partijen in de gedingstukken in eerste en tweede aanleg onweersproken hebben gesteld en ter zitting van het Hof onweersproken hebben verklaard, gaat het Hof van de volgende feiten uit.

2.2.

De gemachtigde is de echtgenoot van belanghebbende. Hij heeft haar bijgestaan bij het invullen van de aangifte, het controleren van de (primitieve) aanslag en de correspondentie met de Belastingdienst. De gemachtigde heeft geen bijzondere deskundigheid op fiscaal en juridisch gebied.

2.3.

Belanghebbende heeft voor het onderhavige jaar aangifte gedaan naar een belastbaar inkomen uit werk en woning van -/- € 5.839, bestaande uit € 10.950 loon uit vroegere dienstbetrekking en -/- € 16.789 als winst uit onderneming, opgebouwd uit een verlies van € 5.207, investeringsaftrek van € 2.264, zelfstandigenaftrek en startersaftrek van in totaal € 11.607 en een bijtelling van € 2.289 als (negatieve) MKB-winstvrijstelling. In de aangifte heeft zij de algemene heffingskorting geclaimd en verzocht om uitbetaling van de heffingskorting. Op basis van de aldus ingevulde aangifte is is de inkomensafhankelijke combinatiekorting (iack) automatisch toegekend door het aangifteprogramma. Het aangifteprogramma bevatte geen vraag inzake de iack; belanghebbende noch de gemachtigde was zich bij het doen van de aangifte bewust van het bestaan van deze (aanvullende) heffingskorting.

2.4.

Na ontvangst van de aanslag heeft de inspecteur vragen gesteld aan belanghebbende. Na correspondentie daarover heeft de inspecteur zich op het standpunt gesteld dat belanghebbende niet voldeed aan de zogenoemde ureneis voor de zelfstandigenaftrek. De iack is in deze correspondentie niet aan de orde geweest.

2.5.

Bij het regelen van de aanslag heeft de inspecteur de zelfstandigenaftrek/startersaftrek gecorrigeerd, waardoor ook het bedrag van de MKB-winstvrijstelling wijzigde. Als gevolg van deze correcties kwam belanghebbende niet meer in aanmerking voor de iack. Bij de verdere geautomatiseerde bewerking van de aanslag is de (door het aangifteprogramma automatisch toegekende) iack als gevolg van een (toen nog niet aan het licht gekomen) programmeerfout niet teruggenomen. Dat had slechts kunnen gebeuren door een ingreep van de aanslagregelende ambtenaar (‘het handmatig uitzetten van de iack’). Deze was zich evenwel, toen hij de zelfstandigenaftrek en de startersaftrek corrigeerde, niet bewust van de programmeerfout en heeft zich geen rekenschap gegeven van de vraag of belanghebbende na de door hem doorgevoerde correcties al dan niet recht zou hebben op de iack.

2.6.

Bij de met dagtekening 15 november 2012 opgelegde aanslag is het uit te betalen bedrag aan heffingskorting vastgesteld op € 1.324, waarin begrepen € 780 aan iack. Belanghebbende en de gemachtigde gingen ervan uit dat die aanslag correct was.

2.7.

Nadat de programmeerfout betreffende de iack aan het licht was gekomen, heeft de inspecteur bij brief van 3 juli 2014 aan belanghebbende meegedeeld dat een navorderingsaanslag zou worden opgelegd omdat was geconstateerd dat zij geen recht had op de iack.

2.8.

De in geding zijnde navorderingsaanslag is opgelegd met dagtekening 19 juli 2014. Het uit te betalen bedrag aan heffingskorting is daarbij vastgesteld op € 544, zodat belanghebbende € 870 terug diende te betalen.

3.Geschil in hoger beroep

3.1.

Evenals bij de rechtbank is bij het Hof in geschil of de inspecteur bevoegd was om de te weinig geheven belasting van belanghebbende na te vorderen. Tussen partijen is niet in geschil dat belanghebbende materieel geen recht heeft op de iack en dat de te weinig geheven belasting ten minste 30% van de ingevolge de belastingwet verschuldigde belasting bedraagt.

3.2.

De inspecteur stelt zich op het standpunt dat hij op grond van artikel 16, tweede lid, onderdeel c, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) bevoegd is tot navorderen omdat de aanslag ten gevolge van een ‘systeemfout’ tot een te laag bedrag is vastgesteld en er op grond van de in die bepaling opgenomen ‘ten minste 30%’-fictie van moet worden uitgegaan dat deze fout voor belanghebbende redelijkerwijs kenbaar was.

3.3.

Belanghebbende stelt zich daartegenover op het standpunt dat zij en de gemachtigde er in redelijkheid van mochten uitgaan dat de aanslag op goede gronden was vastgesteld. Zij doen in dit verband een beroep op het arrest van de Hoge Raad van 27 juni 2014, ECLI:NL:HR:2014:1528, BNB 2014/203 (hierna: HR, BNB 2014/203) en met name op rechtsoverweging 2.4.1 daarvan.

Voorts doen zij een – door de inspecteur betwist – beroep op door de aanslag(regeling) gewekt vertrouwen.

Het argument dat de inspecteur niet binnen de daarvoor gestelde termijn uitspraak op bezwaar heeft gedaan, heeft belanghebbende – nadat de rechtbank had beslist dat overschrijding van die beslistermijn niet kan leiden tot vernietiging of vermindering van de navorderingsaanslag – in hoger beroep niet meer aangevoerd.

4.Beoordeling van het geschil

4.1.

De rechtbank heeft omtrent het geschil, voor zover in hoger beroep nog van belang, als volgt overwogen en beslist:

“1. Artikel 16, eerste en tweede lid, van de Algemene wet inzake rijksbelastingen (AWR) luidt (per 1 januari 2011) als volgt:

“1. Indien enig feit grond oplevert voor het vermoeden dat een aanslag ten onrechte achterwege is gelaten of tot een te laag bedrag is vastgesteld, dan wel dat een in de belastingwet voorziene vermindering, ontheffing, teruggaaf of heffingskorting ten onrechte of tot een te hoog bedrag is verleend, kan de inspecteur de te weinig geheven belasting dan wel de ten onrechte of tot een te hoog bedrag verleende heffingskorting navorderen. Een feit, dat de inspecteur bekend was of redelijkerwijs bekend had kunnen zijn, kan geen grond voor navordering opleveren, behoudens in de gevallen waarin de belastingplichtige ter zake van dit feit te kwader trouw is.

2. Navordering kan mede plaatsvinden in alle gevallen waarin te weinig belasting is geheven, doordat:

a. een voorlopige aanslag, een voorheffing, een voorlopige teruggaaf of een voorlopige verliesverrekening ten onrechte of tot een onjuist bedrag is verrekend;

b. zich een geval voordoet als bedoeld in artikel 2.17, derde of vierde lid, van de Wet inkomstenbelasting 2001;

c. ten gevolge van een fout een aanslag ten onrechte achterwege is gelaten of ten gevolge van een fout een belastingaanslag tot een te laag bedrag is vastgesteld, hetgeen de belastingplichtige redelijkerwijs kenbaar is, waarvan in elk geval sprake is indien de te weinig geheven belasting ten minste 30 percent van de ingevolge de belastingwet verschuldigde belasting bedraagt.”

2. In de Memorie van toelichting is over deze bepaling onder meer opgemerkt:

“(…) Navordering wordt voortaan tevens mogelijk indien de belastingaanslag, ten gevolge van een fout, voor de belastingplichtige redelijkerwijs kenbaar onjuist is vastgesteld dan wel achterwege is gebleven. Deels wordt hiermee de schrijf- en tikfoutenjurisprudentie gecodificeerd. Meer dan bij de oorzaak van de onjuiste vaststelling van de belastingaanslag – de fout –, wordt aangesloten bij de kenbaarheid voor de belastingplichtige van deze onjuistheid. Dit betekent dat bijvoorbeeld ook bij fouten in de aangifte en bij fouten als gevolg van de geautomatiseerde verwerking van de aangifte kan worden nagevorderd, mits deze fouten leiden tot een redelijkerwijs kenbare onjuiste vaststelling van de belastingaanslag.

(…)

Indien de geheven belasting echter ten minste 30 percent minder is dan de daadwerkelijke – uit de belastingwet voortvloeiende – belastingschuld, is naar de mening van het kabinet de onjuiste vaststelling van de aanslag in elk geval redelijkerwijs kenbaar. Ter illustratie een rekenvoorbeeld. Stel dat de belastingaanslag wordt vastgesteld naar een belastbaar inkomen of bedrag van € 28 000. Bij een fictief tarief van 50 percent wordt € 14 000 aan belasting geheven. Nadien komt de inspecteur erachter dat het belastbaar inkomen of -bedrag niet € 28 000, maar € 40 000 bedraagt. De uit de belastingwet voortvloeiende belastingschuld is dus € 20 000. Als de aanslag als gevolg van een fout te laag is vastgesteld kan de inspecteur navorderen. De te weinig geheven belasting, € 6 000, bedraagt 30 percent van de uit de belastingwet voortvloeiende belastingschuld van € 20 000. Indien de te weinig geheven belasting minder dan 30 percent bedraagt, in het voorbeeld minder dan € 6 000, is navordering mogelijk indien de inspecteur aannemelijk maakt dat het de belastingplichtige redelijkerwijs kenbaar was dat de aanslag ten gevolge van een fout onjuist is vastgesteld.”

Kamerstukken II2009/10, 32 129, nr. 3, blz. 24-27.

3. De rechtbank overweegt dat op grond van artikel 16, tweede lid, onderdeel c, van de AWR navordering in alle gevallen is toegestaan indien te weinig belasting is geheven omdat ten gevolge van een fout een belastingaanslag tot een te laag bedrag is vastgesteld, en die fout de belastingplichtige redelijkerwijs kenbaar is. Daarvan is in elk geval sprake indien de te weinig geheven belasting ten minste 30 procent bedraagt van de ingevolge de belastingwet verschuldigde belasting.

4. Niet in geschil is dat de iack bij het opleggen van de definitieve aanslag over het jaar 2011 ten onrechte is uitbetaald. De toepassing van de iack is komen te vervallen door de correctie van de zelfstandigenaftrek, in combinatie met de omvang van het arbeidsinkomen. In de geautomatiseerde verwerking zijn de gevolgen van de correcties op de iack niet in de berekening van de belasting meegenomen. De behandelaar diende de uitschakeling van de iack handmatig in het systeem te verwerken, hetgeen de behandelaar op dat moment niet bekend was. Naar het oordeel van de rechtbank kan dit niet als een beoordelingsfout van de behandelend ambtenaar worden aangemerkt, maar is sprake van een systeemfout en daarmee van een fout als bedoeld in artikel 16, tweede lid, onderdeel c, van de AWR.

5. Vast staat voorts dat ten gevolge van de ten onrechte uitbetaalde iack het verschil tussen de bij definitieve aanslag geheven belasting en de te heffen belasting meer dan 30% bedraagt. Dit betekent dat er van rechtswege vanuit moet worden gegaan dat sprake was van een voor eiseres kenbare fout. De rechtbank verwerpt het betoog van eiseres dat, hoewel aan het 30%-criterium is voldaan, alsnog beoordeeld moet worden of de fout voor eiseres kenbaar was. Uit de parlementaire behandeling van de bepaling volgt duidelijk dat het de bedoeling van de wetgever is geweest een onweerlegbaar bewijsvermoeden te creëren. Toetsing aan het kenbaarheidscriterium kan alsdan niet meer plaatsvinden.

6. Eiseres beroept zich voorts op het vertrouwensbeginsel, aangezien de definitieve aanslag, na beoordeling van de aangifte en na correctie was vastgesteld, zodat eiseres erop mocht vertrouwen dat de definitieve aanslag op goede gronden was vastgesteld.

Dienaangaande overweegt de rechtbank dat de voorafgaand aan het opleggen van de aanslag gevoerde correspondentie met betrekking tot de correctie louter ziet op de elementen van het aangegeven inkomen, in het bijzonder het niet voldoen aan het urencriterium, ten gevolge waarvan de zelfstandigen- en de startersaftrek zijn gecorrigeerd. De iack is in deze correspondentie niet aan de orde gekomen, hetgeen door eiseres ook niet wordt betwist.

Weliswaar is in de berekening op de achterzijde van het aanslagbiljet wel rekening gehouden met de iack, maar gelet op het feit dat de gemachtigde van eiseres ter zitting heeft aangegeven dat hij uitsluitend naar de juistheid van de inkomensgegevens op de aanslag heeft gekeken en deze heeft nagerekend en niet heeft gezien dat de iack was toegekend, volgt de rechtbank eiseres niet in haar betoog dat zij ook met betrekking tot de iack mocht uitgaan van de juistheid van de aanslag. Verder neemt de rechtbank nog in aanmerking dat bij het invullen van de aangifte niet expliciet aanspraak is gemaakt op de iack.

De rechtbank is daarom van oordeel dat eiseres, gelet op de gang van zaken voorafgaande aan het opleggen van de aanslag, niet in redelijkheid kon menen dat de aanslag - op alle punten - correct was vastgesteld. De conclusie luidt dat eiseres aan de aanslag niet het in rechte te beschermen vertrouwen kon ontlenen dat zij recht had op uitbetaling van de iack.

(…)

8. Gelet op het vorenoverwogene dient het beroep ongegrond te worden verklaard.”

4.2.

Het Hof verenigt zich met de beslissing van de rechtbank. Wel verdienen de door de rechtbank gebezigde gronden, mede naar aanleiding van het debat in hoger beroep, enige aanvulling.

4.3.1.

Naast de door de rechtbank geciteerde passages uit de memorie van toelichting, acht het Hof ook van belang hetgeen is opgenomen in de Nota naar aanleiding van het verslag, Kamerstukken II 2009/10, nr. 8, blz. 48 t/m 52, en daaruit met name de volgende passages:

“(
blz. 48) De schrijf- en tikfoutenjurisprudentie laat nu al navordering toe voor schrijf-, reken-, overname- of intoetsfouten. (Andere) fouten als gevolg van de geautomatiseerde werkwijze van de Belastingdienst vallen echter niet onder deze jurisprudentie en daarvoor leidt de

voorgestelde wijziging tot een daadwerkelijke uitbreiding van de navorderingsbevoegdheid.

Met deze uitbreiding neemt het kabinet afstand van het aan de AWR ten grondslag liggende, maar al sinds langere tijd niet meer reëel zijnde uitgangspunt dat de inspecteur per belastingplichtige de belastingschuld beoordeelt en handmatig een belastingaanslag vaststelt.

(…)

(
blz. 49) De huidige wet is namelijk niet evenwichtig. Fouten als gevolg van de

geautomatiseerde werkwijze blijven volledig voor rekening van de Belastingdienst,

dus voor de samenleving. Het kabinet kiest er derhalve bewust voor, de leden van de fractie van het CDA vragen daarnaar, om het financiële gewin van een individuele belastingplichtige bij een fout niet af te wentelen op de gehele samenleving, maar om die fout te herstellen bij die

individuele belastingplichtige zelf, mits – en dan juist omdat – het die belastingplichtige al redelijkerwijs kenbaar was dat hij ten onrechte een voordeel genoot. In die gevallen behoren «systeemrisico’s», waarmee de NOB kennelijk doelt op fouten in de geautomatiseerde werkwijze, anders dan deze organisatie stelt, naar de opvatting van het kabinet niet geheel

voor rekening van de Belastingdienst te blijven.

De Belastingdienst dient vanzelfsprekend zorgvuldig te handelen. Het zorgvuldigheidsbeginsel is neergelegd in art. 3:2 van Pro de Algemene wet bestuursrecht (hierna: Awb) en de reikwijdte is nader bepaald in de jurisprudentie. De belastingplichtige mag erop vertrouwen dat de Belastingdienst zorgvuldig handelt en kan in voorkomende gevallen de Belastingdienst

daaraan houden. In antwoord op de vraag van de leden van de fractie van de PvdA antwoordt het kabinet dat de voorgestelde wetswijziging derhalve inderdaad geen vrijbrief is voor de Belastingdienst om «slordig» te handelen, maar dat de Belastingdienst daarentegen de

hoogste mate van zorgvuldigheid zal blijven betrachten.

Dit is echter iets anders dan de stelling waarnaar de leden van de fractie van de SP vragen, namelijk dat de belastingplichtige er vanuit mag gaan dat er geen fouten in de belastingaangifte (bedoeld zal zijn: belastingaanslag) kunnen sluipen. Een ieder weet dat ook bij, en soms zelfs door, het gebruik van ICT fouten worden gemaakt. Dit geldt niet anders voor de Belastingdienst. Hoewel de belastingplichtige dus mag rekenen op een zorgvuldig handelende Belastingdienst, kan hij niet zonder meer rekenen op een feilloos handelende Belastingdienst. Overigens weerspreekt het kabinet de opmerking van de NOB dat de massale processen de kans op fouten vergroten. De massale processen leiden zeker niet tot een slechtere

informatieverwerking dan een handmatige verwerking van die informatie, integendeel.

(…)

(
blz. 50) De leden van de fractie van de PvdA vragen naar het pleitbare standpunt. Indien de belastingplichtige in de aangifte een juridisch verdedigbaar standpunt inneemt over de toepassing van het recht of over de feiten dan wel de kwalificatie daarvan, kort gezegd een pleitbaar standpunt inneemt, geldt hetzelfde als hiervóór is aangegeven. Indien de belastingaanslag overeenstemt met die aangifte, is het die belastingplichtige op grond

daarvan niet kenbaar dat de belastingaanslag «fout» is. Hij mag op de juistheid van die aanslag afgaan. Navordering is dan nog steeds niet mogelijk. Overigens zal in dergelijke gevallen regelmatig ook buiten de aangifte om contact plaatshebben tussen de belastingplichtige (of diens adviseur) en de Belastingdienst. Indien de inspecteur op basis van alle relevante feiten in die contacten bewust het standpunt inneemt dat de kwalificatie van de belastingplichtige juist is, is navordering niet mogelijk op grond van het vertrouwensbeginsel.

Mede in reactie op de opmerkingen van de NOB en van VNO-NCW, waar de leden van de fractie van de VVD om vragen, is het volgens het kabinet dus duidelijk dat een belastingaanslag waarin een pleitbaar standpunt is gevolgd niet redelijkerwijs kenbaar onjuist is. Voor het expliciet opnemen van deze uitzondering in de tekst van de wet ziet het kabinet geen aanleiding. Het kabinet wijst er daarbij op dat in de huidige wettekst deze uitzondering

ook niet is opgenomen, terwijl een pleitbaar standpunt zonder meer aan navordering in de weg kan staan, omdat een pleitbaar standpunt kwade trouw uitsluit. Anders dan de leden van de fractie van de VVD lijken te veronderstellen, is niet zonneklaar of een standpunt pleitbaar is:

dit is bij uitstek voor interpretatie vatbaar. Het opnemen in de wet van een uitzondering op de voorgestelde navorderingsbevoegdheid omdat een pleitbaar standpunt is ingenomen, leidt dan ook niet daarom tot meer rechtszekerheid.”

4.3.2.

Een geval als het onderhavige, waarin een te lage aanslag is opgelegd als gevolg van een niet onderkende programmeerfout, is naar de onmiskenbare bedoeling van de wetgever, zoals die mede blijkt uit de eerste twee geciteerde passages uit de nota naar aanleiding van het verslag, aan te merken als een ‘fout als gevolg van de geautomatiseerde werkwijze van de Belastingdienst’ en daarmee als een ‘fout’ in de zin van artikel 16, tweede lid, onderdeel c, van de AWR. Daaraan doet niet af dat de aanslagregelende ambtenaar de gevolgen van de fout had kunnen voorkomen door het handmatig uitzetten van de iack. Reeds vanwege de omstandigheid dat deze ambtenaar zich niet bewust was van de programmeerfout, is geen sprake van een ‘beoordelingsfout’. Vergelijk in dit verband rechtsoverweging 2.3.6 van het arrest HR, BNB 2014/203, waarin de Hoge Raad overwoog:

“Dat de behandelende ambtenaren in het onderhavige geval hebben nagelaten de geautomatiseerde afdoening van de aangiften te blokkeren nadat de onjuistheid van deze aangiften bij een boekenonderzoek aan het licht was gekomen, kan niet worden aangemerkt als een verzuim dat voortvloeit uit een verwijtbaar onjuist inzicht van de inspecteur in de feiten die bepalend zijn voor de (omvang van) de belastingplicht. Dit nalaten is aan te merken als een fout in de ruime en neutrale zin die aan dat begrip toekomt in artikel 16, lid 2, letter c, AWR.”

4.3.3.

De rechtbank is niet uitdrukkelijk ingegaan op het beroep van belanghebbende op het evenvermelde arrest HR, BNB 2014/203. Blijkens rechtsoverweging 2.4.1 van dat arrest onderkent de Hoge Raad de mogelijkheid dat ‘een fout als gevolg van de geautomatiseerde werkwijze van de Belastingdienst’ onder omstandigheden niet kan worden aangemerkt als een ‘fout die voor belanghebbende redelijkerwijs kenbaar was’, waaraan dan ook de 30%-regel niet kan afdoen. De Hoge Raad overwoog aldaar als volgt:

“Voor het Hof heeft belanghebbende – zakelijk weergegeven – betoogd dat, gelet op de gang van zaken voorafgaande aan het opleggen van de primitieve aanslagen, voor haar niet kenbaar was dat die aanslagen tot een te laag bedrag waren vastgesteld, aangezien zij ervan mocht uitgaan dat die juist waren. Van kenbare onjuistheid is geen sprake in gevallen waarin de belastingplichtige in redelijkheid kon menen dat de aanslag, hoewel tot een te laag bedrag, niettemin op goede gronden is vastgesteld (zie de memorie van toelichting, vermeld in onderdeel 4.2 van de conclusie van de Advocaat-Generaal). Voor zover een aanslag aldus tot een te laag bedrag is vastgesteld, mag de te weinig geheven belasting ook niet worden nagevorderd met toepassing van de 30%-regel uit artikel 16, lid 2 (https://www.navigator.nl/document/openCitation/%20id43f08452e499d465f57bab4b32ec55f0), letter c, AWR.”

4.3.4.

Het in voormeld arrest geformuleerde uitzonderingsgeval is beperkt tot situaties waarin de belastingplichtige in redelijkheid kon menen dat de aanslag, hoewel tot een te laag bedrag, niettemin op goede gronden is vastgesteld. Naar ’s Hofs oordeel is dit uitzonderingsgeval gelet op de parlementaire geschiedenis slechts aan de orde indien, kort gezegd, de belastingplichtige bij het doen van aangifte een (onjuist doch) pleitbaar standpunt heeft ingenomen en hij op grond van enig doen of laten van de inspecteur mocht aannemen dat het conform dat standpunt regelen van de aanslag berustte op een bewuste standpuntbepaling van de inspecteur (vergelijk de in 4.3.1 als derde geciteerde passage uit de nota naar aanleiding van het verslag).

4.3.5.

In het onderhavige geval doet zich naar ’s Hofs oordeel niet een dergelijke uitzonderingssituatie voor, nu belanghebbende noch de gemachtigde bij het doen van de aangifte de (bewuste) bedoeling heeft gehad de iack te claimen en geen feiten zijn gesteld of gebleken waaruit volgt dat bij belanghebbende of de gemachtigde redelijkerwijs de indruk is kunnen ontstaan dat het toekennen van de iack berustte op een bewuste standpuntbepaling van de inspecteur. De ruime lezing die belanghebbende van de in HR, BNB 2014/203 geformuleerde uitzondering geeft, namelijk dat deze reeds aan de orde is indien niet in één oogopslag kan worden vastgesteld dat de aanslag onjuist is, kan ook hierom niet worden aanvaard omdat daarmee iedere zin aan de in artikel 16, tweede lid, onderdeel c, van de AWR opgenomen 30%-regel zou worden ontnomen. Alsdan zou voor een succesvol beroep op die uitzondering immers volstaan dat de belastingplichtige aannemelijk maakt dat hij er bij gebreke van iedere aanwijzing van het tegendeel van mocht uitgaan dat de door hem ontvangen aanslag correct, en daarmee ‘op goede gronden’, was opgelegd.

4.3.6.

Nu de in HR, BNB 2014/203 geformuleerde uitzondering zich niet voordoet, stuit de stelling van belanghebbende dat de bij de aanslagregeling gemaakte fout voor haar (en haar gemachtigde) niet redelijkerwijs kenbaar was, af op de niet voor tegenbewijs vatbare fictie van artikel 16, tweede lid, onderdeel c, van de AWR dat de kenbaarheid wordt verondersteld indien – zoals hier het geval is – de te weinig geheven belasting ten minste 30% bedraagt van de wettelijk verschuldigde belasting.

4.4.

Uit hetgeen in 4.3.5 is overwogen volgt tevens dat het beroep van belanghebbende op het vertrouwensbeginsel faalt, zoals ook de rechtbank met juistheid heeft beslist.

Slotsom

4.5.

De slotsom is dat het hoger beroep ongegrond is en dat de uitspraak van de rechtbank dient te worden bevestigd.

5.Kosten

Het Hof acht geen termen aanwezig voor een veroordeling in de kosten op de voet van artikel 8:75 van Pro de Algemene wet bestuursrecht.

6.Beslissing

Het Hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank.

De uitspraak is gedaan door mrs. J. den Boer, voorzitter, H.E. Kostense en A.A. Fase, leden van de belastingkamer, in tegenwoordigheid van mr. B.J.E. Lodder als griffier. De beslissing is op 31 mei 2015 in het openbaar uitgesproken.

Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de verzenddatum beroep in cassatie worden ingesteld bij de Hoge Raad der Nederlanden (belastingkamer), Postbus 20303, 2500 EH Den Haag. Daarbij moet het volgende in acht worden genomen:

1. bij het beroepschrift wordt een afschrift van deze uitspraak overgelegd.

2. het beroepschrift moet ondertekend zijn en ten minste het volgende vermelden:

a. de naam en het adres van de indiener;

b. een dagtekening;

c. een omschrijving van de uitspraak waartegen het beroep in cassatie is gericht;

d. de gronden van het beroep in cassatie.

Voor het instellen van beroep in cassatie is griffierecht verschuldigd. Na het instellen van beroep in cassatie ontvangt de indiener een nota griffierecht van de griffier van de Hoge Raad.

In het cassatieberoepschrift kan de Hoge Raad verzocht worden om de wederpartij te veroordelen in de proceskosten.