ECLI:NL:CRVB:2017:569

• Datum uitspraak: 17 februari 2017
• Publicatiedatum: 17 februari 2017
• Zaaknummer: 14/5215 ZVW
• Instantie: Centrale Raad van Beroep
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: T.L. de Vries; M.M. van der Kade; M.A.H. van Dalen-van Bekkum
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 5 uitgaand · 4 inkomend

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Bevestiging recht op zorg in België ten laste van Nederland op grond van Vo 883/2004 artikel 24

Appellant ontvangt een WAO-uitkering en woont sinds 2009 in België bij zijn echtgenote. Het CAK heeft hem als verdragsgerechtigde aangemerkt, waardoor hij recht heeft op zorg in België ten laste van Nederland en een buitenlandbijdrage moet betalen. Appellant stelde bezwaar tegen de vastgestelde jaarafrekeningen over 2012 en 2013, omdat hij via zijn echtgenote meeverzekerd zou zijn en daarom geen buitenlandbijdrage verschuldigd zou zijn.

De rechtbank verklaarde de beroepen ongegrond en oordeelde dat appellant onder artikel 24 van Vo 883/2004 valt, omdat hij een pensioen uit Nederland ontvangt en geen zelfstandig recht op zorg in België heeft. In hoger beroep heeft appellant aangevoerd dat hij als legaal inwoner van België een zelfstandig recht op zorg heeft, maar dit werd niet bewezen.

De Centrale Raad van Beroep onderschrijft het oordeel van de rechtbank volledig. De E121-verklaring bevestigt dat appellant recht heeft op zorg in België ten laste van Nederland en geen zelfstandig recht op zorg in België. Het recht op zorg op grond van artikel 24 Vo 883/2004 gaat voor op het afgeleide recht via zijn echtgenote. De hoger beroepen worden ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraken bevestigd.

Uitkomst: De hoger beroepen worden ongegrond verklaard en de aangevallen uitspraken bevestigd.

Uitspraak

14/5215 ZVW en 15/3040 ZVW

Datum uitspraak: 17 februari 2017

Centrale Raad van Beroep

Meervoudige kamer

Uitspraak op de hoger beroepen tegen de uitspraken van de rechtbank Amsterdam van

8 september 2014, 14/1465 en 24 april 2014 (lees: 2015), 15/796 (aangevallen uitspraken)

Partijen:

[Appellant] te [woonplaats], België (appellant)

CAK

PROCESVERLOOP

Vanaf 1 januari 2017 oefent CAK in zaken als deze, gelet op de Wet van 8 april 2016 tot wijziging van de Zorgverzekeringswet en andere wetten in verband met de overgang van een aantal taken van Zorginstituut Nederland naar CAK (Stb. 2016, 173), de bevoegdheden uit die voorheen door Zorginstituut Nederland werden uitgeoefend. In deze uitspraak wordt onder CAK mede verstaan Zorginstituut Nederland.

Namens appellant heeft mr. M.P. de Witte, advocaat, de hoger beroepen ingesteld.

CAK heeft verweerschriften ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 6 januari 2017. Appellant is – met bericht van verhindering – niet verschenen. CAK heeft zich laten vertegenwoordigen door

mr. M. Mulder.

OVERWEGINGEN

1.1.

Appellant ontvangt een uitkering ingevolge de Wet op de arbeidsongeschiktheidsverzekering (WAO) en is in 2009 vanuit Turkije bij zijn echtgenote in België gaan wonen.

1.2.

CAK heeft appellant als verdragsgerechtigde aangemerkt op grond waarvan hij ingevolge Verordening (EG) nr. 883/2004 (Vo 883/2004) recht heeft op zorg in zijn woonland België ten laste van Nederland. Voor dit recht op zorg is hij op grond van artikel 69 van de Zorgverzekeringswet (Zvw) een bijdrage verschuldigd (buitenlandbijdrage). Door het bevoegde orgaan
, de Socialistische Mutualiteit van de provincie [woonplaats], De Voorzorg, is – op het E121-formulier – op 27 juli 2009 bevestigd dat appellant met ingang van 1 mei 2009 in België is ingeschreven voor medische zorg en dat de kosten voor die zorg ten laste van Nederland komen.

1.3.

Bij besluiten van 16 september 2013 en 25 augustus 2014 heeft CAK de definitieve jaarafrekeningen over de jaren 2012 en 2013 vastgesteld en aan appellant toegezonden.

1.4.

In bezwaar heeft appellant aangevoerd dat hij als gezinslid van zijn in België werkzame echtgenote met haar is meeverzekerd voor ziektekosten en dat hij daarom geen buitenlandbijdrage verschuldigd is.

1.5.

Bij beslissingen op bezwaar van 7 maart 2014 en 21 januari 2015 (bestreden besluiten) heeft CAK de bezwaren van appellant tegen de besluiten van 16 september 2013 en

25 augustus 2014 ongegrond verklaard.

2. De rechtbank heeft de beroepen ongegrond verklaard. De rechtbank heeft daartoe overwogen dat appellant ingevolge artikel 24 van Vo 883/2004 recht heeft op verstrekkingen in België ten laste van Nederland. Dit is ook door het Belgische bevoegde orgaan middels een E121-formulier verklaard. Niet is gebleken dat appellant op grond van inkomsten in België een zelfstandig recht heeft op verstrekkingen inzake ziekte. Ingevolge artikel 32 van

Vo 883/2004 gaat een zelfstandig recht op verstrekkingen voor op het van zijn echtgenote afgeleide recht op verstrekkingen.

3. In hoger beroep is namens appellant herhaald dat hij via zijn echtgenote recht heeft op verstrekkingen in België en dat daarom artikel 24 van Vo 883/2004 niet op hem van toepassing is. Bovendien heeft hij een zelfstandig recht op verstrekkingen in België omdat alle mensen die legaal op Belgisch grondgebied verblijven, onder de Belgische ziekteverzekering vallen.

4. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

4.1.

Het oordeel van de rechtbank en de daarbij gebezigde overwegingen worden geheel onderschreven. Appellant valt onder de werkingssfeer van artikel 24 van Vo 883/2004 omdat hij een pensioen uit Nederland ontvangt en geen recht heeft op verstrekkingen krachtens de Belgische wetgeving als in dat artikel bedoeld. Van een zogenoemd prevalerend recht in België kan slechts sprake zijn indien appellant een inkomen uit België geniet waaraan een dergelijk recht op verstrekkingen is gekoppeld, hetgeen onweersproken niet het geval is. Dat appellant zich als legale inwoner van België mag aansluiten bij een ziekenfonds, doet aan dit oordeel niet af. Bevestiging van dit oordeel wordt ook gevonden in de onder 1.2 genoemde

E 121-verklaring waarin het Belgische orgaan niet heeft aangekruist dat appellant reeds recht heeft op verstrekkingen krachtens de wetgeving van België en volgens welke verklaring hij met ingang van 1 mei 2009 is ingeschreven. Niet gebleken is dat het Belgische orgaan is uitgegaan van onjuiste gegevens over de rechtspositie van appellant dan wel dat anderszins getwijfeld zou moeten worden aan de geldigheid van de afgegeven E121-verklaring. Dit betekent dat appellant op grond van artikel 24 van Vo 883/2004 recht heeft op verstrekkingen in België ten laste van Nederland. Zoals ook de rechtbank terecht heeft overwogen, volgt uit artikel 32, eerste lid, eerste volzin, van Vo 883/2004 dat het zelfstandige recht op verstrekkingen dat appellant heeft op grond van artikel 24 van Vo 883/2004 voorrang heeft op het van zijn echtgenote afgeleide recht op zorg als (meeverzekerd) gezinslid. Van een situatie als bedoeld in de tweede volzin van artikel 32, eerste lid, van Vo 883/2004 is geen sprake.

4.2.

Uit 4.1 volgt dat de hoger beroepen niet slagen en dat de aangevallen uitspraken moeten worden bevestigd.

5. Er is geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraken.

Deze uitspraak is gedaan door T.L. de Vries en M.M. van der Kade en

M.A.H. van Dalen-van Bekkum in tegenwoordigheid van N. van Rooijen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 17 februari 2017.

(getekend) T.L. de Vries

(getekend) N. van Rooijen

IvR