ECLI:NL:CRVB:2012:BX7215

• Datum uitspraak: 12 september 2012
• Publicatiedatum: 5 april 2013
• Zaaknummer: 12/705 WIA-PV
• Instantie: Centrale Raad van Beroep
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: M.C. Bruning
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 2 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Geen recht op IVA-uitkering bij vastgesteld arbeidsongeschiktheidspercentage van 50,97%

De Centrale Raad van Beroep heeft het hoger beroep van appellant tegen het besluit van het UWV ongegrond verklaard. Het UWV had vastgesteld dat appellant vanaf 24 mei 2010 recht heeft op een loongerelateerde WGA-uitkering vanwege een arbeidsongeschiktheidspercentage van 50,97%. Appellant stelde dat zijn beperkingen werden onderschat en dat bij de berekening van de resterende verdiencapaciteit ten onrechte was uitgegaan van een urenomvang van 54 uur per week in plaats van de door hem opgegeven 82,39 uur.

De Raad oordeelde dat de medische conclusies van de (bezwaar)verzekeringsarts over de belastbaarheid van appellant niet in twijfel worden getrokken en dat appellant onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat hij meer beperkingen heeft dan aangenomen. De bezwaararbeidsdeskundige had bij de berekening van de resterende verdiencapaciteit rekening gehouden met de urenomvang van de maatman van 54 uur, wat resulteerde in een arbeidsongeschiktheidspercentage van 50,97%. Bij een urenomvang van 82,39 uur zou dit percentage stijgen tot 68%, maar dit leidt niet tot recht op een IVA-uitkering.

De Raad benadrukte dat het arbeidsongeschiktheidspercentage dat ten grondslag ligt aan de loongerelateerde WGA-uitkering niet van belang is voor de hoogte van die uitkering, maar dat de urenomvang van de maatman wel een rol kan spelen bij de vaststelling van de hoogte van de WGA-vervolguitkering. Gezien het voorgaande werd het hoger beroep afgewezen en bleef het bestreden besluit in stand.

Uitkomst: Het hoger beroep wordt ongegrond verklaard en appellant heeft geen recht op een IVA-uitkering.

Uitspraak

12/705 WIA-PV

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Proces-verbaal van de mondelinge uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank Zwolle-Lelystad van 20 december 2011, 11/1621 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[A. te B.]

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

Zitting heeft: M.C. Bruning

Griffier: K.E. Haan

Ter zitting zijn verschenen:

- mr. F.W. Verweij, advocaat van appellant

- mr. F.A. Put, vertegenwoordiger van het Uwv

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze beslissing is uitgesproken in het openbaar. Zij is gebaseerd op de volgende overwegingen:

Bij besluit van 6 september 2010 heeft het Uwv vastgesteld dat voor appellant met ingang van 24 mei 2010 op grond van artikel 54 van de Wet WIA recht is ontstaan op een WGA-uitkering. Het Uwv heeft het bezwaar van appellant tegen het besluit van 6 september 2010 ongegrond verklaard bij beslissing op bezwaar van 16 juni 2011 (hierna: bestreden besluit). Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard.

Appellant heeft in hoger beroep verwezen naar de in eerste aanleg en in de bezwaarprocedure aangevoerde gronden. Deze betroffen de stelling dat zijn beperkingen zijn onderschat omdat hij volledig en duurzaam arbeidsongeschikt is en voorts de stelling dat bij de berekening van de resterende verdiencapaciteit ten onrechte is uitgegaan van een urenomvang van de maatman van 54 uur per week terwijl hij 82,39 uur per week als internationaal vrachtwagenchauffeur heeft gewerkt in de referteperiode.

In hoger beroep heeft appellant geen andere gronden ingediend. Evenmin heeft appellant deze gronden anders onderbouwd dan hij in bezwaar en beroep heeft gedaan.

Terecht heeft de rechtbank overwogen dat de gedingstukken geen aanleiding geven tot twijfel aan de juistheid van de conclusies van de (bezwaar)verzekeringsarts over de belastbaarheid van appellant per 24 mei 2010 en dat appellant zijn standpunt dat hij meer beperkingen heeft dan aangenomen onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt. Nu appellant in hoger beroep evenmin een nadere medische onderbouwing heeft gegeven op dit punt dient de rechtbank op dit punt te worden gevolgd.

De bezwaararbeidsdeskundige heeft het arbeidsongeschiktheidspercentage vastgesteld op 50,97, waarbij hij bij de berekening van de theoretische resterende verdiencapaciteit rekening heeft gehouden met een urenomvang van de maatman van 54 uur, resulterend in een resterende verdiencapaciteit van € 8,09. Uitgaande van een door appellant gewenste urenomvang van de maatman van 82,39 uur zou de resterende verdiencapaciteit op € 5,31 uitkomen en de mate van arbeidsongeschiktheid op 68%. Er is dan ook geen aanleiding om deze grond inhoudelijk te beoordelen. Op basis van dit arbeidsongeschiktheidspercentage kan immers geen recht ontstaan op een IVA-uitkering en de hoogte van het arbeidsongeschiktheidspercentage dat ten grondslag ligt aan de loongerelateerde WGA-uitkering is niet van belang voor de hoogte van de loongerelateerde uitkering. De urenomvang van de maatman kan wel een rol spelen bij de vaststelling van de hoogte van de WGA-vervolguitkering omdat het arbeidsongeschiktheidspercentage in dat geval wel van belang is voor de hoogte van de uitkering.

Gelet op het voorgaande treft het hoger beroep geen doel.

Waarvan proces-verbaal.

De griffier De voorzitter

(get.) K.E. Haan (get.) M.C. Bruning

GdJ