Uitspraak
uitspraak
COLLEGE VAN BEROEP VOOR HET BEDRIJFSLEVEN
zaaknummer: 18/1298
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 19 november 2019 in de zaak tussen
[naam] , te [plaats] , appellant
en
de minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit, verweerder
(gemachtigden: mr. M. van der Zwaard en mr. M. van den Brink).
Procesverloop
Bij besluit van 3 januari 2018 (het primaire besluit) heeft verweerder op grond van de Uitvoeringsregeling rechtstreekse betalingen GLB (de Uitvoeringsregeling) beslist op de aanvraag van appellant om uitbetaling van de betalingsrechten (de basis- en vergroeningsbetaling) voor het jaar 2017.
Bij besluit van 29 mei 2018 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van appellant gegrond verklaard.
Appellant heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.
Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 3 oktober 2019. Appellant is verschenen. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigden.
Overwegingen
1.1
Het College gaat uit van de volgende feiten en omstandigheden.
1.2
Op 8 mei 2017 heeft verweerder de Gecombineerde opgave 2017 van appellant ontvangen, waarin appellant om uitbetaling van de basis- en vergroeningsbetaling voor het jaar 2017 heeft verzocht.
1.3
Bij uitspraak van 5 december 2017 (ECLI:NL:CBB:2017:471) heeft het College geoordeeld dat verweerder het aantal betalingsrechten van appellant niet juist heeft vastgesteld. Het College heeft verweerder opgedragen hieromtrent een nieuw besluit te nemen.
1.4
Bij het primaire besluit heeft verweerder aan appellant een bedrag toegekend voor de uitbetaling van de basis- en vergroeningsbetaling voor het jaar 2017. Daarbij heeft verweerder van de door appellant voor uitbetaling opgegeven oppervlakte van 22,74 hectare (ha) slechts 22,61 ha in aanmerking genomen.
1.5
Bij besluit van 26 januari 2018 heeft verweerder het aantal betalingsrechten van appellant herzien en vastgesteld op 22,67.
2. Bij het bestreden besluit heeft verweerder het bezwaar van appellant tegen het primaire besluit gegrond verklaard en dit besluit herroepen. Verweerder heeft tevens het bedrag dat appellant aan uitbetaling voor de basis- en vergroeningsbetaling 2017 ontvangt gewijzigd. Verweerder heeft daarbij van de door appellant voor uitbetaling opgegeven oppervlakte van 22,74 ha nu 22,67 ha in aanmerking genomen.
3. In beroep voert appellant kort gezegd aan dat hij uitbetaling wenst van de door hem voor uitbetaling opgegeven oppervlakte van 22,74 ha.
4. In het verweerschrift stelt verweerder zich op het standpunt dat appellant niet meer hectaren uitbetaald kan krijgen dan het aantal betalingsrechten waarover hij beschikt. Als er meer hectaren worden opgegeven voor uitbetaling dan wordt de aanvraag verkleind naar het aantal beschikbare betalingsrechten.
5. Ter zitting is duidelijk geworden dat appellant had verwacht dat een nog openstaand geschil in het kader van de betalingsrechten voor het jaar 2015 tussen verweerder en appellant over een aantal percelen aan de orde zou komen. Het College begrijpt dat er op dit punt verwarring is bij appellant. Echter, over dit geschil kan het College zich niet uitlaten omdat in de onderhavige procedure slechts de uitbetaling van de basis- en vergroeningsbetaling voor het jaar 2017 voorligt. Daartoe overweegt het College als volgt.
6. Als vereiste voor de ontvankelijkheid van een beroep geldt dat er sprake moet zijn van procesbelang. Bij gebreke daarvan moet het beroep wegens het ontbreken van procesbelang niet-ontvankelijk worden verklaard. Van procesbelang is sprake als de indiener van het beroep door het aanwenden van een rechtsmiddel in een betere positie kan komen te verkeren met betrekking tot het bestreden besluit.
7. In het onderhavige geval kan appellant niet in een betere positie komen door een uitspraak van het College. Het aantal hectaren waarvoor appellant uitbetaling heeft ontvangen, is gelijk aan het aantal betalingsrechten waarover appellant beschikt. Gelet op artikel 18, eerste lid, onder b, van Gedelegeerde Verordening (EU) nr. 640/2014 van de Commissie van 11 maart 2014 tot aanvulling van Verordening (EU) nr. 1306/2013 van het Europees Parlement en de Raad wat betreft het geïntegreerd beheers- en controlesysteem en de voorwaarden voor weigering of intrekking van betalingen en voor administratieve sancties in het kader van rechtstreekse betalingen, plattelandsontwikkelingsbijstand en de randvoorwaarden, kan appellant niet meer hectaren uitbetaald krijgen dan het aantal betalingsrechten waarover hij beschikt. Appellant heeft uitbetaald gekregen wat hij maximaal uitbetaald kon krijgen. Appellant heeft derhalve geen procesbelang bij dit beroep.
8. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat het beroep niet-ontvankelijk dient te worden verklaard.
9. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
Het College verklaart het beroep niet-ontvankelijk.
Deze uitspraak is gedaan door mr. T. Pavićević, in aanwezigheid van mr. C.H.R. Mattheussens, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 19 november 2019.
w.g. T. Pavićević w.g. C.H.R. Mattheussens