Uitspraak
RECHTBANKZEELAND-WEST-BRABANT
Civiel recht
Kantonrechter
Zittingsplaats Tilburg
Zaaknummer: 11871712 \ CV EXPL 25-4436
Vonnis van 10 juni 2026
in de zaak van
1.[eiser 1] ,
te [plaats] ,
2.
[eiser 2],
2.
[eiser 2],
te [plaats] ,
eisende partijen,
hierna samen te noemen: [eisers] ,
procederend in persoon,
tegen
1.[gedaagde 1] ,
te [plaats] ,
2.
[gedaagde 2],
2.
[gedaagde 2],
te [plaats] ,
gedaagde partijen,
hierna samen te noemen: [gedaagden] ,
gemachtigde: [gemachtigde] .
1.De procedure
1.1.
Het verloop van de procedure blijkt uit:
- de dagvaarding van 4 augustus 2025;
- de akte van 28 augustus 2025 met eiswijziging van [eisers] ;
- de conclusie van antwoord van 15 oktober 2025;
- de akte rectificatie van [gedaagden] ;
- de akte van [eisers] van 29 oktober 2025;
- de conclusie van antwoord van 15 oktober 2025;
- de akte rectificatie van [gedaagden] ;
- de akte van [eisers] van 29 oktober 2025;
- de akte met eiswijziging van [eisers] van 11 november 2025;
- de mondelinge behandeling van 7 mei 2026, waarvan door de griffier aantekeningen zijn gemaakt;
- het proces-verbaal van de descente d.d. 7 mei 2026.
1.2.
Ten slotte is vonnis bepaald.
2.De feiten
2.1.
[eisers] en [gedaagden] zijn buren van elkaar. [eisers] is sinds 2019 eigenaar van het perceel aan de [adres 1] te [plaats] . [gedaagden] is sinds 1973 eigenaar van het perceel aan de [adres 2] te [plaats] .
2.2.
Zowel de voortuinen als de achtertuinen van beide percelen grenzen aan elkaar. Ter verduidelijking wordt hieronder een uitsnede van de kadastrale kaart weergegeven:
[uitsnede kadastrale kaart]
2.3.
De rechtsvoorganger van [eisers] heeft in 2004 aan zijn woning in de achtertuin een aanbouw geplaatst. Deze is ingetekend op de kadastrale kaart.
2.4.
De woning van [gedaagden] heeft ook een aanbouw, die is ingetekend op de kadastrale kaart. Aansluitend aan deze aanbouw, in de noordwestelijke hoek van het perceel, staat een garage. Deze is niet ingetekend op de kaart. De garage is in 1976 gebouwd en staat gedeeltelijk op het perceel van [eisers] ( [subperceel] ). De aanbouw is gebouwd in 2005. Bij het plaatsen van de aanbouw is een strook dakleer over de daktrim van [adres 1] aangebracht om lekkages te voorkomen. [eisers] kijkt vanuit zijn tuin uit op de muur van zowel de garage als de aanbouw van [gedaagden] .
2.5.
In de voortuin van [gedaagden] staan binnen twee meter van de erfgrens een bolcatalpa en een taxus.
3.Het geschil
3.1.
[eisers] vordert – zoals tijdens de zitting is besproken en de kantonrechter uit de stukken heeft begrepen – samengevat:
I. [gedaagden] te veroordelen tot verwijdering van de dakbedekking voorbij de perceelgrens, voor het geval dit anders zou leiden tot het verkrijgen van eigendom van de onderliggende muur door verjaring;
II. [gedaagden] te veroordelen in de helft van de kosten van het Kadaster, zowel ten aanzien van de kosten die al zijn gemaakt als de nog te maken kosten voor het inmeten van de perceelgrens tot aan de garage;
III. [gedaagden] te veroordelen tot verwijdering van de taxus en bolcatalpa in de voortuin tot een maximale hoogte van 1 meter, binnen twee maanden;
IV. [gedaagden] te veroordelen tot betaling van een vergoeding van € 400,00 in verband met buitengerechtelijke kosten en schade;
V. [gedaagden] te veroordelen in de proceskosten;
VI. Voor recht te verklaren dat de (verhoogde) scheidingsmuur tot aan de garage het mede-eigendom is van [eisers] ;
VII. [gedaagden] te veroordelen tot het periodiek – in ieder geval elke 5 jaar – laten uitvoeren van schilderwerk aan de garagemuur, bij gebreke waarvan [eisers] dit zelf mag doen;
VIII. Te verklaren voor recht dat het subperceel aangeduid met nummer [subperceel] door verjaring het eigendom is geworden van [gedaagden] en dat dit door de kantonrechter kenbaar wordt gemaakt aan het Kadaster;
IX. [gedaagden] te veroordelen tot betaling van een nader te bepalen bedrag (maximaal € 100,00) wegens emotionele schade, met nakosten en de kosten voor verwijdering van de bomen door derden;
X. Een dwangsom te koppelen aan de verwijdering van de bomen in de voortuin.
3.2.
Ter onderbouwing van zijn vorderingen wijst [eisers] op de discussie die tussen partijen bestaat over de erfgrens en het eigendom van de scheidingsmuur tot aan de garage. Ook over periode waarin de bomen in de voortuin zijn geplaatst, zijn partijen het niet eens.
3.3.
[gedaagden] vindt dat de vorderingen van [eisers] afgewezen moeten worden, met veroordeling van [eisers] in de kosten van de procedure.
3.4.
Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.
4.De beoordeling
[gedaagden] hoeft de dakbedekking niet te verwijderen
4.1.
Allereerst ligt de vraag voor of [gedaagden] gehouden is een deel van zijn dakbedekking te verwijderen. [eisers] stelt dat [gedaagden] voor het aanbrengen van de dakbedekking op het dak van zijn aanbouw gebruikt heeft gemaakt van het dak van [eisers] . [eisers] vordert in deze procedure verwijdering van die dakbedekking, voor zover dit anders zou leiden tot het verkrijgen van het eigendom van de onderliggende muur door [gedaagden] .
4.2.
[gedaagden] heeft erkend dat hij bij de bouw van de aanbouw een strook dakleer over de daktrim van [eisers] heeft gelegd. Dit was volgens hem noodzakelijk om lekkages te voorkomen. Daarbij is hiervoor toestemming verleend door de voormalige eigenaar van de woning van [eisers] .
4.3.
Tijdens de zitting is de insteek van de vordering met partijen besproken. [eisers] heeft toegelicht dat hij geen bezwaar heeft tegen de overlap van de dakbedekking, zolang dit er niet toe kan leiden dat het eigendom van de onderliggende muur wijzigt. Partijen zijn het er inmiddels over eens dat door de overlap van de dakbedekking de eigendomssituatie niet verandert. Nu dat het geval is, hoeft de dakbedekking niet verwijderd te worden en heeft [eisers] geen belang bij zijn vordering. De kantonrechter zal deze vordering in het eindvonnis afwijzen.
[gedaagden] hoeft geen kosten te betalen voor inmeting van het subperceel
4.4.
[eisers] vraagt de kantonrechter verder om [gedaagden] te veroordelen in de helft van de kosten van het Kadaster. [eisers] heeft tijdens de zitting toegelicht dat het hierbij zowel gaat om de kosten die hij al heeft gemaakt voor het inmeten van het subperceel [subperceel] , als de kosten die nog gemaakt moeten worden voor het inmeten van de erfgrens.
4.5.
De kantonrechter overweegt dat [eisers] zonder overleg en op eigen initiatief het Kadaster heeft ingeschakeld om het subperceel [subperceel] in te meten. Daarom kan van [gedaagden] niet worden verwacht dat hij voor de helft bijdraagt in deze kosten. Wat betreft de nog te maken kosten voor het inmeten van de erfgrens, is in zijn geheel niet duidelijk waarom die kosten gemaakt moeten worden en waarom [gedaagden] daaraan zou moeten meebetalen. Deze vordering zal daarom in het eindvonnis worden afgewezen.
[gedaagden] moet de taxus en bolcatalpa terugsnoeien tot 1 meter
4.6.
Verder verzoekt [eisers] de kantonrechter om [gedaagden] te veroordelen tot verwijdering van de taxus en bolcatalpa in de voortuin tot een hoogte van 1 meter. De kantonrechter begrijpt dit als een veroordeling tot het terugsnoeien van de bomen. Volgens [eisers] bevinden de bolcatalpa en taxus zich binnen twee meter van de erfgrens. Doordat beide bomen - maar met name de taxus - erg hoog zijn, hinderen deze het zicht van [eisers] . Zowel vanuit zijn woonkamer, maar ook bij het verlaten van zijn oprit met de auto.
4.7.
Volgens [gedaagden] is de vordering tot verwijdering verjaard. De taxus is in 1998 tijdens de renovatie van de voortuin geplant. De bolcatalpa is in 2002 geplant. Daartegenover stelt [eisers] dat de vordering niet is verjaard. Vanuit de gemeente heeft [eisers] een foto ontvangen uit 2006 waarop beide bomen nog niet zichtbaar zijn. Daardoor is het onwaarschijnlijk dat de taxus en de bolcatalpa vóór 2006 zijn geplant.
4.8.
Op grond van artikel 5:42 van Pro het Burgerlijk Wetboek (hierna: BW) is het niet geoorloofd om binnen twee meter afstand van de grenslijn van het erf van een ander bomen te hebben, tenzij de eigenaar daartoe toestemming heeft gegeven of dat erf een openbare weg of een openbaar water is. Tussen partijen is niet in geschil dat de taxus en bolcatalpa binnen deze afstand van de erfgrens staan. Op grond van de wet is dat niet toegestaan, tenzij daarvoor toestemming is gegeven. Dat die toestemming is gegeven, is niet gesteld noch gebleken.
4.9.
Het beroep van [gedaagden] op verjaring slaagt niet. De kantonrechter stelt vast dat op een foto uit 2006 die door de gemeente is verstrekt de taxus en de bolcatalpa niet zichtbaar zijn. Hieruit kan de kantonrechter niet anders dan opmaken dat de bomen op dat moment nog niet aanwezig waren. Nu daaruit geconcludeerd moet worden dat de bomen op het moment van dagvaarden nog geen 20 jaar aanwezig zijn, heeft [eisers] de mogelijkheid op grond van artikel 5:42 BW Pro verwijdering te vorderen. Nu [eisers] ervoor gekozen heeft om te vorderen dat de bomen worden teruggesnoeid tot 1 meter, zal die vordering in het eindvonnis worden toegewezen.
4.10.
De gevorderde dwangsom zal in het eindvonnis worden afgewezen. De kantonrechter gaat ervan uit dat [gedaagden] vrijwillig aan de veroordeling zal voldoen.
De door [eisers] gevraagde vergoedingen worden in het eindvonnis afgewezen
4.11.
[eisers] vordert een vergoeding van € 400,00 in verband met buitengerechtelijke kosten en schade. De kosten die gevorderd worden, zien op: inmeetkosten, kadasterkosten, portokosten, kosten voor het opvragen van bewijsstukken, kantoorkosten, reiskosten, emotionele schade, manuren en kosten voor een scherm en een afdekstrip. Na wijziging van zijn eis, vordert [eisers] een extra vergoeding van maximaal € 100,00 in verband met emotionele schade, nakosten en eventuele kosten voor verwijdering van de bomen.
4.12.
Volgens [gedaagden] moeten de kosten worden afgewezen. Het is niet duidelijk op welke grond de kosten worden gevorderd en daarnaast is niet gebleken dat het gaat om werkzaamheden die meer omvatten dan het voorbereiden van de procedure. Er wordt bovendien niet voldaan aan de dubbele redelijkheidstoets.
4.13.
Tijdens de zitting heeft de kantonrechter [eisers] gevraagd zijn vordering toe te lichten. In reactie op de vraag van de kantonrechter of [eisers] buitengerechtelijke werkzaamheden heeft verricht, was zijn antwoord nee. De vordering die daarmee verband houdt, zal dan ook in het eindvonnis worden afgewezen.
4.14.
Voor de overige schade die [eisers] geleden stelt te hebben, heeft hij onvoldoende feiten aangevoerd op grond waarvan de vordering zou moeten worden toegewezen. Ook heeft hij niet duidelijk gemaakt waarom deze kosten, waaronder voor het scherm en de afdekstrip, voor rekening van [gedaagden] moeten komen. Daarnaast ziet een deel van de gevorderde kosten op kosten die vallen onder de proceskosten uit artikelen 237 tot en met 240 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). Voornoemde artikelen bevatten voor deze kosten een uitputtende regeling. Dat betekent dat de kosten niet voor vergoeding in aanmerking komen als zij worden beschouwd als proceskosten. Dat is hier het geval.
De vordering in verband met het periodiek schilderen van de garagemuur wordt in het eindvonnis afgewezen
4.15.
Door [eisers] wordt gevorderd [gedaagden] te veroordelen tot het periodiek – in ieder geval elke 5 jaar – laten uitvoeren van schilderwerk aan de garagemuur. Als [gedaagden] dat nalaat, wil [eisers] dat het hem is toegestaan dat zelf te doen.
4.16.
[eisers] heeft op de zitting erkend dat de garage, en daarmee ook de garagemuur, eigendom van [gedaagden] is. Gelet hierop is het uitsluitend aan [gedaagden] om over deze garagemuur te beschikken. Er bestaat geen rechtsregel die [eisers] de bevoegdheid verleent om het schilderen van de muur af te dwingen. Daarom zal de vordering van [eisers] in het eindvonnis worden afgewezen.
Perceel [subperceel] is eigendom van [gedaagden]
4.17.
[eisers] vordert voor recht te verklaren dat het subperceel aangeduid met nummer [subperceel] door verjaring eigendom is geworden van [gedaagden] en dat dit door de kantonrechter kenbaar wordt gemaakt aan het Kadaster.
4.18.
Tijdens de zitting is duidelijk geworden dat partijen het erover eens zijn dat de strook grond waarop de garage van [gedaagden] staat (perceel [subperceel] ) door verjaring eigendom van [gedaagden] is geworden. [gedaagden] heeft daarbij toegelicht dat hij zich in het verleden steeds heeft verzet tegen de registratie van de eigendomsverkrijging, omdat hij daarvoor geen kosten wilde maken.
4.19.
Gezien het voorgaande zal de kantonrechter bij eindvonnis de verklaring voor recht toewijzen. [eisers] verzoekt de kantonrechter om dit aan het Kadaster te melden. De kantonrechter heeft tijdens de zitting toegelicht dat het melden aan het Kadaster niet tot haar bevoegdheden behoort en zal daartoe dan ook niet overgaan.
De kantonrechter is voornemens het Kadaster te vragen de erfgrens uit te zetten
4.20.
[eisers] vordert dat voor recht wordt verklaard dat de (verhoogde) scheidingsmuur tot aan de garage zijn mede-eigendom is. Volgens [eisers] volgt uit veldwerk van het Kadaster uit 1967 dat de muur die destijds aansloot op de gevel als gemeenschappelijk eigendom is aangemerkt. De perceelgrens loopt volgens [eisers] nu dan ook over het hart van de bestaande scheidingsmuur.
4.21.
[gedaagden] betwist dat de bestaande scheidingsmuur als gemeenschappelijk eigendom aangemerkt moet worden. Volgens hem dateert de huidige muur uit 1976 en heeft hij deze zelf gebouwd op eigen grond. Het betreft dan ook een privé muur. Die privé muur is gebouwd tegen een schuurtje dat aanwezig was op het perceel van de rechtsvoorganger van [eisers] . De muur van dat schuurtje markeerde destijds de erfgrens. De muur die door [gedaagden] is gezet, is daardoor gebouwd tegen en niet op de erfgrens.
4.22.
De kantonrechter stelt vast dat partijen van mening verschillen over de ligging van de erfgrens, zodat zij niet als vaststaand kan worden aangenomen.
4.23.
De kantonrechter is voornemens om een deskundigenonderzoek te laten plaatsvinden. De kantonrechter acht het deskundigenbericht nodig, nu partijen verschillen van mening over de ligging van de erfgrens. Wanneer niet duidelijk is waar de erfgrens ligt, is het voor de kantonrechter niet mogelijk om vast te stellen of de muur op de erfgrens of tegen de erfgrens staat en bij wie het eigendom ligt.
4.24.
Het Kadaster registreert de eigendomsrechten op grond en gebouwen en handelt daarbij volledig neutraal ten opzichte van betrokken partijen. Daarom beschouwt de rechtbank het Kadaster als de geschikte instantie om een deskundigenonderzoek uit te voeren, door middel van een kadastrale meting, om de exacte ligging van de erfgrens vast te stellen.
4.25.
De kantonrechter is op dit moment van oordeel dat in ieder geval de navolgende vragen moeten worden voorgelegd:
- Kunt u de kadastrale erfgrens vaststellen tussen de percelen [perceel 1] en [perceel 2] ?
- Staat de huidige erfafscheiding op of tegen de kadastrale erfgrens?
4.26.
Voordat over wordt gegaan tot een deskundigenonderzoek, zal de kantonrechter partijen in de gelegenheid stellen zich uit te laten over de aan de deskundige aanvullend voor te leggen vragen.
4.27.
Nadat het deskundigenonderzoek heeft plaatsgevonden krijgen partijen de kans om hierop te reageren. Deze reactie moet beperkt blijven tot het geschilpunt over de scheidingsmuur tussen de percelen tot aan de garage. De overige geschilpunten staan niet meer ter discussie.
4.28.
Het aan de deskundige te betalen voorschot met betrekking tot zijn kosten zal, volgens de hoofdregel, in eerste instantie door [eisers] moeten worden voorgeschoten. In het eindvonnis zal de kantonrechter beslissen wie van partijen uiteindelijk de kosten van de deskundige moet betalen.
4.29.
De kantonrechter verwijst de zaak naar de rol van 8 juli 2026 voor akten van partijen waarin zij zich uit kunnen laten over het voornemen een deskundige in te schakelen.
4.30.
Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.
5.De beslissing
De kantonrechter
5.1.
verwijst de zaak naar de rol van 8 juli 2026 voor het nemen van een akte door beide partijen waarin zij zich uitlaten over het aangekondigde deskundigenonderzoek;
5.2.
houdt iedere verdere beslissing aan.
Dit vonnis is gewezen door mr. Badal en in het openbaar uitgesproken op 10 juni 2026.