Uitspraak
Rechtbank 's-Gravenhage
sector bestuursrecht
tweede afdeling, enkelvoudige kamer
Reg. nr. AWB 05/5150 WWB
UITSPRAAK
als bedoeld in artikel 8:77
van de Algemene wet bestuursrecht (Awb)
Uitspraak in het geding tussen
[eiser], wonende te [woonplaats], eiser,
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Zoetermeer, verweerder.
Ontstaan en loop van het geding
Op 30 december 2004 heeft eiser, mede ten behoeve van zijn echtgenote, een aanvraag ingevolge de Wet werk en bijstand (hierna: WWB) ingediend.
Bij besluit van 22 februari 2005 heeft verweerder eiser met ingang van 1 februari 2005 bijstand ingevolge de WWB toegekend en de uitkering bij wijze van maatregel gedurende de eerste twee maanden verlaagd met 50 %.
Het hiertegen gemaakte bezwaar is bij besluit van 4 juli 2005 ongegrond verklaard.
Eiser heeft tegen dit besluit bij brief van 26 juli 2005 beroep ingesteld.
Het beroep is op 15 augustus 2006 ter zitting behandeld. Daarbij is eiser niet in persoon verschenen, maar heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde mr. M.H.J. Toxopeus, advocaat te Zoetermeer. Verweerder is met bericht van verhindering niet verschenen.
Motivering
Ingevolge artikel 18, tweede lid, van de WWB, verlaagt verweerder overeenkomstig de verordening, bedoeld in artikel 8, eerste lid, onderdeel b, van de WWB, de bijstand indien de belanghebbende naar het oordeel van verweerder tekortschietend besef van verantwoordelijkheid betoont voor de voorziening in het bestaan dan wel de uit deze wet dan wel de artikelen 28, tweede lid, of 29, eerste lid, van de Wet structuur uitvoeringsorganisatie werk en inkomen voortvloeiende verplichtingen niet of onvoldoende nakomt, waaronder begrepen het zich jegens het college zeer ernstig misdragen. Van een verlaging wordt afgezien, indien elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt.
De in artikel 8, eerste lid, en onder b, van de WWB, bedoelde verordening is de Verordening afstemming en handhaving bijstand van de gemeente Zoetermeer (hierna: de verordening), welke op 1 augustus 2004 in werking is getreden.
Ingevolge artikel 2, eerste lid, van de verordening - voor zover hier van belang - wordt de bijstand overeenkomstig deze verordening verlaagd, indien de belanghebbende de uit de WWB voortvloeiende verplichtingen niet of onvoldoende nakomt. Daarbij wordt ingevolge artikel 2, tweede lid, van de verordening, de maatregel afgestemd op de ernst van de gedraging, de mate waarin de belanghebbende de gedraging kan worden verweten en de omstandigheden waarin hij verkeert.
Ingevolge artikel 10, aanhef en vierde lid, onder b, in samenhang met artikel 11, onder d, van de verordening, leidt het door eigen toedoen niet behouden van algemeen geaccepteerde arbeid, als een gedraging van de vierde categorie, tot een maatregel van 50 % gedurende twee maanden.
Verweerder heeft zich - samengevat - op het standpunt gesteld dat eiser, door niet mee te werken aan de reïntegratie bij zijn toenmalige werkgever [A] BV, door eigen toedoen werkloos is geworden, waardoor hij zijn recht op een uitkering ingevolge de Werkloosheidswet heeft verspeeld en als gevolg daarvan een beroep heeft moeten doen op bijstand. Hierin heeft verweerder aanleiding gezien eisers uitkering bij wijze van maatregel met 50 % gedurende twee maanden te verlagen. Dit besluit heeft verweerder na heroverweging in bezwaar gehandhaafd.
Eiser heeft - voor zover hier van belang - aangevoerd dat hem niet kan worden verweten dat hij nalatig is geweest wat betreft zijn reïntegratie bij zijn voormalige werkgever. Hij acht zichzelf voor 80-100 % arbeidsongeschikt. Hij heeft pijnklachten aan handen, polsen, schouders en tenen. Zijn echtgenote moet hem helpen bij het aan- en uitkleden. Daarnaast heeft hij psychische problemen als gevolg van het beneden zijn niveau werken. Hij heeft een universitaire opleiding en heeft na zijn vlucht naar Nederland gewerkt als plaatwerker. Deze baan stond in schril contrast tot zijn opleiding. Tenslotte heeft eiser verweerder tegengeworpen dat deze zijn klachten onvoldoende heeft onderzocht.
Ter zitting heeft eisers gemachtigde desgevraagd nog verduidelijkt dat eiser niet heeft meegewerkt aan zijn reïntegratie bij [A] BV, omdat zulks gelet op diens gezondheidstoestand ten tijde van belang geen zin had. Eiser was daar immers naar zijn zeggen vanwege volledige arbeidsongeschiktheid niet toe in staat.
Gelet op het voorgaande moet worden vastgesteld dat eiser door niet mee te werken aan zijn arbeidsreïntegratie door eigen toedoen zijn baan bij genoemd bedrijf is kwijtgeraakt. Dit moet worden aangemerkt als een gedraging op grond waarvan verweerder ingevolge artikel 18, tweede lid, van de WWB, en artikel 2, eerste lid, van de verordening, gehouden was de bijstand bij wijze van maatregel te verlagen.
Verweerder heeft die verlaging van de bijstand in overeenstemming met artikel 10, vierde lid, onder b, in samenhang met artikel 11, onder d, van de verordening, vastgesteld op 50 % gedurende twee maanden. Niet gebleken is van feiten en omstandigheden op grond waarvan, met inachtneming van artikel 2, tweede lid, alsmede artikel 11, onder d, van de verordening, moet worden geoordeeld dat de maatregel gezien de ernst van de gedraging, de mate van verwijtbaarheid en de omstandigheden waarin eiser verkeert, niet voldoet aan de in deze artikelen bedoelde evenredigheid.
Ook is niet gebleken dat van het opleggen van de maatregel had moeten worden afgezien, omdat elke vorm van verwijtbaarheid ontbreekt. Anders dan eiser is de rechtbank van oordeel dat hem wat betreft zijn weigering mee te werken aan reïntegratie en het dientengevolge verliezen van zijn baan wel een verwijt kan worden gemaakt. Eiser heeft niet aannemelijk gemaakt dat arbeidsreïntegratie voor hem zinloos was. Met geen enkel medisch stuk heeft hij onderbouwd dat zijn fysieke en geestelijke gesteldheid ten tijde van belang zodanig was dat hij vanwege volledige arbeidsongeschiktheid niet daartoe in staat was. Ook anderszins is de rechtbank daarvan niet gebleken. Zo was het percentage van eisers arbeidsongeschiktheid ten tijde van zijn ontslag door het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen vastgesteld op 15-25 % en is zijn beroep tegen die vaststelling bij uitspraak van deze rechtbank van 16 januari 2006 (AWB 05/1761 en 05/1768 WAO) ongegrond verklaard. Op het daartegen ingestelde hoger beroep is nog geen uitspraak gedaan.
Gebleken is dat eisers recht op bijstand met ingang van 27 februari 2006 is beëindigd, omdat hij werk heeft aanvaard bij het Ministerie van Defensie. Eiser blijkt in het kader daarvan te zijn uitgezonden naar Afghanistan. Dit draagt naar het oordeel van de rechtbank evenmin bij aan de aannemelijkheid dat eiser ruim een jaar eerder nog volledig arbeidsongeschikt was en voor het aan- en uitkleden volledig op de hulp van derden was aangewezen.
Gezien het voorgaande heeft verweerder het besluit om eisers bijstandsuitkering gedurende twee maanden met 50 % te verlagen na heroverweging in bezwaar op goede gronden gehandhaafd.
Het beroep is ongegrond.
Er is geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
Beslissing
De rechtbank 's-Gravenhage,
RECHT DOENDE:
verklaart het beroep ongegrond.
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep.
Aldus gegeven door mr. C.W. de Wit en in het openbaar uitgesproken op 1 september 2006, in tegenwoordigheid van de griffier mr. W. Goederee.