ECLI:NL:RBMNE:2021:652

• Datum uitspraak: 17 februari 2021
• Publicatiedatum: 19 februari 2021
• Zaaknummer: UTR 20/2622
• Instantie: Rechtbank Midden-Nederland
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Eerste aanleg - enkelvoudig
• Rechters: S.G.M. van Veen
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 2 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Afwijzing bijzondere bijstand voor woninginrichting na verhuizing wegens ontbreken noodzakelijkheid

Eiseres heeft bijzondere bijstand aangevraagd voor de kosten van woninginrichting na haar verhuizing naar een benedenwoning in een andere plaats. De gemeente wees de aanvraag af omdat de verhuizing niet noodzakelijk was, maar een wenselijke keuze. Eiseres voerde aan dat haar medische klachten en de nabijheid van familie de verhuizing noodzakelijk maakten en dat de verhuizing onverwacht was.

De rechtbank toetste of de kosten noodzakelijk waren en voortvloeiden uit bijzondere omstandigheden zoals vereist in artikel 35 van de Participatiewet. Hoewel de verhuizing begrijpelijk was, was er geen sprake van een onhoudbare woonsituatie die een spoedige verhuizing vereiste. De verklaring van de psycholoog was niet ondertekend en bood geen bewijs van urgentie. Daarnaast was eiseres al geruime tijd woningzoekende, waardoor de verhuizing voorzienbaar was.

De rechtbank concludeerde dat de kosten van woninginrichting voorzienbaar waren en dat eiseres daarvoor had kunnen reserveren. Daarom was er geen grond voor toekenning van bijzondere bijstand. Het beroep werd ongegrond verklaard en er werden geen proceskosten toegewezen.

Uitkomst: Het beroep tegen de afwijzing van bijzondere bijstand voor woninginrichting na verhuizing is ongegrond verklaard.

Uitspraak

RECHTBANK MIDDEN-NEDERLAND

Zittingsplaats Utrecht

Bestuursrecht

zaaknummer: UTR 20/2622

uitspraak van de enkelvoudige kamer van 17 februari 2021 in de zaak tussen

[bewindvoerder]
, in hoedanigheid van bewindvoerder van [eiseres] , te [woonplaats 1], eiseres

(gemachtigde: mr. L.J.T. Hoksbergen),

en

het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Almere, verweerder

(gemachtigde: W.M. Haitjema-Oegema).

Procesverloop

Bij besluit van 18 maart 2020 (het primaire besluit) heeft verweerder de aanvraag van eiseres om bijzondere bijstand voor de kosten van woninginrichting op grond van de Participatiewet (Pw) afgewezen.

Bij besluit van 30 juni 2020 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard.

Eiseres heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld.

Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 3 december 2020. Eiseres en de bewindvoerder zijn verschenen, bijgestaan door de gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. .

Overwegingen

1. Eiseres huurt vanaf 28 januari 2020 de woning aan [adres] in [woonplaats 1]. In verband met de nieuwe woning heeft eiseres op 9 maart 2020 bijzondere bijstand op grond van de Pw aangevraagd voor de kosten van onder meer bedden, een bank en een kledingkast.

2. Bij het primaire besluit, na bezwaar gehandhaafd bij het bestreden besluit, heeft verweerder de aanvraag om bijzondere bijstand voor de kosten van woninginrichting afgewezen. Aan het bestreden besluit ligt ten grondslag dat volgens verweerder geen sprake was van een noodzakelijke verhuizing, maar van een wenselijke verhuizing. Daarom worden de kosten van woninginrichting, die het gevolg zijn van de verhuizing, niet noodzakelijk geacht. Reeds daarom bestaat geen grond voor toekenning van de gevraagde bijzondere bijstand.

3. Eiseres voert aan dat geen sprake is van een wenselijke verhuizing. Zij heeft al lange tijd medische klachten. Vanwege die klachten kan zij vaak de zorg voor haar minderjarige kind niet op zich nemen en daarom moet zij een beroep doen op haar familie in [woonplaats 1]. Dankzij de verhuizing woont zij nu in de buurt van haar familie. Bovendien heeft zij in [woonplaats 1] een benedenwoning, waardoor zij minder fysieke klachten ervaart. Eiseres wijst op de in bezwaar overgelegde verklaring van haar psycholoog, waaruit volgens haar volgt dat de verhuizing naar [woonplaats 1] noodzakelijk was.
Verder stelt eiseres dat de verhuizing niet voorzienbaar was, omdat de woningruil zich op korte termijn voordeed.

Eiseres heeft geconcludeerd dat het geheel aan feiten dat tot de verhuizing heeft geleid moet worden bezien als bijzondere omstandigheden.

4. In artikel 35, eerste lid, van de Pw is bepaald dat de alleenstaande of het gezin recht heeft op bijzonder bijstand voor zover de alleenstaande of het gezin niet beschikt over de middelen om te voorzien in de uit bijzondere omstandigheden voortvloeiende noodzakelijke kosten van het bestaan en deze kosten naar het oordeel van het college niet kunnen worden voldaan uit de bijstandsnorm, de langdurigheidstoeslag, het vermogen en het inkomen voor zover dit meer bedraagt dan de bijstandsnorm.

5. Bij de toepassing van artikel 35, eerste lid, van de Pw moet volgens vaste rechtspraak van de Centrale Raad van Beroep (CRvB) eerst beoordeeld worden of de kosten waarvoor bijzondere bijstand wordt gevraagd zich voordoen, vervolgens of die kosten in het individuele geval van de betrokkene noodzakelijk zijn en daarna of die kosten voortvloeien uit bijzondere omstandigheden. Ten slotte dient de vraag te worden beantwoord of de kosten kunnen worden voldaan uit de bijstandsnorm, de langdurigheidstoeslag, het vermogen en het inkomen voor zover dit meer bedraagt dan de bijstandsnorm. Op dit punt heeft het bijstandverlenend orgaan ingevolge deze bepaling een zekere beoordelingsruimte. De omstandigheid dat de betrokkene al dan niet de mogelijkheid heeft gehad te reserveren voor de kosten waarvoor bijzondere bijstand wordt gevraagd, is een aspect dat moet worden beoordeeld in het kader van de vraag of de zich voordoende, noodzakelijke kosten, voortvloeien uit bijzondere omstandigheden.

6. Het is aan betrokkene als aanvrager van bijzondere bijstand om feiten te stellen en zo nodig aannemelijk te maken waaruit volgt dat wordt voldaan aan de voorwaarden voor toekenning van bijstand als bedoeld in artikel 35, eerste lid, van de Pw.

7. Niet in geschil is dat de kosten waarvoor eiseres bijzondere bijstand heeft aangevraagd zich voordeden.

8. Uit de stukken en het verhandelde ter zitting is gebleken dat de door eiseres genoemde kosten, waarvoor zij bijzondere bijstand heeft aangevraagd, zijn gemaakt voor inrichting van haar woning na de verhuizing van eiseres van [woonplaats 2] naar [woonplaats 1]. De rechtbank ziet zich nu voor de vraag geplaatst of deze kosten noodzakelijk zijn en voortvloeien uit bijzondere omstandigheden. De rechtbank is van oordeel dat dit niet het geval is. Hoewel de rechtbank zich kan voorstellen dat eiseres in deze omstandigheden de stap van woningruil heeft genomen, kan dit op zich niet worden gezien als een bijzondere omstandigheid die noodzakelijke kosten met zich brengt waarvoor eiseres recht heeft op bijzondere bijstand. Uit wat eiseres heeft aangevoerd blijkt naar het oordeel van de rechtbank dat het voor haar wenselijk was om te verhuizen, maar niet dat haar woonsituatie zodanig onhoudbaar was dat zij geen andere keus had dan op korte termijn te verhuizen naar een benedenwoning in [woonplaats 1]. Eiseres heeft geen urgentieverklaring overgelegd en uit een niet ondertekende verklaring van een gz-psycholoog van 19 juni 2020, welke op verzoek van eiseres achteraf is opgesteld, volgt niet dat haar woonsituatie zodanig was dat een acute verhuizing noodzakelijk was. Ook anderszins heeft zij dat niet aannemelijk gemaakt. Bovendien stond eiseres al enige tijd ingeschreven als woningzoekende bij Woningnet. Dat vervolgens op korte termijn een mogelijkheid tot woningruil zich voordeed, maakt gelet op het voorgaande en gelet op de omstandigheid dat eiseres, naar zij stelt, al lange tijd medische klachten had, niet dat de verhuizing voor eiseres onverwacht kwam. De kosten van inrichting van een nieuwe woning zijn daarom voor eiseres wel voorzienbaar zijn geweest en zij had daarvoor gelden kunnen reserveren. De beroepsgrond slaagt niet.

9. Gelet op het bovenstaande is de rechtbank van oordeel dat verweerder terecht tot afwijzing van de door eiseres aangevraagde bijzondere bijstand heeft besloten.

10. Het beroep is ongegrond.

11. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

Deze uitspraak is gedaan door mr. S.G.M. van Veen, rechter, in aanwezigheid van mr. P. Bruins-Langedijk, griffier. De uitspraak is uitgesproken op 17 februari 2021 en zal openbaar worden gemaakt door publicatie op rechtspraak.nl.

de griffier is verhinderd deze rechter

uitspraak te ondertekenen

Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:

Bent u het niet eens met deze uitspraak?

Als u het niet eens bent met deze uitspraak, kunt u een brief sturen naar de Centrale Raad van Beroep waarin u uitlegt waarom u het er niet mee eens bent. Dit heet een beroepschrift. U moet dit beroepschrift indienen binnen zes weken na de dag waarop deze uitspraak is verzonden. U ziet deze datum hierboven.