Uitspraak
ARRONDISSEMENTSRECHTBANK TE MIDDELBURG
meervoudige kamer voor strafzaken
Parketnummer: 12/015199-00
Datum uitspraak: 9 maart 2001
Tegenspraak
------------------------------------------------
Datum inverzekeringstelling: 20 juni 2000
Datum voorlopige hechtenis: 26 juni 2000
Schorsing voorlopige hechtenis: 14 september 2000
------------------------------------------------
V O N N I S
van de arrondissementsrechtbank te Middelburg, meervoudige kamer voor strafzaken, in de strafzaak tegen:
[verdachte],
geboren [geboortedatum + -plaats]wonende te [woonplaats]
Als raadsman van de verdachte is ter terechtzitting verschenen mr. A.H.J. Neels, advocaat te Vlissingen.
Onderzoek van de zaak
Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 22 en 23 februari 2001.
De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie
mr. J.J.A. Groen en van hetgeen door en/of namens de verdachte naar voren is gebracht.
De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte zal worden vrijgesproken van het onder 3., 4. primair en 4. subsidiair tenlastegelegde en ter zake van het onder 1. en 2. tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 3 jaar met aftrek van de tijd die verdachte in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht en onttrekking aan het verkeer van de daarvoor in aanmerking komende inbeslaggenomen voorwerpen, vermeld op de beslaglijst.
De officier van justitie heeft ter terechtzitting kenbaar gemaakt dat het openbaar ministerie voornemens is een vordering ter ontneming van het wederrechtelijk verkregen voordeel, als bedoeld in artikel 36e van het Wetboek van Strafrecht tegen de verdachte aanhangig te maken.
Tenlastelegging
Aan de verdachte is tenlastegelegd hetgeen vermeld staat in de inleidende dagvaarding, zoals ter terechtzitting van 22 februari 2001 op vordering van de officier van justitie gewijzigd.
Van de dagvaarding en van de vordering wijziging tenlastelegging zijn kopieën in dit vonnis gevoegd.
Vrijspraak
Naar het oordeel van de rechtbank is niet wettig en overtuigend bewezen hetgeen aan de verdachte onder 3., 4. primair en 4. subsidiair is tenlastegelegd. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.
Bewezenverklaring
De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het onder 1. en 2. tenlastegelegde heeft begaan op de wijze als is vermeld in de hierna ingevoegde bijlage die van dit vonnis deel uitmaakt.
Hetgeen aan de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hier bewezen is verklaard, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.
Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in de verdediging.
Bewijsvoering
De rechtbank grondt haar overtuiging dat de verdachte het bewezenverklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.
De bewijsmiddelen zullen in die gevallen waarin de wet aanvulling van het vonnis met de bewijsmiddelen vereist in een aan dit vonnis gehechte bijlage worden opgenomen.
Strafbaarheid van het bewezenverklaarde
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.
Het bewezenverklaarde levert de navolgende strafbare feiten op.
1. Het deelnemen aan een organisatie die tot oogmerk heeft het plegen van misdrijven, strafbaar gesteld bij artikel 140, eerste lid van het Wetboek van Strafrecht.
2. Uit gewoonte een ander uit winstbejag behulpzaam zijn bij het zich verschaffen van toegang tot of verblijven in Nederland of enige staat welke gehouden is mede ten behoeve van Nederland grenscontrole uit te oefenen, terwijl hij weet of ernstige redenen heeft om te vermoeden dat die toegang of dat verblijf wederrechtelijk is, terwijl het feit in vereniging wordt begaan door meerdere personen, meermalen gepleegd,
strafbaar gesteld bij artikel 197a derde lid van het Wetboek van Strafrecht, in verbinding met artikel 197a eerste lid van dat Wetboek.
Strafbaarheid van de verdachte
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.
Motivering van de op te leggen sancties
Bij het bepalen van de op te leggen straf heeft de rechtbank rekening gehouden met het volgende:
- de ernst van de feiten en de omstandigheden, waaronder deze zijn begaan;
- de persoon van de verdachte.
Voor wat betreft de ernst van de feiten en de omstandigheden, waaronder deze zijn begaan, heeft de rechtbank in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen.
Verdachte is, in georganiseerd verband, een achttiental vreemdelingen zonder geldige verblijfstitel voor Nederland behulpzaam geweest bij hun verblijf in Nederland. Dat deze vreemdelingen geen geldige verblijfstitel hadden wist verdachte telkens. Zijn hulp bestond in het bijzonder uit het verschaffen van onderdak door anderen en door verdachte zelf alsmede het organiseren van (verder) vervoer vanuit Nederland naar Groot-Brittannië. Ten behoeve van deze activiteiten onderhield hij contacten met medeverdachte [medeverdachte 1]. Deze op zijn beurt onderhield contacten met medeverdachte [medeverdachte 2], die busreizen organiseerde naar Groot-Britannië. Teneinde de kans op onbelemmerde doorgang bij (grens)controles te vergroten werden de vreemdelingen bij een deel van de bewezen verklaarde reizen voorzien van aan anderen toebehorende paspoorten. Het was [medeverdachte 2] die de paspoorten verstrekte, maar ook onder meer verdachte die aan hem (middels [medeverdachte 1]) pasfoto's ter beschikking liet stellen van de te vervoeren vreemdelingen. [medeverdachte 2] vergeleek de op die paspoorten aanwezige foto's met de aan hem ter beschikking gestelde pasfoto's van de te vervoeren vreemdelingen, waarna hij de vreemdelingen op gelijkenis selecteerde. Verdachte heeft door zijn handelwijze aan deze gang van zaken bijgedragen.
Door op de hiervoor omschreven wijze mee te werken aan illegaal verblijf van personen hier te lande heeft verdachte het belang dat de openbare orde heeft bij uitblijven van dergelijke medewerking geschonden. Dat belang is gelegen in de mogelijkheid voor de overheid om een gereguleerd asielbeleid te kunnen voeren. Die mogelijkheid wordt doorkruist indien personen buiten de reguliere asielmogelijkheden om feitelijk verblijf gaan houden in Nederland of een van de andere Schengen-staten. Die doorkruising frustreert aldus niet alleen het gewenste asielbeleid maar schept ook ernstige feitelijke ongelijkheid ten opzichte van hen die via de reguliere kanalen een asielverzoek doen maar wier verzoek wordt afgewezen.
Verdachte heeft de hiervoor bedoelde medewerking in georganiseerd verband verleend. Hij regelde de organisatie van het vervoer en de reisdocumenten en droeg zorg voor onderdak; zijn "klanten" kreeg hij echter aangeleverd van zijn mededaders [mededader 1], [mededader 2]en/of [mededader 3]. Door aldus in georganiseerd verband te werken is het belang dat de openbare orde heeft bij het niet actief zijn van criminele organisaties geschaad. De openbare orde heeft daarbij belang omdat de ervaring leert dat het werken in crimineel georganiseerd verband het plegen van misdrijven - ook binnen de organisatie zelf - bevordert en faciliteert.
Verdachte heeft zijn diensten verleend om daarmee zelf extra inkomen te verwerven. Aldus is door hem uit winstbejag gehandeld. Het handelen uit winstbejag vergroot het risico dat de belangen van de illegale vreemdelingen -in het bijzonder die op menswaardige behandeling- ondergeschikt worden gemaakt aan het belang bij winst. Dat risico heeft zich in het geval van verdachte éénmaal verwezenlijkt. Van de op 25 maart 2000 in Calais ontdekte 11 illegale vreemdelingen (hoofdstuk 5) waren er 5 via verdachte met de betreffende busreis meegezonden. Alle 11 vreemdelingen, waaronder derhalve deze 5, zijn aangetroffen in de laadruimte van de bus. De temperatuur in die laadruimte was inmiddels gevaarlijk hoog opgelopen en het stonk aanmerkelijk in die ruimte. De vreemdelingen in kwestie waren geen van allen voorzien van een reisdocument. De hiervoor beschreven methode van het verschaffen van look-a-like-paspoorten was kennelijk toen niet toegepast. Dat betekent dat verdachte moet hebben geweten dat, op zijn minst, de kans bestond dat de vreemdelingen buiten het zicht van eventuele grens- of bootcontrole moesten blijven en dus in de laadruimte van de bus terecht konden komen.
De rechtbank rekent het verdachte voorts streng aan dat hij ten behoeve van de illegale vreemdelingen paspoorten ter beschikking heeft doen stellen. Die paspoorten kon verdachte middels de kennelijk speciaal daartoe gerecruteerde medeverdachte [medeverdachte 2], laten wegnemen uit het kantoor van de werkgever van die [medeverdachte 2]. Aldus heeft verdachte eraan meegewerkt dat het vertrouwen dat het reisbureau in [medeverdachte 2] mocht stellen ernstig werd geschonden. Daarenboven heeft hij eraan meegewerkt dat het vertrouwen van de klanten van dat reisbureau werd geschonden. Die klanten immers hadden hun paspoort slechts afgegeven omdat zulks nodig was om de formaliteiten voor hun eigen reis (in het bijzonder: een visum) in orde te maken. Zij mochten erop vertrouwen dat van hun paspoort intussen geen vals gebruik gemaakt zou worden. Tot slot heeft hij door zijn handelwijze eraan meegewerkt dat het algemeen vertrouwen in de betrouwbaarheid van het paspoort geschonden werd. Dat document strekt er immers toe te bewijzen dat degene die het gebruikt om zich te legitimeren daadwerkelijk degene is die de aan het paspoort verbonden reisfaciliteiten geniet en daarvan was bij de door verdachte geregelde reizen geen sprake.
De rechtbank gaat ervan uit dat verdachte in de criminele organisatie een belangrijke uitvoerende rol speelde. Hij was de schakel tussen de organisatoren van de mensensmokkel in Nederland en de feitelijke organisatoren van de doorvoer vanuit Nederland. Hij behoorde tot het middenkader.
Ten voordele van verdachte houdt de rechtbank ermee rekening dat zijn winsten op de bewezen verklaarde reizen, indien feitelijk al gemaakt, niet hoog te noemen zijn. De rechtbank knoopt in dit verband van de straftoemeting aan bij de verklaring van verdachte waarin hij spreekt over een vergoeding voor kost en inwoning van omstreeks f. 125,- per dag per persoon.
Ten voordele van verdachte houdt de rechtbank ook rekening met het feit dat het bewezen aantal illegale vreemdelingen met wiens verblijf verdachte bemoeienis heeft gehad beperkt is gebleven tot 18 alsmede dat zijn bewezen periode van activiteit beperkt is gebleven tot omstreeks een half jaar.
Voor wat betreft de persoon van de verdachte heeft de rechtbank in het bijzonder gelet op:
- het op naam van de verdachte staand uittreksel uit het Algemeen Documentatieregister d.d. 7 februari 2001;
- het over de verdachte uitgebrachte vroeghulprapport d.d. 22 juni 2000 van de Stichting Reclassering Nederland, Ressort Den Haag, unit Middelburg;
- het over de verdachte uitgebrachte voorlichtingsrapport d.d. 18 augustus 2000 van de Stichting Reclassering Nederland, Ressort Den Haag, unit Den Haag.
De rechtbank acht de kans dat verdachte zich opnieuw aan strafbare feiten schuldig zal maken - gezien het kennelijke gemak waarmee hij tot deelname aan de thans bewezen verklaarde feiten is gekomen - niet uit te sluiten. De maatschappij heeft er belang bij dat zoveel als mogelijk is wordt gedaan om dat herhalingsrisico te minimaliseren. Om die reden zal de rechtbank een deel van de overwogen vrijheidsstraf voorwaardelijk opleggen.
Alles afwegend komt de rechtbank tot de conclusie dat na te noemen straf passend en geboden is. Het door de verdachte gedane aanbod tot het verrichten van onbetaalde arbeid ten algemenen nutte wordt gepasseerd nu de hoogte van de op te leggen gevangenisstraf vervanging daarvan door dergelijke arbeid onmogelijk maakt.
Beslag
De in beslaggenomen en niet terug gegeven documenten, te weten:
- 1 pas;
- 1 (kopie) paspoort
zijn vatbaar voor onttrekking aan het verkeer, aangezien deze documenten, bij gelegenheid van het onderzoek naar de door verdachte begane feiten, bij verdachte zijn aangetroffen en deze documenten kunnen dienen tot het begaan en/of de voorbereiding van soortgelijke feiten, als hierboven bewezen verklaard, terwijl deze documenten van zodanige aard zijn dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet of met het algemeen belang.
Voornoemde documenten zullen daarom onttrokken worden aan het verkeer.
Toepasselijke wettelijke voorschriften
De rechtbank heeft, naast bovengenoemde artikelen, gelet op de artikelen 14a, 14b, 14c, 36b, 36c, 47 en 57 van het Wetboek van Strafrecht.
DE BESLISSING
De rechtbank:
verklaart niet bewezen dat de verdachte het onder 3., 4. primair en 4. subsidiair tenlastegelegde heeft begaan en spreekt hem daarvan vrij.
Zij verklaart bewezen dat de verdachte het onder 1.en 2. tenlastegelegde, zoals hierboven omschreven, heeft begaan.
Zij verklaart niet bewezen hetgeen ter zake meer of anders te laste is gelegd en spreekt de verdachte daarvan vrij.
Zij bepaalt dat het onder 1. en 2. bewezenverklaarde de hierboven vermelde strafbare feiten oplevert.
Zij verklaart de verdachte te dier zake strafbaar.
Zij veroordeelt de verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden.
Zij bepaalt dat van deze gevangenisstraf een gedeelte, groot 6 maanden, niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij later anders mocht worden gelast.
Zij stelt daarbij een proeftijd vast van twee jaren.
Zij bepaalt dat de tenuitvoerlegging kan worden gelast indien de veroordeelde zich voor het einde van de proeftijd aan enig strafbaar feit schuldig maakt[GDM2].
Zij beveelt dat de tijd die de veroordeelde vóór de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en voorlopige hechtenis heeft doorgebracht bij de uitvoering van het onvoorwaardelijke deel van de opgelegde gevangenisstraf geheel in mindering wordt gebracht, voor zover die tijd niet reeds op een andere vrijheidsstraf in mindering is gebracht.
Zij verklaart onttrokken aan het verkeer de inbeslaggenomen documenten, te weten:
1 pas en 1 (kopie) paspoort.
Dit vonnis is gewezen door:
mr. W.P.M. ter Berg, voorzitter,
mrs. G.H. Nomes en A.M.P.Gaakeer, rechters,
in tegenwoordigheid van V.R.G.D. Boel, griffier
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 9 maart 2001.