ECLI:NL:RBGEL:2026:5795

Uitspraak

RECHTBANK GELDERLAND

Team strafrecht

Zittingsplaats Arnhem

Parketnummer: 05/292162-25

Datum uitspraak : 5 juni 2026

Tegenspraak

vonnis van de meervoudige kamer

in de zaak van

de officier van justitie

tegen

[verdachte],

geboren op [geboortedag] 2001 in [geboorteplaats] ,

wonende aan [adres] in [woonplaats] .

Raadsman: mr. F.C. Knoef, advocaat in Den Haag.

Dit vonnis is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op een openbare terechtzitting.

1.De inhoud van de tenlastelegging

Aan verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 29 januari 2025 te Arnhem in de gemeente Arnhem, in elk geval in Nederland, als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig (personenauto), komende uit de richting van de Westervoortsedijk, daarmede rijdende over de weg, de Driepoortenweg,

roekeloos, in elk geval zeer, althans aanmerkelijk, onvoorzichtig, onoplettend en/of onachtzaam heeft gereden, hierin bestaande dat verdachte, terwijl verdachte een beginnend bestuurder was en/of

terwijl hij in strijd met artikel 59 van Pro het Reglement verkeersregels en verkeerstekens geen autogordel heeft gedragen en/of

terwijl op die weg (de kruising Driepoortenweg met de Beijerinckweg) een motorrijtuig (bedrijfauto met aanhanger) stilstond dan wel langzaam reed om links af te slaan de Beijerinckweg in en/of

niet of in onvoldoende mate te kijken en/of te blijven kijken naar het direct voor hem gelegen weggedeelte van die weg (de kruising Driepoortenweg met de Beijerickweg)

- aldaar te rijden met een indicatieve gemiddelde snelheid van 103 kilometer per uur, in elk geval met een hogere snelheid dan de aldaar maximum toegestane snelheid van 50 kilometer per uur, in elk geval met een (aanzienlijk) hogere snelheid dan die voor een veilig verkeer ter plaatse geboden was en/of

- in strijd met het gestelde in artikel 11, tweede lid, van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 de bestuurder van een personenauto (bedrijfsauto met aanhanger), -welke bestuurder links had voorgesorteerd en/of te kennen had gegeven dat hij naar links wilde afslaan richting de Beijerinckweg-, links in plaats van rechts is gaan inhalen en/of heeft ingehaald en/of

- in strijd met het gestelde in artikel 19 van Pro voormeld reglement de snelheid van dat door hem bestuurde motorrijtuig (personenauto) niet zodanig te regelen dat hij in staat was dat motorrijtuig (personenauto) tot stilstand te brengen binnen de afstand waarover hij die weg en/of die kruising kon overzien en waarover deze vrij was/waren en/of

te botsen tegen, althans in aanrijding te komen met de voornoemde personenauto (bedrijfsauto met aanhanger),

en aldus zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden, waardoor een ander (genaamd [slachtoffer] ) zwaar lichamelijk letsel of zodanig lichamelijk letsel werd toegebracht, dat daaruit tijdelijke ziekte of verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden is ontstaan;

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

terwijl verdachte een beginnend bestuurder was en/of

terwijl hij in strijd met artikel 59 van Pro het Reglement verkeersregels en verkeerstekens geen autogordel heeft gedragen en/of

terwijl op die weg (de kruising Driepoortenweg met de Beijerinckweg) een motorrijtuig (bedrijfauto met aanhanger) stilstond dan wel langzaam reed om links af te slaan de Beijerinckweg in en/of

niet of in onvoldoende mate te kijken en/of te blijven kijken naar het direct voor hem gelegen weggedeelte van die weg (de kruising Driepoortenweg met de Beijerinckweg)

- aldaar te rijden met een indicatieve gemiddelde snelheid van 103 kilometer per uur, in elk geval met een grotere snelheid dan de aldaar maximum toegestane snelheid van 50 kilometer per uur, in elk geval met een (aanzienlijk) hogere snelheid dan die voor een veilig verkeer ter plaatse geboden was en/of

en door welke gedraging(en) van verdachte gevaar op die weg werd veroorzaakt, althans kon worden veroorzaakt, en/of het verkeer op die weg werd gehinderd, althans kon worden gehinderd.

2. Overwegingen ten aanzien van het bewijs^[1]

De feiten

Op grond van de bewijsmiddelen wordt het volgende, dat verder ook niet ter discussie staat, vastgesteld.

Op 29 januari 2025 vond op de kruising van de Driepoortenweg en de Beijerinckweg binnen de bebouwde kom van Arnhem, waar een maximumsnelheid van 50 kilometer per uur geldt, een verkeersongeval plaats. Hierbij waren een personenauto, te weten een witte Mercedes Benz met kenteken [kenteken] , bestuurd door verdachte, en een bedrijfsauto, te weten een witte Volkswagen Caddy met kenteken [kenteken] , met aanhangwagen, bestuurd door aangever [slachtoffer] , betrokken. Beide voertuigen kwamen uit de richting van de Westervoortsedijk. Verdachte droeg op dat moment geen gordel. De eerste afgifte van het rijbewijs van verdachte was op 17 februari 2020.^[2]Op het moment van het ongeval was hij dus beginnend bestuurder.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gesteld dat wettig en overtuigend bewezen kan worden dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan het primair tenlastegelegde.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft vrijspraak van het primair tenlastegelegde bepleit, omdat op basis van het procesdossier niet kan worden bewezen dat aangever [slachtoffer] letsel heeft opgelopen als bedoeld in artikel 6 van Pro de WVW 1994.

Verdachte betwist verder dat de auto van aangever [slachtoffer] stilstond of langzaam reed om linksaf te slaan, dat verdachte niet of niet voldoende heeft gekeken en ook dat verdachte de auto links heeft ingehaald, terwijl deze stond voorgesorteerd en/of kenbaar maakte dat deze links wilde afslaan. Hiervoor bevat het procesdossier ook geen enkel bewijs. Daarom moet verdachte worden vrijgesproken van deze onderdelen van de tenlastelegging.

Verdachte heeft enkel met een te hoge maximumsnelheid gereden en aangever [slachtoffer] ingehaald. Er is geen sprake van roekeloos of zeer onvoorzichtig handelen. Ook hierom moet verdachte worden vrijgesproken van het primair tenlastegelegde.

Ten aanzien van het subsidiair en meer subsidiair tenlastegelegde heeft de raadsman zich gerefereerd aan het oordeel van de rechtbank.

Beoordeling door de rechtbank

De aanrijding

[slachtoffer] heeft verklaard dat hij op de kruising met de Beijerinckweg naar links wilde afslaan. Tijdens het afslaan was er opeens een knal. [slachtoffer] zag en voelde dat er waarschijnlijk een voertuig in zijn linkerflank was gereden. Hij had veel pijn en kreeg geen adem meer. In het ziekenhuis bleek dat hij een gebroken sleutelbeen en een aantal gebroken ribben had. De hersteltijd zou een aantal maanden bedragen, waardoor hij niet kan werken. Twee dagen na het ongeval had hij nog heel veel pijn.^[3]Hij is onderzocht door een arts, die drie gebroken ribben en een gebroken sleutelbeen constateerde. De genezingsduur werd geschat op twee maanden.^[4]

[getuige] heeft verklaard dat hij net voor de kruising zag dat een busje met aanhangwagen [rb: VW Caddy] vanaf de Driepoortenweg wilde afslaan, de Beijerinckweg op. Terwijl dit busje al afsloeg, werd het ineens ingehaald door een witte Mercedes. De Mercedes reed vol in het bestuurdersportier van het busje. Dit ging zó hard dat de Mercedes de lucht inging en over de sloot heen vloog.^[5]

De linkerflank van de bedrijfsauto was gedeformeerd door de botsing met de personenauto.^[6]De politie heeft de voertuigen tegen elkaar geplaatst op basis van de camerabeelden en de laksporen op het wegdek. Hieruit bleek dat de bedrijfsauto inderdaad in de linkerflank is geraakt door de Mercedes.^[7]

Van het verkeersongeval waren camerabeelden beschikbaar. Op de camerabeelden zag een verbalisant dat een witte bestelbus [rb: VW Caddy] met aanhanger om 14:56:36 uur in de richting van de kruising Beijerinckweg reed en snelheid minderde bij het naderen van de kruising. Om 14:56:42 uur zag de verbalisant dat een wit voertuig [rb: Mercedes] met hoge snelheid in de richting van voornoemde kruising reed. Op dat moment sloeg de bestelbus links af, de Beijerinckweg op. Om 14:56:44 uur zag de verbalisant dat de witte auto tegen de linkerzijde van de bestelbus botste.^[8]

Hieruit leidt de rechtbank af dat de VW Caddy niet alleen voornemens was om links af te slaan en de Beijerinckweg in te rijden, maar, anders dan de raadsman voorhield, ook daadwerkelijk al de bocht had ingezet en bezig was af te slaan, waardoor hij schuin naar links op de andere weghelft stond op het moment van aanrijding. Hoe is anders de schade aan beide voertuigen te verklaren: het linkerportier van de VW Caddy was weggerukt en de voorzijde rechts van de Mercedes was ernstig beschadigd.

De snelheid van beide voertuigen

De politie heeft op basis van de genoemde camerabeelden berekend dat de personenauto reed met een indicatieve gemiddelde snelheid van 103 kilometer per uur. De politie heeft een methodiek gebruikt die een (lichte) onderschatting van de daadwerkelijk gereden snelheid geeft.^[9]

De personenauto was voorzien van een Event Data Recorder (hierna: EDR). De politie heeft de data uit de EDR onderzocht. Vijf seconden voor het ongeval werd een snelheid van 86 kilometer per uur geregistreerd. Van vijf tot vier seconden voor het ongeval werd het gaspedaal voor honderd procent bediend door de bestuurder. Het rempedaal werd niet bediend. De snelheid nam toe tot 103 kilometer per uur op 3,5 seconden voor het ongeval. Op dat moment liet de bestuurder het gaspedaal geheel los en werd het rempedaal bediend, waardoor de snelheid afnam tot 101 kilometer per uur op drie seconden voor het ongeval. Van drie tot 1,5 seconden voor het ongeval werd het gaspedaal voor 100 procent bediend door de bestuurder en het rempedaal niet. Hierdoor werd 1,5 seconden voor het ongeval een maximale snelheid van 111 kilometer per uur geregistreerd. Vanaf een seconde voor het ongeval bediende de bestuurder het rempedaal, maar het gaspedaal niet. Hierdoor verminderde de snelheid tot 77 kilometer per uur.^[10]De personenauto kwam met een snelheid van 67 kilometer per uur in botsing met de bedrijfsauto, maar volgens de politie wordt hiermee de daadwerkelijke snelheid onderschat, omdat er sprake moet zijn geweest van wielspin.^[11]

Verdachte heeft erkend dat hij harder reed dan toegestaan.^[12]

Bij de VW Caddy werd een voertuigsnelheid van 22 kilometer per uur geregistreerd.^[13]

Conclusie inzake de toedracht

[slachtoffer] had bij het naderen van de kruising van de Beijerinksweg snelheid verminderd om linksaf te kunnen slaan, terwijl verdachte hem met zeer hoge snelheid naderde. Het was voor verdachte onduidelijk wat de bestuurder van deze VW Caddy op de kruising wilde doen: links of rechts afslaan of rechtdoor rijden. Verdachte kon er via de rechterkant niet langs, dus heeft hij de auto links ingehaald en hem geraakt. Verdachte was verrast dat de bus naar links ging, aldus zijn verklaring ter zitting.^[14]

Uit de camerabeelden blijkt echter dat er twee seconden zaten tussen het moment waarop de VW Caddy links afsloeg en het moment dat verdachte hem raakte. Voor verdachte had het daarom zichtbaar moeten zijn dat de VW Caddy linksaf sloeg, in ieder geval had hij hiermee rekening moeten houden, maar desondanks heeft verdachte ervoor gekozen om de VW Caddy op dat moment in te halen. Verdachte, die volgens zijn eigen verklaring al eerder had gemerkt dat de VW Caddy snelheid minderde, wilde deze links inhalen en kon niet meer op tijd stoppen om een botsing met de VW Caddy te voorkomen. Daarmee had hij zijn snelheid niet zodanig geregeld dat hij in staat was om zijn auto tot stilstand te brengen binnen de afstand waarover hij de weg en/of de kruising kon overzien en waarover deze vrij was.

De mate van schuld van verdachte

Vervolgens dient de rechtbank de vraag te beantwoorden of verdachte schuld heeft aan het verkeersongeval in de zin van artikel 6 van Pro de WVW 1994. Bij de beantwoording van deze vraag komt het volgens vaste jurisprudentie aan op het geheel van de gedragingen van de verdachte, de aard en de ernst daarvan en de overige omstandigheden van het geval.

Schuld, in juridische zin, kan bestaan in verschillende gradaties: van aanmerkelijk onvoorzichtig, zeer onvoorzichtig tot roekeloos, waarbij roekeloos geldt als de zwaarste vorm van schuld. Van roekeloosheid is sprake wanneer zodanige feiten en omstandigheden worden vastgesteld dat daaruit is af te leiden dat door de buitengewoon onvoorzichtige gedragingen van de verdachte een zeer ernstig gevaar in het leven is geroepen en dat de verdachte zich hiervan bewust was of had moeten zijn.

Met de ‘Wet aanscherping strafrechtelijke aansprakelijkheid ernstige verkeersdelicten’ heeft de wetgever het begrip roekeloosheid nader ingevuld en zo het toepassingsbereik daarvan willen verbreden. Daartoe is in artikel 175, tweede lid WVW 1994 bepaald dat van roekeloosheid in elk geval sprake is als het gedrag tevens als een overtreding van artikel 5a, eerste lid WVW 1994 kan worden aangemerkt.

Artikel 5a WVW 1994

Om vast te kunnen stellen of het verkeersgedrag van verdachte voldoet aan de delictsomschrijving van artikel 5a, eerste lid, WVW, moet de rechtbank beoordelen of verdachte met het hiervoor vastgestelde verkeersgedrag dat heeft geleid tot het ongeval (a) de verkeersregels heeft geschonden, (b) of hij dat in ernstige mate heeft gedaan, (c) of hij dat opzettelijk heeft gedaan en (d) of daardoor gevaar was te duchten voor zwaar lichamelijk letsel of het leven van anderen.

Ad a en b) schending van de verkeersregels en in ernstige mateIn artikel 5a WVW zijn gedragingen benoemd als voorbeeld van het schenden van de verkeersregels. Gevaarlijk inhalen en overschrijding van de maximumsnelheid zijn dergelijke verkeersregels en worden uitdrukkelijk genoemd in het eerste lid, onder (respectievelijk) b en g van het artikel.

Uit onderzoek van de politie blijkt dat verdachte met een indicatieve snelheid van ongeveer 103 kilometer per uur heeft gereden. Daarmee heeft hij de maximumsnelheid met 100% overschreden.

Verder reed verdachte op een kruispunt af, waar [slachtoffer] snelheid minderde om links af te slaan. Nu dit plaatsvond op een kruising is dat ook een logische conclusie als iemand snelheid mindert. Uit onderzoek van de politie blijkt dat [slachtoffer] met een snelheid van ongeveer 22 kilometer per uur reed. Verdachte wilde [slachtoffer] echter inhalen, en gaf daarvoor van 3 tot 1,5 seconde voor het ongeval nog gas bij tot een snelheid van 111 kilometer per uur. In deze situatie, op een kruispunt terwijl er iemand voor je rijdt die snelheid mindert en waarvan verdachte kennelijk niet wist wat die van plan was, is inhalen gevaarlijk.

Hieruit volgt dat de verdachte deze verkeersregels in ernstige mate heeft geschonden.

Ad c) opzet

Het opzet van de verdachte moet zowel zijn gericht op het overtreden van een of meer verkeersregels als op het in ernstige mate schenden van die regel(s). Bij het antwoord op de vraag of sprake was van opzet op het in ernstige mate schenden van de verkeersregels moeten de aard en het samenstel van de gedragingen, de omstandigheden waaronder deze werden verricht en alle overige feitelijke omstandigheden van het geval in ogenschouw worden genomen. Daaruit moet worden afgeleid dat de gedragingen, die elk op zichzelf een overtreding van een verkeersregel inhouden en in veel gevallen niet anders dan opzettelijk kunnen worden begaan, in samenhang bezien naar hun uiterlijke verschijningsvorm op opzettelijke ernstige overschrijding van de verkeersregels gericht zijn. In de Memorie van Toelichting (
Kamerstukken II2018/19, 35086, 3, p. 12) bij artikel 5a WVW 1994 is opgenomen dat een aantal gedragingen – waaronder overschrijding van de maximumsnelheid – niet anders dan opzettelijk kunnen worden gepleegd.

De rechtbank is van oordeel dat de wil van verdachte gelet op de uiterlijke verschijningsvorm was gericht op het gevaarlijk inhalen en het in ernstige mate overschrijden van de maximumsnelheid. Het procesdossier bevat verder geen aanwijzingen voor het tegendeel. Het ging hier telkens om bewuste acties die niet anders dan opzettelijk kunnen zijn verricht. Verdachte heeft daarmee zowel opzet gehad op het schenden van de verkeersregels, als op de ernstige mate van schending daarvan.

Ad d) gevaar te duchtenOm vast te stellen dat gevaar voor zwaar lichamelijk letsel of het leven van anderen te duchten was, moet het gevaar ten tijde van het handelen naar algemene ervaringsregels voorzienbaar zijn geweest.

De rechtbank is van oordeel dat het voorzienbaar is dat er zwaar lichamelijk letsel kan ontstaan of mensen zelfs kunnen overlijden wanneer iemand, op een weg waar 50 kilometer per uur mag worden gereden, met een indicatieve gemiddelde snelheid van 103 kilometer per uur rijdt en dan ook nog eens gevaarlijk inhaalt op een kruising. De rechtbank acht dan ook bewezen dat er gevaar voor zwaar lichamelijk letsel of het leven van andere weggebruikers te duchten was.

Conclusie

De rechtbank stelt vast dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan meerdere in artikel 5a WVW 1994 genoemde gedragingen, namelijk gevaarlijk inhalen en overschrijding van de maximumsnelheid. Hij is de voorliggende auto met zeer grote snelheid genaderd, heeft geconstateerd dat die auto bij een splitsing met een weg links snelheid minderde, heeft de afweging gemaakt die auto links in te halen, niet wetende of die auto links zou afslaan dan wel rechtdoor zou gaan of rechtsaf slaan. Dat kan, gelet op de ernst van de verkeersfouten en de mate van gevaar voor lijf en leden van anderen, roekeloos verkeersgedrag genoemd worden.

De kwalificatie van het letsel van aangever

Als gevolg van het ongeval heeft [slachtoffer] drie gebroken ribben en een gebroken sleutelbeen opgelopen. De genezingsduur werd geschat op twee maanden.

Gelet op de locatie van de breuken kan het niet anders dan dat [slachtoffer] daar tijdens de genezing door werd gehinderd bij het uitoefenen van zijn normale bezigheden. [slachtoffer] heeft ook verklaard dat hij gedurende een termijn van vier maanden niet kan werken.

De rechtbank is dan ook van oordeel dat dit letsel moet worden aangemerkt als zodanig lichamelijk letsel dat daaruit tijdelijke verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden is ontstaan.

Conclusie

De rechtbank acht het primair tenlastegelegde bewezen, waarbij de rechtbank ervan uitgaat dat verdachte roekeloos heeft gereden en dat [slachtoffer] hierdoor zodanig lichamelijk letsel heeft opgelopen dat daaruit tijdelijke verhindering in de uitoefening van de normale bezigheden is ontstaan.

3.De bewezenverklaring

Naar het oordeel van de rechtbank is wettig en overtuigend bewezen dat verdachte het primair tenlastegelegde heeft begaan, te weten dat:

hij op
of omstreeks29 januari 2025 te Arnhem in de gemeente Arnhem,
in elk geval in Nederland,als verkeersdeelnemer, namelijk als bestuurder van een motorrijtuig (personenauto), komende uit de richting van de Westervoortsedijk, daarmede rijdende over de weg, de Driepoortenweg,

roekeloos
, in elk geval zeer, althans aanmerkelijk, onvoorzichtig, onoplettend en/of onachtzaamheeft gereden, hierin bestaande dat verdachte, terwijl verdachte een beginnend bestuurder was en
/of

terwijl hij in strijd met artikel 59 van Pro het Reglement verkeersregels en verkeerstekens geen autogordel heeft gedragen en
/of

terwijl op die weg (de kruising Driepoortenweg met de Beijerinckweg) een motorrijtuig (
bedrijfsautomet aanhanger)
stilstond dan wellangzaam reed om links af te slaan de Beijerinckweg in en
/of

niet of in onvoldoende mate te kijken en/of te blijven kijken naar het direct voor hem gelegen weggedeelte van die weg (de kruising Driepoortenweg met deBeijerinckweg)- aldaar te rijden met een indicatieve gemiddelde snelheid van 103 kilometer per uur
, in elk geval met een hogere snelheid dan de aldaar maximum toegestane snelheid van 50 kilometer per uur, in elk geval met een (aanzienlijk) hogere snelheid dan die voor een veilig verkeer ter plaatse geboden wasen
/of

- in strijd met het gestelde in artikel 11, tweede lid, van het Reglement verkeersregels en verkeerstekens 1990 de bestuurder van een personenauto (bedrijfsauto met aanhanger), -welke bestuurder
links had voorgesorteerd en/ofte kennen had gegeven dat hij naar links wilde afslaan richting de Beijerinckweg-, links in plaats van rechts is gaan inhalen
en/of heeft ingehaalden
/of

te botsen tegen
, althans in aanrijding te komen met devoornoemde personenauto (bedrijfsauto met aanhanger),

en aldus zich zodanig heeft gedragen dat een aan zijn schuld te wijten verkeersongeval heeft plaatsgevonden, waardoor een ander (genaamd [slachtoffer] )
zwaar lichamelijk letsel ofzodanig lichamelijk letsel werd toegebracht, dat daaruit tijdelijke
ziekte ofverhindering in de uitoefening van de normale bezigheden is ontstaan;

Voor zover er in de tenlastelegging kennelijke taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn die fouten verbeterd. Verdachte is daardoor niet in de verdediging geschaad.

Wat meer of anders is ten laste gelegd dan hiervoor bewezen is verklaard, is niet bewezen.

Verdachte zal daarvan worden vrijgesproken.

4.De kwalificatie van het bewezenverklaarde

Het bewezenverklaarde levert op:

primair:

overtreding van artikel 6 van Pro de Wegenverkeerswet 1994, terwijl de schuld bestaat in roekeloosheid en het een ongeval betreft waardoor een ander lichamelijk letsel wordt toegebracht.

5.De strafbaarheid van het feit

Het feit is strafbaar.

6.De strafbaarheid van de verdachte

Verdachte is strafbaar, nu geen omstandigheid is gebleken of aannemelijk is geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit.

7.De overwegingen ten aanzien van straf en/of maatregel

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf van 4 maanden en een ontzegging van de rijbevoegdheid van 2 jaar.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft oplegging van een taakstraf bepleit. Verder heeft de raadsman verzocht om verdachte geen, of anders een zo kort mogelijke, ontzegging van de rijbevoegdheid op te leggen.

De beoordeling door de rechtbank

De rechtbank heeft bij de bepaling van de op te leggen straf rekening gehouden met de aard en de ernst van hetgeen bewezen is verklaard en de omstandigheden waaronder dit is begaan. De rechtbank heeft verder rekening gehouden met de persoon en de omstandigheden van verdachte.

De ernst van het feit

Verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan roekeloos rijgedrag door binnen de bebouwde kom meer dan twee keer zo hard te rijden als ter plaatse was toegestaan en vervolgens gevaarlijk in proberen te halen op een kruising. Hierdoor is verdachte tegen de linkerzijde van de afslaande VW Caddy van aangever [slachtoffer] gereden. Door de kracht van de botsing vloog de auto van verdachte door de lucht en eindigde half in de sloot. De VW Caddy eindigde tegen een lantaarnpaal, hetgeen resulteerde in ernstig letsel voor [slachtoffer] .

De persoon en persoonlijke omstandigheden van verdachte

Uit het strafblad van verdachte d.d. 21 april 2026 blijkt dat hij drie keer eerder is veroordeeld wegens het overtreden van de Wegenverkeerswet 1994. Kennelijk heeft verdachte hier niets van geleerd, want het heeft hem er niet van weerhouden opnieuw meerdere verkeersovertredingen te begaan die deze keer zelfs hebben geleid tot een ernstig verkeersongeval. Daarnaast heeft de politie hem enkele malen staande gehouden na het constateren van verkeersovertredingen. Niet duidelijk is of deze zijn afgedaan met een waarschuwing of met een Mulderboete, maar verdachte heeft ze ter zitting niet ontkend. En dat terwijl hij het rijbewijs nog geen vijf jaren heeft.

Dit baart de rechtbank zorgen en roept de vraag op of verdachte wel in staat is om op een verantwoordelijke en veilige manier aan het verkeer deel te nemen. De rechtbank weegt dit in strafverzwarende zin mee.

Verdachte heeft ter terechtzitting verklaard dat hij zijn rijbewijs nodig heeft voor zijn werk.

De rechtbank constateert verder dat artikel 63 Sr Pro van toepassing is, gelet op de strafbeschikking die op 3 december 2025 aan verdachte is opgelegd.

Conclusie

Alles afwegende is de rechtbank van oordeel dat de ernst van het feit en het eerdere verkeersgedrag van verdachte in principe een onvoorwaardelijke gevangenisstraf zouden rechtvaardigen.

De rechtbank houdt echter rekening met de nog jonge leeftijd van verdachte. Bovendien hecht de rechtbank waarde aan een stok achter de deur, mocht verdachte in de toekomst opnieuw in de verleiding komen om verkeersregels te overtreden. Daarom zal de rechtbank hem geen onvoorwaardelijke gevangenisstraf opleggen, maar een taakstraf en een voorwaardelijke gevangenisstraf. Dit is een laatste kans voor verdachte om bewijzen dat hij geleerd heeft van de vele fouten die hij tot nu toe in het verkeer heeft gemaakt.

Hoewel de rechtbank begrijpt dat verdachte zijn rijbewijs nodig heeft voor zijn werk, doet een voorwaardelijke of een korte onvoorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid geen recht aan de ernst van het feit. Daarom zal de rechtbank de door de officier van justitie geëiste ontzegging van de rijbevoegdheid opleggen.

De rechtbank veroordeelt verdachte tot een taakstraf van 240 uur, subsidiair 120 dagen hechtenis, een voorwaardelijke gevangenisstraf van 4 maanden met een proeftijd van 3 jaar en een onvoorwaardelijke ontzegging van de rijbevoegdheid van 2 jaar.

8.De toegepaste wettelijke bepalingen

De oplegging van de straf en/of maatregel is gegrond op de artikelen:

- 9, 14 a, 14b, 14c, 22c, 22d en 63 van het Wetboek van Strafrecht en

- 6, 175 en 179 van de Wegenverkeerswet 1994.

9.De beslissing

De rechtbank:

 verklaart bewezen dat verdachte het primair tenlastegelegde, zoals vermeld onder ‘De bewezenverklaring’, heeft begaan;

 verklaart niet bewezen hetgeen verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven bewezen is verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij;

 verstaat dat het aldus bewezenverklaarde oplevert de strafbare feiten zoals vermeld onder ‘De kwalificatie van het bewezenverklaarde’;

 verklaart verdachte hiervoor strafbaar;

 legt op
een taakstraf van 240 uren, met bevel dat indien deze straf niet naar behoren wordt verricht vervangende hechtenis zal worden toegepast voor de duur van 120 dagen;

 veroordeelt verdachte tot een
gevangenisstraf voor de duur van vier maanden;

 bepaalt dat deze gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat verdachte zich voor het einde van de proeftijd van drie jaren schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit;

 ontzegt verdachte ten aanzien van het primair bewezen verklaarde de
bevoegdheidmotorrijtuigen te besturen voor de duur van twee jaar met aftrek van de tijd dat het rijbewijs ingevorderd is geweest.

Dit vonnis is gewezen door mr. F.J.H. Hovens (voorzitter), mr. R.D. Leen en mr. A. de Gooijer, rechters, in tegenwoordigheid van mr. M.M. Aalbers en mr. E.C. van Geemen, griffiers, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank op 5 juni 2026.

mr. De Gooijer en mr. Van Geemen zijn buiten staat dit vonnis mede te ondertekenen.

Veroordeling wegens roekeloos rijden met ernstig verkeersongeval en lichamelijk letsel

Uitspraak

1.De inhoud van de tenlastelegging

3.De bewezenverklaring

4.De kwalificatie van het bewezenverklaarde

5.De strafbaarheid van het feit

6.De strafbaarheid van de verdachte

7.De overwegingen ten aanzien van straf en/of maatregel

8.De toegepaste wettelijke bepalingen

9.De beslissing

Voetnoten