ECLI:NL:RBDHA:2026:1233

• Datum uitspraak: 26 januari 2026
• Publicatiedatum: 27 januari 2026
• Zaaknummer: 09-300327-23
• Instantie: Rechtbank Den Haag
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Procedures: Op tegenspraak
• Rechters: G. Kuijper; S.M. Krans; A. Tsjapanova
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Vrijspraak van verkrachting en ontuchtige handelingen wegens gebrek aan bewijs

Op 26 januari 2026 heeft de Rechtbank Den Haag uitspraak gedaan in een strafzaak tegen een verdachte die werd beschuldigd van verkrachting en ontuchtige handelingen. De zaak kwam voort uit een incident op 12 november 2023 in Leiden, waarbij de verdachte zou hebben geprobeerd de aangeefster, een minderjarige, seksueel te penetreren. Tijdens de zittingen op 19 februari 2024, 16 mei 2024 en 12 januari 2026 werd het bewijs tegen de verdachte besproken. De officier van justitie, mr. L. Post, eiste een gevangenisstraf, terwijl de verdediging, vertegenwoordigd door mr. V.L.T. van Roy, pleitte voor vrijspraak.

De rechtbank oordeelde dat de verklaringen van de aangeefster inconsistent en tegenstrijdig waren. Hoewel zij aanvankelijk verklaarde dat de verdachte haar had verkracht, kwam zij later op deze verklaring terug. De rechtbank benadrukte dat bij een ontkennende verdachte, zoals in deze zaak, het bewijs niet uitsluitend op de verklaring van één getuige mag steunen. De rechtbank concludeerde dat er onvoldoende bewijs was om te stellen dat de verdachte zich schuldig had gemaakt aan de tenlastegelegde feiten. Daarom sprak de rechtbank de verdachte vrij van zowel de primair als subsidiair tenlastegelegde feiten en hefte het bevel tot voorlopige hechtenis op.

Uitspraak

Rechtbank DEN HAAG

Strafrecht

Meervoudige kamer

Parketnummer: 09-300327-23

Datum uitspraak: 26 januari 2026

Tegenspraak

De rechtbank Den Haag heeft op de grondslag van de tenlastelegging en naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting het navolgende vonnis gewezen in de zaak van de officier van justitie tegen de verdachte:

[verdachte] ,

geboren op [geboortedatum 1] 2003 te [geboorteplaats] ( [geboorteland] ),

BRP-adres: [adres] .

1. Het onderzoek ter terechtzitting

Het onderzoek is gehouden op de terechtzittingen van 19 februari 2024, 16 mei 2024 (beide pro forma) en 12 januari 2026 (inhoudelijke behandeling).

De rechtbank heeft kennisgenomen van de vordering van de officier van justitie mr. L. Post en van hetgeen door de verdachte en zijn raadsman mr. V.L.T. van Roy naar voren is gebracht.

2. De tenlastelegging

Aan de verdachte is - na wijziging van de tenlastelegging op de terechtzitting van 12 januari 2026 - ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 12 november 2023 te Leiden, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, door geweld en/of een andere feitelijkheid, te weten
- het bij de nek/keel grijpen/beetpakken van die [aangeefster] en/of het (vervolgens) dwingen van die [aangeefster] ‘I love you’ tegen hem, verdachte, te zeggen, althans woorden gelijke aard en/of strekking,
- het dronken voeren van die [aangeefster] , althans bij die [aangeefster] aandringen tot het drinken van alcohol,
- het voorbijgaan aan de verbale uitingen gedaan door die [aangeefster] , te weten ‘nee’ en/of ‘stop en/of ‘je doet me pijn’, althans woorden van gelijke aard en/of strekking,
- het onverhoeds op die [aangeefster] gaan liggen en/of
- het tegen die [aangeefster] zeggen ‘ik stop nog niet voordat ik ben gekomen’, althans woorden van gelijke aard en/of strekking,
[aangeefster] heeft gedwongen tot het ondergaan van een of meer handelingen die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [aangeefster] , te weten
- het aanraken van de rug en/of de buik en/of de billen en/of de borst(en), althans het lichaam van die [aangeefster] ,
- het spugen in de mond van die [aangeefster] en/of
- het brengen en/of duwen en/of vervolgens heen en weer bewegen van zijn, verdachtes, penis en/of vinger(s) in de vagina van die [aangeefster] ;

althans het brengen en/of houden en/of heen en weer bewegen van zijn, verdachtes, penis bij en/of tussen de schaamlippen van die [aangeefster] ;

subsidiair althans, indien het vorenstaande niet tot een veroordeling mocht of zou kunnen leiden:

hij op of omstreeks 12 november 2023 te Leiden, tezamen en in vereniging met een of meer anderen, althans alleen, met [aangeefster] , geboren op [geboortedatum 2] 2009, die de leeftijd van twaalf jaren maar nog niet die van zestien jaren had bereikt, buiten echt, een of meer ontuchtige handelingen heeft gepleegd, die bestonden uit of mede bestonden uit het seksueel binnendringen van het lichaam van die [aangeefster] , te weten
- het aanraken van de rug en/of de buik en/of de billen en/of de borst(en), althans het lichaam van die [aangeefster] ,
- het spugen in de mond van die [aangeefster] en/of
- het brengen en/of duwen en/of vervolgens heen en weer bewegen van zijn, verdachtes, penis en/of vinger(s) in de vagina van die [aangeefster] ;

althans het brengen en/of houden en/of heen en weer bewegen van zijn, verdachtes, penis bij en/of tussen de schaamlippen van die [aangeefster] .

3. De bewijsbeslissing

3.1.

Het standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie heeft gerekwireerd tot vrijspraak van het primair tenlastegelegde en tot bewezenverklaring van het subsidiair tenlastegelegde.

De officier van justitie heeft gevorderd dat de verdachte wordt veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 188 dagen, met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht.

3.2.

Het standpunt van de verdediging

De raadsman heeft integrale vrijspraak van het tenlastegelegde bepleit wegens gebrek aan wettig en overtuigend bewijs.

3.3.

Het oordeel van de rechtbank

Aan de verdachte is primair ten laste gelegd dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan artikel 242 (oud) van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr), te weten een verkrachting. Subsidiair wordt hem verweten dat hij ontuchtige handelingen heeft gepleegd met een minderjarige die de leeftijd van 16 jaar nog niet heeft bereikt, als bedoeld in artikel 245 (oud) Sr.

De verdachte ontkent dat hij het slachtoffer is binnengedrongen; hij verklaart dat hij dit wel heeft geprobeerd, maar dat het niet is gelukt.

Toetsingskader

Bij een ontkennende verdachte geldt in veel zedenzaken dat als bewijs alleen de verklaring van het vermeende slachtoffer beschikbaar is.

Volgens artikel 342 lid 2 van het Wetboek van Strafvordering - dat de tenlastelegging in haar geheel betreft en niet een onderdeel daarvan - kan het bewijs dat de verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan, door de rechter niet uitsluitend worden aangenomen op de verklaring van één getuige. Deze bepaling strekt ter waarborging van de deugdelijkheid van de bewijsbeslissing, in die zin dat zij de rechter verbiedt tot een bewezenverklaring te komen ingeval de door één getuige genoemde feiten en omstandigheden op zichzelf staan en onvoldoende steun vinden in ander bewijsmateriaal. Op grond van vaste rechtspraak kan in een zedenzaak een geringe mate van steunbewijs in combinatie met de verklaringen van het vermeende slachtoffer voldoende wettig bewijs opleveren. Dit betekent dat de rechter in de eerste plaats de betrouwbaarheid van de verklaring van het vermeende slachtoffer moet beoordelen. Als hij die verklaring betrouwbaar acht, moet de strafrechter vervolgens beoordelen of die verklaring voldoende steun vindt in ander bewijsmateriaal.

Betrouwbaarheid verklaringen aangeefster

De aangeefster heeft meerdere verklaringen afgelegd. Dat is onder meer gebeurd op 12 november 2023, de dag van het voorval in het kader van een informatief gesprek bij de politie, op 13 november 2023, op 3 februari 2024 en op 22 april 2024 bij de rechter-commissaris. In de eerste twee hiervoor genoemde verhoren heeft de aangeefster verklaard dat zij was verkracht door de verdachte en de medeverdachte. Op 3 februari 2024 is zij grotendeels op deze verklaring teruggekomen. Met betrekking tot het seksueel binnendringen door de verdachte is die verklaring intern tegenstrijdig, of op zijn minst dubbelzinnig.

In opdracht van de rechter-commissaris heeft prof. dr. R. Horselenberg een betrouwbaarheidsonderzoek naar de verklaringen van de aangeefster verricht. Bij het onderzoek zijn de verhoren betrokken die de aangeefster tot en met 3 februari 2024 bij de politie heeft afgelegd.

In zijn rapport van 3 februari 2025 concludeert de rapporteur dat er twee verschillende scenario’s mogelijk zijn. Het eerste scenario is dat de eerste verklaringen van de aangeefster, te weten het verhaal dat zij zou zijn verkracht door de verdachte en de medeverdachte, valide zijn. Het tweede scenario is dat zij om een andere reden heeft verteld dat de gebeurtenissen hebben plaatsgevonden en de verklaringen over de verkrachting dus niet valide zijn. Volgens zijn analyse zijn er meer aanwijzingen voor het tweede scenario dan voor het eerste.

De rechtbank ziet, evenals de officier van justitie en de verdediging, geen reden om te twijfelen aan deze conclusie.

Seksueel binnendringen

Zowel het primair als het subsidiair tenlastegelegde bevat het bestanddeel ‘seksueel binnendringen van het lichaam’. Wanneer dit element niet kan worden bewezen, is bewezenverklaring van zowel het primair als subsidiair tenlastegelegde niet mogelijk. Een ander zedenfeit zonder seksueel binnendringen is niet ten laste gelegd.

Op basis van het strafdossier staat vast dat de verdachte op enig moment op 12 november 2023 naar de aangeefster, die toen met de medeverdachte op bed lag, was gelopen met de bedoeling om haar te penetreren. De verdachte heeft steeds stellig ontkend dat hij met zijn penis is binnengedrongen in het lichaam van de aangeefster. De medeverdachte en de vriendin van de aangeefster hebben verklaard dat zij dit specifieke voorval tussen de verdachte en de aangeefster niet hebben gezien.

De rechtbank vindt de verklaringen van de aangeefster, wat betreft het ten laste gelegde seksueel binnendringen, wisselend en innerlijk tegenstrijdig.

Zo heeft de aangeefster op 3 februari 2024 verklaard dat de verdachte, toen zij seks had met de medeverdachte, opeens bovenop haar ging liggen, maar niets heeft gedaan. Anderzijds heeft zij in datzelfde verhoor verklaard dat het voelde alsof hij met zijn piemel in haar vagina ging. Vervolgens op 22 april 2024, bij de rechter-commissaris, heeft de aangeefster verklaard dat de verdachte naar haar liep toen de medeverdachte ging slapen en dat hij iets probeerde, waarop de aangeefster ‘nee’ zei. De verdachte zou toen ‘respectvol’ zijn weggegaan. De eerdere verklaring dat de verdachte met zijn penis in haar vagina is geweest, zou zij hebben verzonnen.

De tegenstrijdigheden in de verklaring van de aangeefster wat betreft de penetratie zijn dusdanig dat aan de verklaringen op dit punt een geringe bewijskracht toekomt. Anders gezegd, je kunt op basis van haar verklaringen beide kanten op: de verdachte is wel met zijn penis bij haar binnengedrongen of de verdachte heeft dat niet gedaan.

Het binnendringen wordt verder niet ondersteund door andere bewijsmiddelen. De verdachte heeft wel verklaard dat hij geprobeerd heeft om zijn penis in de vagina van de aangeefster te stoppen, maar die verklaring vormt geen steunbewijs voor het seksueel binnendringen. Hij verklaart dat hij dit alleen geprobeerd en dat deze poging mislukt was omdat hij zijn penis niet omhoog kreeg. Hij zou niet verder dan bij de schaamlippen, bij de uitgang van de vagina zijn gekomen en niet in het lichaam zijn binnengedrongen. Die lezing van de feiten door de verdachte wordt eveneens ondersteund door de elementen uit de verklaring van de aangeefster zelf van 3 februari 2024 en 22 april 2024, namelijk dat de verdachte niets heeft gedaan en aangeefster in eerdere verklaringen de penetratie heeft verzonnen.

Of er wel of geen penetratie heeft plaatsgevonden, kan de rechtbank dus niet met voldoende zekerheid vaststellen om tot een bewezenverklaring te komen van het seksueel binnendringen. De rechtbank is gebonden aan de handelingen zoals ten laste gelegd, namelijk ontuchtige handelingen die (mede) bestaan uit het seksueel binnendringen van het lichaam. Omdat dat dat binnendringen niet kan worden bewezen, komt de rechtbank niet toe aan de beoordeling van de overige elementen in de tenlastelegging.

De rechtbank zal de verdachte dan ook vrijspreken van het primair en subsidiair tenlastegelegde.

4. De beslissing

De rechtbank:

verklaart niet wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte de onder primair en subsidiair ten laste gelegde feiten heeft begaan en spreekt de verdachte daarvan vrij;

heft op het geschorste bevel tot voorlopige hechtenis van de verdachte.

Dit vonnis is gewezen door

mr. G. Kuijper, voorzitter,

mr. S.M. Krans, rechter,

mr. A. Tsjapanova, rechter,

in tegenwoordigheid van R. van Ast-Natadiningrat, griffier,

en uitgesproken ter openbare terechtzitting van deze rechtbank van 26 januari 2026.