ECLI:NL:RBDHA:2026:11882

• Datum uitspraak: 12 mei 2026
• Publicatiedatum: 15 mei 2026
• Zaaknummer: NL26.24118
• Instantie: Rechtbank Den Haag
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Vreemdelingenrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Eerste aanleg - enkelvoudig
• Rechters: M.B. de Boer
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Beroep tegen maatregel van bewaring op grond van artikel 59a Vreemdelingenwet afgewezen

De minister van Asiel en Migratie heeft op 28 april 2026 een maatregel van bewaring opgelegd aan eiser op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000. Eiser, van Marokkaanse nationaliteit, stelde dat de maatregel niet proportioneel was en dat een lichter middel had moeten worden toegepast, aangezien hij bereid was naar Duitsland te vertrekken en nooit eerder illegaal in Nederland was geweest.

De rechtbank oordeelt dat eiser sinds 2024 in Nederland verblijft zonder zich te melden bij de autoriteiten, geen rechtmatig verblijf in Spanje kan aantonen, geen vaste woon- of verblijfplaats heeft en niet over voldoende middelen van bestaan beschikt. Deze omstandigheden vormen volgens de rechtbank een significant risico dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken.

De rechtbank concludeert dat de minister terecht heeft geoordeeld dat de maatregel van bewaring noodzakelijk is en dat geen lichter middel passend is. Het beroep wordt daarom ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen. Er is geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.

Uitkomst: Het beroep tegen de maatregel van bewaring wordt ongegrond verklaard en het verzoek om schadevergoeding afgewezen.

Uitspraak

RECHTBANK DEN HAAG

Zittingsplaats Amsterdam

Bestuursrecht

Zaaknummer: NL26.24118

uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen

[eiser], V-nummer: [v-nummer], eiser

(gemachtigde: mr. B. Snoeij),

en

de minister van Asiel en Migratie,

(gemachtigde: mr. V.R. Bloemberg).

Procesverloop

Bij besluit van 28 april 2026 (het bestreden besluit) heeft de minister aan eiser de maatregel van bewaring op grond van artikel 59a, eerste lid, van de Vreemdelingenwet 2000 (Vw) opgelegd.

Eiser heeft tegen het bestreden besluit beroep ingesteld. Dit beroep moet ook worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.

De rechtbank heeft het beroep op 7 mei 2026 op zitting behandeld. Eiser is verschenen, bijgestaan door zijn gemachtigde. Als tolk is verschenen M.D. Boulal. De minister heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde.

Overwegingen

1. Eiser stelt van Marokkaanse nationaliteit te zijn en te zijn geboren op
[geboortedag] 1996.

2. In de maatregel van bewaring heeft de minister overwogen dat de maatregel nodig is, omdat een concreet aanknopingspunt bestaat voor een overdracht als bedoeld in de Dublinverordening en een significant risico bestaat dat eiser zich aan het toezicht zal onttrekken. De minister heeft, onder verwijzing naar artikel 5.1b, tweede, derde en vierde lid, van het Vreemdelingenbesluit (Vb), als zware gronden vermeld dat eiser:

3a. Nederland niet op de voorgeschreven wijze is binnengekomen, dan wel een poging daartoe heeft gedaan;
3b. zich in strijd met de Vreemdelingenwetgeving gedurende enige tijd aan het toezicht op vreemdelingen heeft onttrokken;
3d. niet dan wel niet voldoende meewerkt aan het vaststellen van zijn identiteit en nationaliteit;

en als lichte gronden vermeld dat eiser:

4c. geen vaste woon- of verblijfplaats heeft;
4d. niet beschikt over voldoende middelen van bestaan.

3. Eiser betoogt dat de minister een lichter middel dan de maatregel van bewaring had moeten opleggen. Eiser is nooit eerder illegaal in Nederland geweest en als het niet anders kan is hij bereid naar Duitsland te vertrekken. Bewaring dient een ultimum remedium te zijn en dat is hier niet het geval volgens eiser.

3.1.

De rechtbank is van oordeel dat de beroepsgrond niet slaagt. Eiser zegt al sinds 2024 in Nederland te zijn, maar hij heeft zich nooit gemeld bij de autoriteiten. In het gehoor voorafgaand aan de bewaring heeft eiser desgevraagd verklaard dat hij niet wil terugkeren naar Duitsland, maar dat hij voornemens is naar Spanje te vertrekken. Eiser beschikt echter niet over een reisdocument en hij heeft niet aangetoond rechtmatig verblijf te hebben in Spanje. Daarnaast heeft eiser geen vaste woon- of verblijfplaats en beschikt hij niet over voldoende middelen van bestaan. Eiser betwist ook niet dat bovengenoemde gronden van de maatregel kunnen worden tegengeworpen. Daaruit volgt al dat het significante risico bestaat dat hij zich (weer) aan het toezicht zal onttrekken. Gelet op die omstandigheden heeft de minister kunnen overwegen dat er geen andere mogelijkheid is dan de inbewaringstelling om eisers vertrek naar Duitsland te bewerkstelligen en heeft hij kunnen afzien van het opleggen van een lichter middel. Dat eiser ter zitting heeft verklaard dat hij wel degelijk bereid is naar Duitsland te vertrekken leidt, gelet op het voorgaande, niet tot een ander oordeel.

4. De rechtbank ziet ambtshalve ook geen aanleiding om het opleggen of voortduren van de maatregel van bewaring onrechtmatig te achten, Het beroep is daarom ongegrond en het verzoek om schadevergoeding wordt afgewezen. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.

Beslissing

De rechtbank:

- verklaart het beroep ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.

Deze uitspraak is gedaan door mr. M.B. de Boer, rechter, in aanwezigheid van

B.S. Beens, griffier.

De uitspraak is uitgesproken in het openbaar en bekendgemaakt op:

Rechtsmiddel

Tegen deze uitspraak kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen één week na de dag van bekendmaking.