Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Groningen
Bestuursrecht
zaaknummers: AWB 25/19080 en NL25.47447
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[naam] , V-nummer: [v-nummer] , eiser
(gemachtigde: mr. H.A. Limonard),
en
het bestuur van het Centraal Orgaan opvang asielzoekers, het COa,
alsmede
de minister van Asiel en Migratie, de minister,
(gemachtigde: mr. P.A.L.A. van Ittersum).
Inleiding
1. In deze uitspraak beoordeelt de rechtbank twee beroepen. Het eerste beroep van eiser is gericht tegen het besluit van het COa van 4 september 2025. In dat besluit heeft het COa besloten om eiser vanaf 4 september 2025 in een HTL [1] in Hoogeveen te plaatsen (het plaatsingsbesluit). [2] Het tweede beroep van eiser richt zich tegen het besluit van de minister van dezelfde datum om hem een vrijheidsbeperkende maatregel als bedoeld in artikel 56 van Pro de Vw [3] op te leggen. Dit beroep moet ook worden aangemerkt als een verzoek om toekenning van schadevergoeding.
1.1.
Eiser heeft op 28 oktober 2025 beroepsgronden ingediend. Op 21 november 2025 heeft het COa en op 24 november 2025 heeft de minister een verweerschrift ingediend.
1.2.
De rechtbank heeft het beroep op 27 november 2025 op zitting behandeld. Hieraan heeft de gemachtigde van het COa en de minister deelgenomen. Eiser en zijn gemachtigde hebben de rechtbank schriftelijk bericht niet ter zitting te verschijnen.
Beoordeling door de rechtbank
2. De beroepen zijn ongegrond. Dit betekent dat eiser geen gelijk krijgt. Hierna legt de rechtbank uit hoe zij tot dit oordeel komt.
3. Eiser geeft in zijn beroepsschrift aan dat hij zich verzet tegen ‘de inhoudelijke weergave opgenomen in het plaatsingsbesluit’. Ter onderbouwing daarvan betoogt eiser dat onvoldoende rekening is gehouden met zijn persoonlijke omstandigheden die zien op het land van herkomst: Eiser is afkomstig uit Gaza en ondervindt stress die gerelateerd moet worden aan de oorlogssituatie daar.
3.1.
De rechtbank stelt vast dat hoewel in de beroepsgronden van eiser wordt aangegeven dat op dit onderdeel nog nader zal worden ingegaan, eiser geen nadere onderbouwing van zijn beroepsgrond heeft gegeven.
4. De rechtbank is van oordeel dat eiser zijn beroepsgrond dat hij zich verzet tegen de inhoudelijke weergave opgenomen in het plaatsingsbesluit, voor zover dit betrekking mocht hebben op de feitelijke weergave van het incident dat heeft plaatsgehad op 7 januari 2025 en dat aan het plaatsingsbesluit ten grondslag is gelegd, niet nader heeft onderbouwd. Voor zover eisers beroepsgrond daarop betrekking heeft, faalt deze al om die reden.
4.1.
De rechtbank is verder van oordeel dat de psychische gesteldheid van eiser evenmin is onderbouwd. Voor zover eiser hiermee heeft willen betogen dat het plaatsingsbesluit niet mocht worden genomen en dat er sprake is van een contra-indicatie, faalt ook dat betoog omdat het op geen enkele wijze is onderbouwd. De rechtbank acht daarbij verder van belang dat het GZA op 7 januari 2025 een akkoord heeft gegeven voor de plaatsing van eiser in de HTL.
5. De rechtbank stelt verder vast dat eiser tegen de vrijheidsbeperkende maatregel geen zelfstandige beroepsgronden heeft ingediend.
Conclusie en gevolgen
6. Het voorgaande leidt tot de conclusie dat de beroepsgronden niet slagen en de beroepen ongegrond zijn. Dit betekent dat het COa het besluit tot plaatsing in de HTL en de minister de vrijheidsbeperkende maatregel mochten nemen. Eiser krijgt daarom ook geen schadevergoeding. Ook ziet de rechtbank geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.
Beslissing
De rechtbank:
- verklaart de beroepen ongegrond;
- wijst het verzoek om schadevergoeding af.
Deze uitspraak is gedaan door mr. N.M. van Waterschoot, rechter, in aanwezigheid van mr. Y. van Wijk, griffier en openbaar gemaakt door middel van gepseudonimiseerde publicatie op rechtspraak.nl.
de griffier de rechter
Een afschrift van deze uitspraak is verzonden aan partijen op:
Informatie over hoger beroep
Tegen deze uitspraak, voor zover het betreft het beroep tegen het plaatsingsbesluit, kan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen vier weken na de dag van bekendmaking. Tegen deze uitspraak, voor zover het betreft het beroep tegen de vrijheidsbeperkende maatregel, staat geen rechtsmiddel open