Uitspraak
RECHTBANK DEN HAAG
Zittingsplaats Middelburg
Bestuursrecht
Zaaknummer: AWB 18/3783
uitspraak van de enkelvoudige kamer van 16 augustus 2018 in de zaak tussen
[naam 1] eiseres,
gemachtigde: mr. F.A. van den Berg,
en
de staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, verweerder,
gemachtigde: mr. N.H.T. Jansen.
Procesverloop
Eiseres heeft beroep ingesteld tegen het besluit van verweerder van 2 mei 2018 (het bestreden besluit).
De behandeling van het beroep heeft plaatsgevonden op 9 augustus 2018. Eiseres heeft zich laten vertegenwoordigen door haar gemachtigde. Verweerder heeft zich laten vertegenwoordigen door zijn gemachtigde. Tevens waren ter zitting aanwezig [naam 2] (referent) en Z. Hayle (tolk).
Overwegingen
Eiseres heeft gesteld te zijn geboren op [geboortedatum] en de Eritrese nationaliteit te bezitten. Op 15 september 2015 heeft referent, de gestelde echtgenoot van eiseres, namens haar een aanvraag ingediend tot verlening van een machtiging tot voorlopig verblijf (mvv) in het kader van nareis. Op 11 mei 2016 heeft verweerder deze aanvraag afgewezen.
Bij het bestreden besluit is het bezwaar van eiser daartegen ongegrond verklaard. Daarbij heeft verweerder overwogen dat eiseres haar identiteit niet heeft aangetoond zodat zij reeds daarom niet in aanmerking komt voor een mvv. Omdat de identiteit van eiseres niet vast is komen staan, kan de feitelijke gezinsband tussen haar en referent evenmin worden vastgesteld. Bovendien is de door eiseres overgelegde kerkelijke huwelijksakte vals bevonden.
Op wat eiseres daartegen heeft aangevoerd, wordt hierna ingegaan.
De rechtbank oordeelt als volgt.
De rechtbank oordeelt als volgt.
Sinds november 2017 hanteert verweerder een nieuw beoordelingskader voor nareisaanvragen. In de uitspraak van 16 mei 2018 [1] heeft de Afdeling [2] geoordeeld dat dit kader in overeenstemming is met artikel 11, tweede lid, van de Gezinsherenigingsrichtlijn [3] . Een vreemdeling moet zowel de gestelde familierelatie met de desbetreffende referent als zijn identiteit aantonen met officiële documenten. Indien een vreemdeling stelt dat hij geen officiële documenten kan overleggen, moet hij dit aannemelijk maken. Als die vreemdeling dit aannemelijk heeft gemaakt, betrekt verweerder onofficiële documenten bij zijn beoordeling en kan hij aanvullend onderzoek aanbieden. Als die vreemdeling dit niet aannemelijk heeft gemaakt maar wel één of meer onofficiële documenten heeft overgelegd, betrekt verweerder deze onofficiële documenten bij zijn beoordeling. Deze documenten kunnen verweerder aanleiding geven om de desbetreffende vreemdeling aanvullend onderzoek aan te bieden.
5. Vast staat dat eiseres geen officiële documenten heeft overgelegd die haar identiteit kunnen aantonen. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verweerder zich niet ten onrechte op het standpunt gesteld dat eiseres niet aannemelijk gemaakt dat zij geen officiële documenten kan overleggen. Eiseres was meerderjarig en woonde in de stad Asmara toen zij Eritrea verliet. Uit het ambtsbericht [4] blijkt dat alle Eritreeërs die ouder zijn dan achttien jaar in het bezit moeten zijn van een identiteitskaart. Voorts staat in dit ambtsbericht vermeld dat iedereen in de steden een identiteitsdocument heeft. Verweerder heeft eiseres niet hoeven volgen in haar betoog dat ze geen identiteitskaart kon aanvragen omdat ze dan riskeerde haar dienstplicht te moeten vervullen en een boete of gevangenisstraf te krijgen. Uit het ambtsbericht [5] blijkt immers dat getrouwde vrouwen normaal gesproken ontheffing krijgen voor het militaire deel van de dienstplicht. Ook tijdens het identificerend gehoor op 7 februari 2018 op de Nederlandse ambassade in Khartoem heeft eiseres geen verschoonbare redenen genoemd waarom zij geen officiële identiteitsdocumenten kan overleggen. Dat eiseres en referent consistent hebben verklaard over de identiteit van eiseres, kan niet tot een ander oordeel leiden. Verder overweegt de rechtbank, anders dan eiseres in beroep heeft betoogd, dat verweerder het door haar overgelegde onofficiële document (een kopie van een Soedanees pasje) wel degelijk bij zijn beoordeling heeft betrokken. Nu onduidelijk is op basis van welke documenten de Soedanese autoriteiten dit pasje hebben afgegeven, heeft verweerder daar echter geen doorslaggevende waarde aan hoeven toekennen.
6. Uit het voorgaande volgt dat verweerder niet ten onrechte heeft geconcludeerd dat eiseres haar identiteit niet aannemelijk heeft gemaakt en dat daarmee de feitelijke gezinsband ook niet vast is komen te staan. Aan een bespreking van de beroepsgronden over de overgelegde huwelijksakte komt de rechtbank daarom niet toe.
7. Het beroep is ongegrond.
8. Voor een proceskostenveroordeling bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. C. van Boven-Hartogh, rechter, in tegenwoordigheid van S.A.K. Kurvink, griffier. De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 16 augustus 2018.
Afschrift verzonden aan partijen op:
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan binnen vier weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.