Uitspraak
RECHTBANK AMSTERDAM
Sector bestuursrecht
zaaknummer: AWB 10/5798 WWB
uitspraak van de enkelvoudige kamer in de zaak tussen
[eiseres],
wonende te [woonplaats],
eiseres,
gemachtigde mr. J.H. Kruseman,
en
het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Amsterdam,
verweerder,
gemachtigde mr. M.H.M. Diderich.
Procesverloop
Bij primair besluit van 4 augustus 2010 heeft verweerder de aanvraag van eiseres om bijstand op grond van de Wet werk en bijstand (Wwb) afgewezen.
Bij uitspraak van 22 oktober 2010 heeft de voorzieningenrechter het tegen het primaire besluit gerichte verzoek om het treffen van een voorlopige voorziening afgewezen.
Bij besluit van 22 oktober 2010 (het bestreden besluit) heeft verweerder het bezwaar van eiseres ongegrond verklaard.
Eiseres heeft tegen dit besluit beroep ingesteld.
Verweerder heeft een verweerschrift ingediend.
De rechtbank heeft de zaak ter zitting behandeld op 7 februari 2011.
Eiseres is vertegenwoordigd door mr. W.G. Fischer. Verweerder is vertegenwoordigd door mr. M.H.M. Diderich voornoemd.
Overwegingen
Vaststelling van de feiten
1.1. Eiseres, die de Nigeriaanse nationaliteit heeft, verblijft in Nederland met haar twee minderjarige kinderen. Vanaf 2007 tot in ieder geval in september 2010 hadden eiseres en haar kinderen feitelijk onderdak op een adres op de [A-straat] in [plaats].
1.2. Eiseres heeft vanaf 10 augustus 2010 rechtmatig verblijf hier te lande als bedoeld in artikel 8, aanhef en onder f, van de Vreemdelingenwet 2000, onder de beperking als bedoeld in hoofdstuk B9 van de Vreemdelingencirculaire (Mensenhandel). Bij besluit van 1 september 2010 is eiseres per 10 augustus 2010 in aanmerking gebracht voor een uitkering op grond van de Regeling verstrekkingen bepaalde categorieën vreemdelingen (Rvb).
1.3. Op 26 september 2010 heeft eiseres bijstand aangevraagd voor woonkosten vanaf 26 juli 2010. Desgevraagd heeft eiseres bij brief van 18 oktober 2010 meegedeeld dat zij tot 30 september 2010 geen woonkosten had en dat deze vanaf die datum € 300,- per maand bedragen.
1.4. Deze aanvraag is door verweerder afgewezen. Daartegen is namens eiseres bezwaar gemaakt. Blijkens het verslag van de hoorzitting beperkt het bezwaar zich tot de periode van 26 juli 2010 tot 10 augustus 2010.
1.5. Bij het bestreden besluit heeft verweerder het bezwaar van eiseres tegen de afwijzing van haar aanvraag om bijstand ongegrond verklaard. Eiseres beschikte toen niet over een geldige verblijfsvergunning en komt ook niet in aanmerking voor bijstand voor woonkosten, voor haar minderjarige kinderen, omdat in bezwaar is gebleken dat eiseres in de periode in geding geen woonkosten had.
1.6. Eiseres stelt in beroep dat op de Staat de plicht rust om kwetsbare personen, als eiseres en haar kinderen, te helpen en dat verweerder in het bestreden besluit niet heeft gemotiveerd waarom die plicht in dit geval niet zou bestaan. Ook stelt eiseres dat artikel 16, tweede lid, van de Wwb buiten toepassing dient te blijven op grond van Richtlijn 2008/115 EG, aangenomen op 16 december 2008 door het Europees Parlement en de Raad van de Europese Unie, betreffende de gemeenschappelijke normen en procedures in de lidstaten voor de terugkeer van onderdanen van derde landen die illegaal op hun grondgebied verblijven (Terugkeerrichtlijn). Ter zitting heeft eiseres zich op het standpunt gesteld dat zij recht heeft op normbijstand en dat daaraan een niet rechtmatig verblijf hier te lande niet in de weg staat.
Beoordeling van het geschil
2.1. De rechtbank stelt voorop dat de in dit geding te beoordelen periode beperkt is tot het tijdvak van 26 juli 2010 tot 10 augustus 2010. Of eiseres vanaf die laatste datum recht heeft op (enige vorm van) bijstand dient de rechtbank daarom buiten beschouwing te laten.
Voorts overweegt de rechtbank dat in dit geschil niet aan de orde is de vraag of eiseres recht heeft op een bijstandsuitkering voor de kosten van levensonderhoud, maar uitsluitend of zij aanspraak kan maken op bijstand voor woonkosten over de zojuist genoemde periode. Of die aanspraak ook bestaat vanaf 10 augustus 2010 dient in dit geding buiten beschouwing te blijven.
2.2. De rechtbank stelt vervolgens vast dat door eiseres ook uitdrukkelijk is erkend dat gedurende de in dit geding relevante periode feitelijk geen sprake was van woonkosten. Reeds op die grond kan de door verweerder gehandhaafde weigering om bijstand te verlenen voor die kosten de rechterlijke toetsing doorstaan.
2.3. De gesteld kwetsbare positie van eiseres (en haar kinderen) leidt niet tot het oordeel dat het bestreden besluit strijdt met artikel 8 van Pro het EVRM.
2.4. Niet in geschil is dat eiseres tot 10 augustus 2010 geen vreemdeling was in de zin van artikel 11, tweede en derde lid, van de Wwb. Eiseres kon naar nationaal recht evenmin aanspraak maken op verlening van bijstand wegens zeer dringende redenen, omdat artikel 16, tweede lid, van de Wwb zulks uitsluit.
2.5. De Centrale Raad van Beroep (de Raad) heeft in zijn uitspraak van 19 april 2010 (te vinden op www.rechtspraak.nl, onder LJN BM1992) geoordeeld dat - ook - indien een betrokkene geacht wordt te behoren tot de categorie van kwetsbare personen die gelet op het bepaalde in artikel 8 van Pro het EVRM in het bijzonder recht hebben op bescherming van hun privé- en gezinsleven, hij geen aanleiding ziet artikel 16, tweede lid, van de Wwb wegens strijd met artikel 8 van Pro het EVRM buiten toepassing te laten. Van het door eiseres gestelde motiveringsgebrek is dan ook geen sprake.
2.6. Of eiseres wel aanspraken zou kunnen ontlenen aan de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo), dient in dit geding buiten beschouwing te blijven, omdat hier alleen aanspraken op grond van de Wwb aan de orde zijn. De rechtbank voegt daar aan toe, dat naar niet in geschil is, eiseres en haar kinderen tot in ieder geval in september 2010 feitelijk onderdak hadden op een adres op de [A-straat] in [plaats]. Dat zou mogelijk aan opvang door verweerder in de weg kunnen staan.
2.7. Ter zitting is namens eiseres benadrukt dat zij aanspraak wenst te maken op normbijstand als andere bijstandsgerechtigden. Van de zijde van eiseres is daarvan ook desgevraagd echter geen nadere juridische onderbouwing gegeven. Het bestreden besluit heeft bovendien slechts betrekking op de al dan niet verlening van bijstand voor woonkosten. Deze grief van eiseres gaat dan ook buiten de omvang van dit geding.
2.8. Voorts overweegt de rechtbank dat in dit geding niet een terugkeerbesluit (als genoemd in de Terugkeerrichtlijn) voorligt. Het beroep op de Terugkeerrichtlijn en de gesteld gebrekkige of ontbrekende implementatie daarvan kan eiseres in dit geding dan ook niet baten. Daarenboven kan een dergelijk beroep niet leiden tot een aanspraak op bijstand voor woonkosten indien van dergelijke kosten, zoals hiervóór reeds is geconstateerd, gedurende de in geding zijnde periode feitelijk niet is gebleken.
2.9. Het beroep is ongegrond. Voor een proceskostenveroordeling of een vergoeding van griffierecht bestaat geen aanleiding.
Beslissing
De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.
Deze uitspraak is gedaan door mr. H.J. Tijselink, rechter,
in aanwezigheid van mr. R.M.N. van den Hazel, griffier.
De beslissing is in het openbaar uitgesproken op 2 mei 2011.
de griffier de rechter
Rechtsmiddel
Tegen deze uitspraak kan binnen zes weken na de dag van verzending daarvan hoger beroep worden ingesteld bij de Centrale Raad van Beroep.
Afschrift verzonden op:
D: B
SB