Uitspraak
RECHTBANK AMSTERDAM
Parketnummer: 13/128183-03
Datum uitspraak: 06 mei 2004
op tegenspraak
VERKORT VONNIS
van de rechtbank Amsterdam, 8ste meervoudige kamer C, in de strafzaak tegen:
[verdachte],
geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum],
wonende op het adres [adres],
thans gedetineerd in het Huis van Bewaring "Zuyder Bos" te Heerhugowaard.
De rechtbank heeft beraadslaagd naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting van 22 april 2004.
1. Telastelegging.
Aan verdachte is telastegelegd hetgeen staat omschreven in de dagvaarding, waarvan een kopie als bijlage aan dit vonnis is gehecht. De in die dagvaarding vermelde telastelegging geldt als hier ingevoegd.
2. Voorvragen.
...
3. Waardering van het bewijs.
De rechtbank acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte
op 12 april 2003 te Amsterdam tezamen en in vereniging met een ander opzettelijk en met voorbedachten rade [slachtoffer] van het leven heeft beroofd, immers hebben verdachte en zijn mededader met dat opzet en na kalm beraad en rustig overleg die [slachtoffer] doodgeschoten.
4. Het bewijs.
De rechtbank grondt haar beslissing dat verdachte het bewezen geachte heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat.
5. Nadere bewijsoverwegingen ten aanzien van de bewezenverklaarde 'Moord'.
Op grond van de volgende uit de inhoud van het dossier en het verhandelde ter terechtzitting vaststaande feiten - in onderling verband en samenhang beschouwd - stelt de rechtbank vast dat verdachte, samen met zijn mededader, opzettelijk en met voorbedachten rade het slachtoffer [slachtoffer] van het leven heeft beroofd.
1. Op 12 april 2003 om 21:14 uur vindt er een telefoongesprek plaats tussen verdachte en zijn mededader [mededader] (bijnaam '[bijnaam]') (pagina 657). In dit door de politie afgeluisterde telefoongesprek zegt de mededader: 'We hebben niet met die man te maken. We steken/schieten die man en we gaan weg.' Even later zegt de mededader: 'Daar heb ik geen moer mee te maken, we schieten/steken die man.'
2. De getuigen [getuige 1] en [getuige 2], beiden bijrijder van het latere slachtoffer, hebben bij de rechter-commissaris en bij de politie verklaard dat zij een Peugeot moesten volgen. In deze Peugeot zaten verdachte en zijn mededader. Dit was kort na het onder 1. genoemde telefoongesprek. Beide getuigen verklaren dat zij lange tijd rondjes hebben gereden totdat zij om ongeveer 22:20 uur op een afgelegen parkeerplaats waren aangekomen. De rechtbank leidt hieruit af dat verdachte en zijn mededader een geschikte plaats zochten voor de moord.
3. Uit het proces-verbaal d.d. 10 februari 2004 met onderwerp 'tijdlijn' blijkt dat verdachte om 22:22 uur een telefoontje ontvangt en dat dit gesprek ongeveer 108 seconden duurt. Beide bovengenoemde getuigen verklaren dat er enkele minuten na dit telefoontje een metro voorbij rijdt. Het metrospoor loopt direct achter de parkeerplaats. Wanneer de metro voorbij rijdt, wordt het slachtoffer neergeschoten. De rechtbank leidt hieruit af, dat de schutters kennelijk hebben gewacht op de metro, zodat het geluid van de metro het geluid van hun pistoolschoten zou overstijgen.
4. Het slachtoffer wordt om ongeveer 22:26 uur doodgeschoten. Voorafgaand aan het schieten gaan de schutters en het latere slachtoffer gemoedelijk met elkaar om. Zo verklaart getuige [getuige 1] (p. 163): 'Ik zag dat [slachtoffer] ging praten met de bijrijder. Ik zag dat dat gesprek normaal ging. Ik hoorde niemand schreeuwen, ik zag totaal geen ruzie. De bestuurder stond er ook normaal bij.' Getuige [getuige 2] verklaart (p. 190): '[slachtoffer] ging met ze praten. Hij kwam lachend naar mij terug en zei dat ik nog een blowtje moest draaien.' De rechtbank leidt hieruit af dat er niet is geschoten in een opwelling, bijvoorbeeld na een ruzie, maar middels een vooropgezet plan.
Op grond van al deze omstandigheden, te weten dat de medeverdachte ruim van tevoren in het afgeluisterde telefoongesprek aankondigt het slachtoffer te gaan schieten/steken, het daarna langdurig rondrijden en kennelijk op zoek zijn naar een geschikte plaats voor de moord, het wachten op de metro, zodat het geluid van de metro het geluid van de pistoolschoten zal overstijgen en, ten slotte, het feit dat er geen directe aanleiding bestond voor het schieten en er aldus niet is geschoten in een opwelling, is de rechtbank van oordeel dat het slachtoffer is doodgeschoten na kalm beraad en rustig overleg en aldus met voorbedachten rade, zodat dit feit dient te worden gekwalificeerd als 'moord'.
6. De strafbaarheid van het feit.
Het bewezen geachte feit is volgens de wet strafbaar. Het bestaan van een rechtvaardigingsgrond is niet aannemelijk geworden.
7. De strafbaarheid van verdachte.
Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van verdachte uitsluit. Verdachte is dan ook strafbaar.
8. Motivering van de straf.
De hierna te noemen strafoplegging is in overeenstemming met de ernst van het bewezen geachte, de omstandigheden waaronder dit is begaan en de persoon van verdachte, zoals van een en ander ter terechtzitting is gebleken.
De rechtbank heeft bij de keuze tot het opleggen van een vrijheidsbenemende straf en bij de vaststelling van de duur daarvan in het bijzonder het volgende laten meewegen.
Verdachte heeft zich, samen met zijn mededader, schuldig gemaakt aan de moord op een dertigjarige man. Zij hebben hem - nietsvermoedend - naar een afgelegen parkeerplaats geleid en hem aldaar met vijf kogelschoten op genadeloze wijze geliquideerd. Het slachtoffer is aldus in een hinderlaag gelokt en van dichtbij doorzeefd met kogels. Hij is onder meer getroffen in zijn hoofd en in zijn borst.
Het motief van verdachte en zijn mededader ligt vermoedelijk in de drugssfeer. De rechtbank kwalificeert deze koelbloedige moord daarom als een keiharde, professionele afrekening in het criminele circuit.
Moord is één van de ernstigste delicten uit het Wetboek van Strafrecht en wordt daarom bedreigd met levenslange gevangenisstraf. Verdachte heeft met dit misdrijf het slachtoffer zijn kostbaarste bezit, het leven, ontnomen en er blijk van gegeven geen enkel respect voor het menselijk leven te hebben. Verdachte heeft de nabestaanden van het slachtoffer, waaronder zijn vrouw en twee kinderen, onzegbaar veel leed berokkend.
Een dergelijk delict draagt bovendien een voor de rechtsorde zeer schokkend karakter en brengt daarnaast bij de burgers gevoelens van angst en onveiligheid teweeg. De rechtbank is van oordeel dat op dit feit niet anders kan worden gereageerd dan met een langdurige gevangenisstraf.
De rechtbank doet in het nadeel van verdachte meewegen dat hij, blijkens een hem betreffend uittreksel uit het Justitieel Documentatieregister, reeds eerder is veroordeeld ter zake van geweldsdelicten.
9. Toepasselijke wettelijke voorschriften.
De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 47 en 289 van het Wetboek van Strafrecht.
De rechtbank komt op grond van het voorgaande tot de volgende beslissing.
10. Beslissing.
Verklaart bewezen dat verdachte het telastegelegde heeft begaan zoals hiervoor in rubriek 3 is aangegeven.
Verklaart niet bewezen hetgeen aan verdachte meer of anders is telastegelegd dan hiervoor is bewezen verklaard en spreekt verdachte daarvan vrij.
Het bewezenverklaarde levert op:
Medeplegen van moord.
Verklaart het bewezene strafbaar.
Verklaart verdachte, [verdachte], daarvoor strafbaar.
Veroordeelt verdachte tot een gevangenisstraf voor de duur van 15 (vijftien) jaren.
Beveelt dat de tijd die door veroordeelde voor de tenuitvoerlegging van deze uitspraak in verzekering en in voorlopige hechtenis is doorgebracht, bij de tenuitvoerlegging van die straf in mindering gebracht zal worden.
Gelast de teruggave aan [verdachte] van:
- een tas, zwart, Enrico Benetti,
- een tas, grijs, Backbone.
Dit vonnis is gewezen door
mr. G.P.C. Janssen, voorzitter,
mrs. P.K. van Riemsdijk en N.A. Aalbers, rechters,
in tegenwoordigheid van mr. R. Hirzalla, griffier
en uitgesproken op de openbare terechtzitting van deze rechtbank van 06 mei 2004.