ECLI:NL:PHR:1925:2

• Datum uitspraak: 24 augustus 1925
• Publicatiedatum: 4 maart 2024
• Zaaknummer: 2395-2398
• Instantie: Parket bij de Hoge Raad
• Type: Conclusie
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Belastingrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 1 uitgaand · 4 inkomend

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Beperking oplegging tweede aanslag bij belastingplichtige zonder navordering

In deze zaak heeft de Hoge Raad geoordeeld over de mogelijkheid tot het opleggen van een tweede of verdere aanslag aan een belastingplichtige voor dezelfde belasting. De zaak betrof een beroep tegen een beslissing waarbij een tweede aanslag werd opgelegd. De Hoge Raad bevestigde dat een tweede of verdere aanslag in beginsel niet is toegestaan, tenzij er sprake is van navordering of van specifieke gevallen die de wet aanwijst.

De Raad van Beroep had vastgesteld dat de belastingplichtige in Nederland verbleef, en dat dit feit niet in cassatie ter discussie kon worden gesteld. Op basis van deze feitelijke vaststelling concludeerde de Hoge Raad dat het beroep ongegrond was en verwierp het.

Deze uitspraak bevestigt de rechtszekerheid voor belastingplichtigen en beperkt de mogelijkheden van de Belastingdienst om meerdere aanslagen op te leggen zonder wettelijke grondslag. Het arrest benadrukt het belang van een duidelijke wettelijke basis voor navordering en het voorkomen van willekeur in belastingheffing.

Uitkomst: Het beroep tegen de oplegging van een tweede aanslag werd verworpen wegens het ontbreken van navordering of wettelijke uitzondering.

Conclusie

2395 – 2398.

De Procureur-Generaal
Overwegende dat de Raad van beroep uit de feitelijk vastgestelde omstandigheden konde afleiden dat de requirant in Nederland is blijven wonen en in cassatie niet kan worden onderzocht of hij dit te recht heeft gedaan.
Concludeert tot verwerping van het beroep.