ECLI:NL:OGEAC:2026:77 - Gerecht in eerste aanleg van Curaçao - Bestuurder aansprakelijk voor belastingschulden vennootsc...

Uitspraak

GERECHT IN EERSTE AANLEG VAN CURAÇAO

Zaaknummer: CUR202401586

Vonnis van 20 april 2026

in de zaak van

[Eiser]wonende in [woonplaats]
eiser,
gemachtigde: mr. A.C. Small

tegen

DE LANDSONTVANGER VAN CURACAO (de Ontvanger),

gevestigd in Curaçao
gedaagde
gemachtigde: mr. R.L. Rosaria

1.Het procesverloop

1.1.

Het procesverloop blijkt uit:

het verzoekschrift van 3 juni 2024;
de conclusie van antwoord;
de mondelinge behandeling van 4 december 2024;
de aktes houdende uitlating producties van partijen;
de hervatting van de mondelinge behandeling op 26 augustus 2025;
de zittingsaantekeningen en pleitnotities van partijen bij gelegenheid van de mondelinge behandeling.

2.De achtergrond van de procedure

2.1.

Deze zaak gaat over de rechtspositie van [eiser], die door de Ontvanger aansprakelijk wordt gehouden voor openstaande belasting- en premieschulden van een Curaçaose vennootschap waar hij bestuurder van is. [eiser] wil dat het gerecht bepaalt dat een dergelijke aansprakelijkheid niet bestaat. Dat geschil heeft de volgende achtergrond.

2.2.

De Ontvanger heeft [eiser] aansprakelijk gesteld voor betaling van belastingaanslagen van Fysiotherapie Praktijk Dunken NV (hierna: de vennootschap). Hij was daar sinds 6 oktober 1989 statutair bestuurder van. Daarna heeft de Ontvanger op 12 januari 2024 voor deze belastingschuld een dwangschrift betekend, gevolgd door een op 20 maart 2024 ten laste van de vennootschap gelegd bodembeslag en, op 22 maart 2024, een derdenbeslag op vorderingen van [eiser] op de SVB.

2.3. [

[eiser] komt hiertegen op, omdat de Ontvanger hem naar zijn mening niet hoofdelijk aansprakelijk kan stellen voor de betaling van belastingaanslagen die zijn opgelegd aan de vennootschap waarvan hij bestuurder is, en omdat de Ontvanger daarvoor op zijn naam ook geen dwangschrift kan uitvaardigen.

2.4.

Op grond van deze standpunten heeft [eiser] het gerecht gevraagd uit te spreken (‘voor recht’ te verklaren) (i) dat het dwangschrift nietig is, (ii) dat hij als bestuurder van de vennootschap niet aansprakelijk is voor de betaling van belastingschulden van die rechtspersoon, (iii) dat de Ontvanger tegenover hem toerekenbaar is tekortgeschoten en/of onrechtmatig heeft gehandeld door het dwangschrift wel op zijn naam uit te vaardigen en aan hem te laten betekenen en (iv) dat de Ontvanger aansprakelijk is voor de daardoor door [eiser] geleden en te lijden schade. Hij vordert veroordeling tot betaling van die schade (met rente), die dan zou moeten worden begroot in een andere procedure, de zogenaamde schadestaat.

2.5.

Het gerecht zal de vorderingen afwijzen. Dat wordt hierna toegelicht.

3.De beoordeling

3.1.

De vragen die [eiser] aan de orde stelt, zijn voor het overgrote deel door de Hoge Raad beantwoord in een arrest van 7 november 2025 (ECLI:NL:HR:2025:1657 (https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI:NL:HR:2025:1657)). Het gerecht zal het oordeel van de Hoge Raad hierna samengevat weergeven.

3.2.

Curaçao kent voor het belastingrecht een gesloten stelsel van rechtsbescherming. Dit betekent dat de rechtsmiddelen bezwaar en beroep alleen openstaan tegen een opgelegde belastingaanslag en tegen een beschikking van de Inspecteur waarvan de wet bepaalt dat daartegen bezwaar kan worden gemaakt. Uit art. 29 Algemene Pro landsverordening Landsbelastingen volgt verder dat alleen het rechtsmiddel bezwaar openstaat voor degene aan wie de aanslag of beschikking is gericht. Tegen de op bezwaar genomen beslissing van de Inspecteur ten aanzien van de vennootschap staat voor die rechtspersoon beroep open bij de belastingrechter van het Gerecht in eerste aanleg, waarna hoger beroep bij de belastingkamer van het Gemeenschappelijk Hof van Justitie en vervolgens beroep in cassatie bij de Hoge Raad openstaan. Daarbij kan de vennootschap zich laten vertegenwoordigen door een daartoe bevoegde bestuurder. In dit geval is dat [eiser].

3.3.

In diverse Landsverordeningen is daarnaast de persoonlijke aansprakelijkheid geregeld van de bestuurder van de vennootschap waartegen de aanslag is gericht ([eiser]). Die aansprakelijkheid berust niet op een aan [eiser] zelf opgelegde aanslag of een beschikking, maar vloeit rechtstreeks voort uit de wet. Hij kan dan ook niet tegen zijn aansprakelijkstelling beroep instellen bij de belastingrechter of bezwaar maken en beroep instellen tegen de aan de vennootschap gerichte beschikkingen of opgelegde aanslagen - ook niet als daarop zijn hoofdelijke aansprakelijkheid berust.

3.4. [

[eiser], die op grond van de hiervoor bedoelde Landsverordeningen hoofdelijk aansprakelijk is gehouden, kan op grond van artikel 4 Landsverordening Pro dwanginvordering bij de burgerlijke rechter verzet instellen tegen het in dat verband uitgevaardigd dwangschrift. Dergelijk verzet is vooral een middel om op te komen tegen de executie als zodanig. Dat neemt niet weg dat [eiser] in de verzetprocedure ook zijn hoofdelijke aansprakelijkheid aan de orde kan stellen, aangezien de aansprakelijkstelling niet plaatsvindt door middel van een aanslag of een beschikking, en hij deze aansprakelijkstelling dus niet langs fiscaal- of bestuursrechtelijke weg ter discussie kan stellen.

3.5.

Naast de mogelijkheid van verzet heeft [eiser] de mogelijkheid om in een executiegeschil het invorderingsrecht aan de orde te stellen waarop het tegen hem uitgevaardigd dwangschrift berust. In een dergelijke procedure, of in een civiele bodemprocedure, kan in beginsel alles aan de orde worden gesteld wat aan uitvoering van het dwangschrift in de weg zou staan - ook als de belastingrechter inmiddels over die aanslag of beschikking heeft geoordeeld en die aanslag of beschikking inmiddels onherroepelijk is. Ten aanzien van [eiser] heeft een dergelijke beslissing in het Curaçaose stelsel immers geen formele rechtskracht gekregen.

3.6. [

[eiser] komt alleen de mogelijkheid van disculpatie toe als daarin in een Landsverordening is voorzien, zoals op grond van artikel 16 lid 2 LWb Pro 1940 of aansprakelijkstelling op grond van de LOb 1999. Als dat niet het geval is, kan hij ten overstaan van de burgerlijke rechter wel een beroep doen op de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid op de grond dat zich omstandigheden voordoen die maken dat de aansprakelijkstelling in het concrete geval naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is.

3.7.

De vorderingen van [eiser] moeten worden afgewezen voor zover die met het voorgaande in strijd zijn. Meer specifiek: (i) de Ontvanger heeft wel degelijk de wettelijke bevoegdheid hem aansprakelijk te stellen voor belastingschulden van de vennootschap, (ii) van strijd met artikel 1 eerste Pro protocol EVRM is in dit verband geen sprake en (iii) voor aansprakelijkheid van [eiser] als bestuurder geldt hier niet de eis dat hij zich schuldig heeft gemaakt aan kennelijk onbehoorlijk bestuur. Voor een goed begrip voegt het gerecht daaraan toe dat de aan de vennootschap opgelegde beslagen in deze procedure niet inhoudelijk ter discussie zijn gesteld, en dat [eiser] geen beroep heeft gedaan op de beperkende werking van de redelijkheid en billijkheid.

3.8.

Voor het gelegde bodembeslag geldt nog het volgende.

3.9.

Dit beslag is gebaseerd op het tegen de vennootschap uitgevaardigde dwangschrift. De roerende zaken waarop het beslag rust (kantoormeubilair, airco’s et cetera) dienen volgens [eiser] niet tot stoffering, en noemt hij zijn persoonlijke eigendom. De vennootschap omschrijft hij daarbij als ‘een juridische fictie’ waaraan geen betekenis toekomt: hij verleent zijn diensten weliswaar vanuit het vestigingsadres van de vennootschap, maar is zelf eigenaar van dat pand, en de vennootschap huurt het niet.

3.10. [

[eiser] miskent bij dit verweer dat de vennootschap als zelfstandige drager van rechten en plichten aan het rechtsverkeer deelneemt. Als de constructie een fictie zonder betekenis zou zijn, zou dat bovendien eens temeer de persoonlijke aansprakelijkheid van [eiser] in persoon rechtvaardigen voor belastingschulden die binnen die fictieve werkelijkheid zijn ontstaan. Hoe dan ook, dit alles neemt niet weg dat het op de weg van [eiser] ligt om te bewijzen dat de beslagen zaken – zo die al niet tot stoffering dienen - zijn eigendom zijn en niet het eigendom van de vennootschap. Daarvoor heeft hij echter niets aangevoerd. Hetzelfde geldt voor de suggestie dat in strijd met artikel 448 lid 1 Rv Pro beslag is gelegd op werktuigen. Daaraan heeft hij overigens geen vordering gekoppeld.

3.11.

De schadevordering is erop gebaseerd dat het door de onrechtmatige beslaglegging onder de SVB voor [eiser] feitelijk onmogelijk is geworden om zijn bedrijfsvoering voort te zetten. Die vordering moet stranden, omdat hetgeen [eiser] heeft aangevoerd niet de conclusie kan dragen dat de Ontvanger tegenover hem onrechtmatig heeft gehandeld.

3.12.

Omdat [eiser] in het ongelijk wordt gesteld, wordt hij veroordeeld in de proceskosten. De kosten van de Ontvanger worden tot aan deze uitspraak begroot op nihil.

3.13.

Voor zover de Ontvanger heeft bedoeld een vordering in reconventie in te stellen, is dat onvoldoende kenbaar en overigens ook niet onderbouwd. Het gerecht zal daaraan om die reden voorbijgaan.

4.De beslissing

Het gerecht:

4.1.

Wijst de vorderingen van [eiser] af;

4.2.

veroordeelt [eiser] in de proceskosten, aan de zijde van de Ontvanger tot op heden begroot op nihil.

Dit vonnis is gewezen door mr. M.C.B. Hubben, rechter, bijgestaan door de griffier, en in het openbaar uitgesproken.