ECLI:NL:HR:2018:156

• Datum uitspraak: 6 februari 2018
• Publicatiedatum: 6 februari 2018
• Zaaknummer: 17/03395
• Instantie: Hoge Raad
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Niet-ontvankelijk
• Procedures: Herziening
• Rechters: J. de Hullu; A.J.A. van Dorst; V. van den Brink
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 5 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Niet-ontvankelijkheid aanvraag herziening wegens tekortschietende motivering

De zaak betreft een aanvraag tot herziening van twee in kracht van gewijsde gegane vonnissen van de Politierechter te Maastricht, waarbij de aanvrager was veroordeeld voor opzettelijk gebruik van vervalst geschrift, niet voldoen aan ambtelijk bevel, wederspannigheid en rijden zonder rijbewijs.

De Hoge Raad beoordeelde of de aanvraag tot herziening voldeed aan de wettelijke eisen van art. 457 lid 1 sub c en art. 460 Sv, die vereisen dat een aanvraag nauwkeurig omschrijft welk nieuw gegeven (novum) bij het oorspronkelijke onderzoek niet bekend was en dat dit gegeven ernstige twijfel wekt over de rechtmatigheid van de veroordeling.

De Hoge Raad stelde dat de aanvraag onvoldoende gemotiveerd was, omdat zij niet nauwkeurig het novum omschreef, noch de redenen vermeldde waarom dit tot een vrijspraak, ontslag van rechtsvervolging of toepassing van een minder zware straf had kunnen leiden. Hierdoor kon de Hoge Raad de gegrondheid niet adequaat beoordelen.

Daarom verklaarde de Hoge Raad de aanvraag niet-ontvankelijk en bleef deze buiten behandeling. Dit arrest bevestigt de strikte motiveringseisen voor herzieningsaanvragen en de beperkte toetsingsruimte van de Hoge Raad bij dergelijke verzoeken.

Uitkomst: De Hoge Raad verklaart de aanvraag tot herziening niet-ontvankelijk wegens tekortschietende motivering.

Uitspraak

6 februari 2018

Strafkamer

nr. S 17/03395 H

MM

Hoge Raad der Nederlanden

Arrest

op een aanvraag tot herziening van A) een in kracht van gewijsde gegaan vonnis van de Politierechter in de Rechtbank Maastricht van 17 september 2008, nummer 03/500221-08 en B) een in kracht van gewijsde gegaan vonnis van de Politierechter in de Rechtbank Maastricht van 9 december 2008, nummer 03/500466-08, ingediend door M. Spapens, advocaat te Amsterdam, namens:

[aanvrager] , geboren in [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1982.

1. De uitspraken waarvan herziening is gevraagd

De Politierechter heeft de aanvrager bij het hierboven onder A vermelde vonnis veroordeeld tot een gevangenisstraf van drie weken wegens "opzettelijk gebruik maken van het vervalste geschrift, als bedoeld in artikel 225 lid 1 van het Wetboek van Strafrecht, als ware het echt en onvervalst".

Voorts heeft Politierechter de aanvrager bij het hierboven onder B vermelde vonnis wegens 1. "opzettelijk niet voldoen aan een bevel of vordering krachtens wettelijk voorschrift gedaan door een ambtenaar met de uitoefening van enig toezicht belast of door een ambtenaar belast met of bevoegd verklaard tot het opsporen of onderzoeken van strafbare feiten" en 2. "wederspannigheid, meermalen gepleegd" veroordeeld tot een gevangenisstraf van twee weken en wegens 3. "overtreding van artikel 107, eerste lid, van de Wegenverkeerswet 1994" tot een geldboete van € 220,-, subsidiair 4 dagen hechtenis.

2. De aanvraag tot herziening

De aanvraag tot herziening is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.

3. Beoordeling van de aanvraag

3.1.

Als grondslag voor een herziening kan, voor zover hier van belang, krachtens het eerste lid aanhef en onder c van art. 457 Sv slechts dienen een door bescheiden gestaafd gegeven dat bij het onderzoek op de terechtzitting aan de rechter niet bekend was en dat het ernstige vermoeden wekt dat indien dit gegeven bekend zou zijn geweest, het onderzoek van de zaak zou hebben geleid hetzij tot een vrijspraak van de gewezen verdachte, hetzij tot een ontslag van alle rechtsvervolging, hetzij tot de niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie, hetzij tot de toepassing van een minder zware strafbepaling.

3.2.

Naar luid van art. 460, tweede lid, Sv dient de aanvraag de gronden te vermelden waarop deze berust. De aanvraag zal dus naar behoren gemotiveerd dienen te zijn. Dat vindt bevestiging in de memorie van toelichting bij het wetsvoorstel dat tot het huidige art. 460 Sv heeft geleid (Kamerstukken II 2008-2009, 32045, nr. 3, p. 32).

3.3.

Hieruit - bezien in samenhang met de omstandigheid dat ingevolge art. 460 Sv de indiening van herzieningsaanvragen is voorbehouden aan rechtsgeleerde raadslieden en de Procureur-Generaal bij de Hoge Raad - volgt dat uitsluitend een herzieningsaanvraag welke aan deze motiveringseis voldoet, in behandeling kan worden genomen. Een aanvraag die daaraan niet beantwoordt, is niet een aanvraag als in de wet bedoeld en moet daarom buiten behandeling blijven.

3.4.

Dat betekent dat ingeval een op art. 457, eerste lid aanhef en onder c, Sv steunende aanvraag een beroep doet op een door bescheiden gestaafd gegeven dat bij het onderzoek op de terechtzitting aan de rechter niet bekend was en dat het ernstige vermoeden wekt dat indien dit gegeven bekend zou zijn geweest, het onderzoek van de zaak zou hebben geleid hetzij tot een vrijspraak van de gewezen verdachte, hetzij tot een ontslag van alle rechtsvervolging, hetzij tot de niet-ontvankelijkverklaring van het openbaar ministerie, hetzij tot de toepassing van een minder zware strafbepaling,

(a) de aanvraag een nauwkeurige omschrijving dient te behelzen van bedoeld gegeven (hierna: het novum) en dat dus niet kan worden volstaan met een verwijzing naar bijgevoegde bescheiden waaruit zo een novum zou moeten blijken;

(b) de aanvraag de redenen moet vermelden waarom het novum tot één van de genoemde beslissingen zou hebben kunnen leiden;

(c) de aanvraag, indien deze ertoe strekt de bewijsvoering aan te tasten, met voldoende precisie dient uiteen te zetten (i) waarom een bepaald onderdeel van de bij de aanvraag gevoegde bescheiden leidt tot ernstige twijfel aan de juistheid van een nauwkeurig aangeduid gedeelte van de bewijsvoering, en (ii) waarom dat leidt tot het ernstige vermoeden dat het onderzoek van de zaak destijds zou hebben geleid tot een vrijspraak.

Slechts indien de aanvraag aan deze eisen voldoet, is de Hoge Raad in staat de gegrondheid ervan adequaat te beoordelen.

3.5.

Indien de aanvraag - zoals in het onderhavige geval - aan die eisen niet voldoet, kan zij op grond van een tekortschietende motivering niet gelden als een aanvraag in de zin der wet en moet zij daarom buiten behandeling blijven. De aanvraag kan derhalve niet worden ontvangen.

4. Beslissing

De Hoge Raad verklaart de aanvraag tot herziening niet-ontvankelijk.

Dit arrest is gewezen door de vice-president J. de Hullu als voorzitter, en de raadsheren A.J.A. van Dorst enV. van den Brink, in bijzijn van de waarnemend griffier E. Schnetz, en uitgesproken ter openbare terechtzitting van
6 februari 2018 .