ECLI:NL:HR:2012:BV9347

• Datum uitspraak: 20 maart 2012
• Publicatiedatum: 5 april 2013
• Zaaknummer: 10/01903
• Instantie: Hoge Raad
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Cassatie
• Rechters: W.A.M. van Schendel; H.A.G. Splinter-van Kan; W.F. Groos
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Beoordeling verzuim beslissing redelijke termijn bij strafoplegging

In deze zaak heeft de verdachte cassatie ingesteld tegen een arrest van het Gerechtshof Leeuwarden waarin het hof niet expliciet op het verweer heeft beslist dat bij de strafoplegging rekening moet worden gehouden met overschrijding van de redelijke termijn. De raadsman van de verdachte had tijdens de terechtzitting in hoger beroep gesteld dat indien geen vrijspraak volgt, de strafoplegging met inachtneming van deze overschrijding moet plaatsvinden.

De Hoge Raad oordeelt dat het hof dit verweer niet hoefde te beschouwen als een uitdrukkelijk en onderbouwd standpunt in de zin van artikel 359, tweede lid, tweede volzin, Sv. Het verweer bevatte geen concrete gronden waarop de redelijke termijn als overschreden kon worden aangemerkt. Hierdoor ontbrak feitelijke grondslag voor het cassatieberoep.

De Hoge Raad benadrukt dat de feitenrechter op grond van eerdere jurisprudentie ook vóór de wijziging van artikel 359 Sv verplicht was om gemotiveerd te beslissen op een verweer dat de redelijke termijn is overschreden. De huidige eisen aan de onderbouwing van een dergelijk verweer zijn niet zwaarder dan voorheen.

Het cassatieberoep wordt verworpen omdat het middel faalt. De uitspraak is gewezen door de vice-president en twee raadsheren en uitgesproken op 20 maart 2012.

Uitkomst: Het cassatieberoep wordt verworpen wegens onvoldoende onderbouwing van het verweer over overschrijding van de redelijke termijn.

Uitspraak

20 maart 2012

Strafkamer

nr. S 10/01903

Hoge Raad der Nederlanden

Arrest

op het beroep in cassatie tegen een arrest van het Gerechtshof te Leeuwarden van 6 mei 2010, nummer 24/002228-08, in de strafzaak tegen:

[Verdachte], geboren te [geboorteplaats] op [geboortedatum] 1979, wonende te [woonplaats].

1. Geding in cassatie

Het beroep is ingesteld door de verdachte. Namens deze heeft mr. M.L.M. van der Voet, advocaat te Amsterdam, bij schriftuur middelen van cassatie voorgesteld. De schriftuur is aan dit arrest gehecht en maakt daarvan deel uit.

De Advocaat-Generaal Knigge heeft geconcludeerd tot verwerping van het beroep.

2. Beoordeling van het eerste middel

Het middel kan niet tot cassatie leiden. Dit behoeft, gezien art. 81 RO, geen nadere motivering nu het middel niet noopt tot beantwoording van rechtsvragen in het belang van de rechtseenheid of de rechtsontwikkeling.

3. Beoordeling van het tweede middel

3.1. Het middel klaagt dat het Hof in strijd met art. 359 Sv heeft verzuimd te beslissen op het voorgedragen verweer dat bij de strafoplegging rekening dient te worden gehouden met overschrijding van de redelijke termijn.

3.2. Blijkens het proces-verbaal van de terechtzitting in hoger beroep heeft de raadsman van de verdachte aldaar het volgende aangevoerd:

"Indien geen vrijspraak volgt, dan dient bij de strafoplegging rekening te worden gehouden met overschrijding van de redelijke termijn."

3.3. Anders dan het middel voorstaat, heeft het Hof dat betoog niet behoeven op te vatten als een uitdrukkelijk onderbouwd standpunt in de zin van art. 359, tweede lid, tweede volzin, Sv. Het aangevoerde houdt immers niet in op welke gronden de redelijke termijn als bedoeld in art. 6 EVRM als overschreden moet worden beschouwd. Het middel mist dus feitelijke grondslag zodat het niet tot cassatie kan leiden.

3.4. Opmerking verdient dat de feitenrechter op grond van de jurisprudentie ook vóór de wijziging van art. 359 Sv op een verweer dat de redelijke termijn als hiervoor bedoeld is overschreden een gemotiveerde beslissing diende te geven (HR 3 oktober 2000, LJN AA 7309, NJ 2000/721). Wat betreft de mate van onderbouwing van zulk een door de verdediging gevoerd verweer worden thans geen zwaardere eisen gesteld dan onder het voordien geldende recht daaraan werden gesteld.

3.5. Het middel faalt.

4. Beslissing

De Hoge Raad verwerpt het beroep.

Dit arrest is gewezen door de vice-president W.A.M. van Schendel als voorzitter, en de raadsheren H.A.G. Splinter-van Kan en W.F. Groos, in bijzijn van de waarnemend griffier A.C. ten Klooster, en uitgesproken op 20 maart 2012.