ECLI:NL:GHDHA:2014:848

• Datum uitspraak: 17 maart 2014
• Publicatiedatum: 17 maart 2014
• Zaaknummer: 22-002678-13
• Instantie: Gerechtshof Den Haag
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Veroordeling
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: N. Schaar; H.M.A. de Groot; A.W.M. Bijloos
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Hoger beroep mishandeling met toewijzing immateriële schadevergoeding

In deze strafzaak stond de verdachte terecht wegens mishandeling van een persoon op 30 april 2011 te Pijnacker. De politierechter sprak de verdachte in eerste aanleg vrij, maar de officier van justitie stelde hoger beroep in. Het hof heeft het vonnis van de politierechter vernietigd en geoordeeld dat de verdachte het slachtoffer op agressieve wijze heeft mishandeld, waarbij het slachtoffer letsel en pijn heeft ondervonden.

Het hof baseerde zijn oordeel op de feiten en omstandigheden zoals vastgesteld tijdens de terechtzittingen en de bewijsmiddelen, en verklaarde het bewezen verklaarde strafbaar. De verdachte werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van twee weken, geheel voorwaardelijk met een proeftijd. Het hof nam mee dat de verdachte eerder onherroepelijk was veroordeeld voor soortgelijke feiten en dat zijn ontkennende houding geen inzicht toonde in het verkeerde van zijn handelen.

Daarnaast werd de vordering van de benadeelde partij tot vergoeding van immateriële schade toegewezen tot een bedrag van €200. De verdachte werd verplicht dit bedrag aan de Staat te betalen ten behoeve van het slachtoffer. Tevens werd bepaald dat bij niet-betaling een hechtenis van vier dagen kan worden opgelegd, zonder dat dit de verplichting tot schadevergoeding opheft.

Het arrest werd gewezen door drie rechters van het Gerechtshof Den Haag op 17 maart 2014, waarbij één rechter niet kon ondertekenen wegens verhindering.

Uitkomst: Verdachte veroordeeld tot 2 weken voorwaardelijke gevangenisstraf en €200 immateriële schadevergoeding aan slachtoffer.

Uitspraak

Rolnummer: 22-002678-13

Parketnummer: 10-750505-11

Datum uitspraak: 17 maart 2014

TEGENSPRAAK

Gerechtshof Den Haag

meervoudige kamer voor strafzaken

Arrest

gewezen op het hoger beroep tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Rotterdam van 5 juni 2013 in de strafzaak tegen de verdachte:

[verdachte],

geboren te [geboorteplaats] op [geboortejaar] 1972,

[adres].

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek op de terechtzitting in eerste aanleg en het onderzoek op de terechtzitting in hoger beroep van dit hof van 3 maart 2014.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door de verdachte naar voren is gebracht.

Procesgang

In eerste aanleg is de verdachte vrijgesproken van het ten laste gelegde.

De officier van justitie heeft tegen het vonnis hoger beroep ingesteld.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 30 april 2011 te Pijnacker, gemeente Pijnacker-Nootdorp, opzettelijk mishandelend een persoon (te weten [benadeelde partij]), meermalen, althans eenmaal, in het gezicht heeft gestompt en/of geslagen, waardoor deze letsel heeft bekomen en/of pijn heeft ondervonden.

Het vonnis waarvan beroep

Het vonnis waarvan beroep kan niet in stand blijven omdat het hof zich daarmee niet verenigt.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

hij op 30 april 2011 te Pijnacker, gemeente Pijnacker-Nootdorp, opzettelijk mishandelend een persoon te weten [benadeelde partij], meermalen in het gezicht heeft gestompt of geslagen, waardoor deze letsel heeft bekomen en pijn heeft ondervonden.

Hetgeen meer of anders is ten laste gelegd, is niet bewezen. De verdachte moet daarvan worden vrijgesproken.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zijn deze in de bewezenverklaring verbeterd. Blijkens het verhandelde ter terechtzitting is de verdachte daardoor niet geschaad in de verdediging.

Bewijsvoering

Het hof grondt zijn overtuiging dat de verdachte het bewezen verklaarde heeft begaan op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat en die reden geven tot de bewezenverklaring.

In die gevallen waarin de wet aanvulling van het arrest vereist met de bewijsmiddelen dan wel, voor zover artikel 359, derde lid, tweede volzin, van het Wetboek van Strafvordering wordt toegepast, met een opgave daarvan, zal zulks plaatsvinden in een aanvulling die als bijlage aan dit arrest zal worden gehecht.

Strafbaarheid van het bewezen verklaarde

Het bewezen verklaarde levert op:

Mishandeling.

Strafbaarheid van de verdachte

Er is geen omstandigheid aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte uitsluit. De verdachte is dus strafbaar.

Vordering van de advocaat-generaal

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd en dat de verdachte ter zake van het ten laste gelegde zal worden veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van één week voorwaardelijk met een proeftijd van 1 jaar.

Strafmotivering

Het hof heeft de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en op grond van de persoon en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals daarvan is gebleken uit het onderzoek ter terechtzitting.

Daarbij heeft het hof in het bijzonder het volgende in aanmerking genomen. Verdachte heeft het slachtoffer op straat op agressieve wijze bejegend en deze vervolgens, zonder dat daarvoor enige aanleiding was, mishandeld, op de wijze zoals is bewezenverklaard.

Het hof heeft in het nadeel van de verdachte acht geslagen op een de verdachte betreffend uittreksel Justitiële Documentatie d.d. 18 februari 2014, waaruit blijkt dat de verdachte reeds eerder onherroepelijk is veroordeeld voor het plegen van soortgelijke en andersoortige strafbare feiten. Dat heeft hem er kennelijk niet van weerhouden het onderhavige feit te plegen.

Naar het oordeel van het hof komt de ernst van het bewezenverklaarde, mede gelet op de justitiële documentatie van de verdachte, onvoldoende tot uitdrukking in de door de advocaat-generaal gevorderde straf. Daarenboven getuigt de ontkennende opstelling van de verdachte ter terechtzitting met betrekking tot het bewezenverklaarde feit niet van inzicht in het verkeerde van zijn handelen zodat ook om die reden voor herhaling zijnerzijds van zulke misdrijven moet worden gevreesd. Het is op deze gronden dat het hof een langere voorwaardelijke straf alsmede een langere proeftijd zal opleggen dan door de advocaat-generaal is gevorderd.

Het hof is - alles overwegende - van oordeel dat een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van na te melden duur een passende en geboden reactie vormt.

Benadeelde partij [benadeelde partij]

In het onderhavige strafproces heeft [benadeelde partij] zich als benadeelde partij gevoegd en een vordering ingediend tot vergoeding van geleden immateriële schade tot een bedrag van tussen de € 150,- en € 200,-.

In eerste aanleg is de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard in zijn vordering wegens de vrijspraak van de verdachte van het ten laste gelegde.

In hoger beroep is deze vordering wederom aan de orde tot dit in eerste aanleg gevorderde bedrag nu de benadeelde partij zich opnieuw gevoegd heeft.

De advocaat-generaal heeft geconcludeerd tot toewijzing van de vordering van de benadeelde partij tot € 150,- met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

Het hof is van oordeel dat aannemelijk is geworden dat er immateriële schade is geleden en dat deze schade het rechtstreeks gevolg is van het bewezen verklaarde. De vordering ter zake van geleden immateriële schade leent zich - naar maatstaven van billijkheid - voor toewijzing tot het gevorderde bedrag van € 200,-.

Betaling aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer [benadeelde partij]

Nu vaststaat dat de verdachte tot een bedrag van € 200,00 aansprakelijk is voor de schade die door het bewezen verklaarde is toegebracht, zal het hof aan de verdachte de verplichting opleggen dat bedrag aan de Staat te betalen ten behoeve van het slachtoffer [benadeelde partij].

Dit brengt mee dat de verdachte dient te worden veroordeeld in de kosten die de benadeelde partij tot aan deze uitspraak in verband met de vordering heeft gemaakt, welke kosten het hof vooralsnog begroot op nihil, en in de kosten die de benadeelde partij ten behoeve van de tenuitvoerlegging van deze uitspraak nog moet maken.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

Het hof heeft gelet op de artikelen 14a, 14b, 14c, 36f, 63 en 300 van het Wetboek van Strafrecht, zoals zij rechtens gelden dan wel golden.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het ten laste gelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is ten laste gelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het bewezen verklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een
gevangenisstraf voor de duur van
2 (twee) weken .

Bepaalt dat de gevangenisstraf niet ten uitvoer zal worden gelegd, tenzij de rechter later anders mocht gelasten omdat de verdachte zich voor het einde van een proeftijd van
2 (twee) jaren aan een strafbaar feit heeft schuldig gemaakt.

Vordering van de benadeelde partij [benadeelde partij]

Wijst toe de vordering tot schadevergoeding van de benadeelde partij [benadeelde partij] ter zake van het bewezen verklaarde tot het bedrag van
€ 200,00 (tweehonderd euro) ter zake van immateriële schade en veroordeelt de verdachte om dit bedrag tegen een behoorlijk bewijs van kwijting te betalen aan de benadeelde partij.

Verwijst de verdachte in de door de benadeelde partij gemaakte en ten behoeve van de tenuitvoerlegging nog te maken kosten, tot aan de datum van deze uitspraak begroot op nihil.

Legt aan de verdachte de verplichting op om aan de Staat, ten behoeve van het slachtoffer, genaamd [benadeelde partij], een bedrag te betalen van
€ 200,00 (tweehonderd euro) als vergoeding voor immateriële schade , bij gebreke van betaling en verhaal te vervangen door
4 (vier) dagen hechtenis , met dien verstande dat de toepassing van die hechtenis de verplichting tot schadevergoeding aan de Staat ten behoeve van het slachtoffer niet opheft.

Bepaalt dat, indien de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de Staat daarmee zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij in zoverre komt te vervallen en andersom dat, indien de verdachte heeft voldaan aan zijn verplichting tot betaling aan de benadeelde partij daarmee zijn verplichting tot betaling aan de Staat in zoverre komt te vervallen.

Dit arrest is gewezen door mr. N. Schaar, mr. H.M.A. de Groot en mr. A.W.M. Bijloos,

in bijzijn van de griffier mr. L.E.M. Dallau.

Het is uitgesproken op de openbare terechtzitting van het hof van 17 maart 2014.

Mr. A.W.M. Bijloos is buiten staat dit arrest te ondertekenen.