ECLI:NL:GHARL:2021:964

• Datum uitspraak: 2 februari 2021
• Publicatiedatum: 2 februari 2021
• Zaaknummer: 200.254.600
• Instantie: Gerechtshof Arnhem-Leeuwarden
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Civiel recht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: C.J.H.G. Bronzwaer; M. Schoemaker; G.H. Bunt
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Geen recht op verhuiskostenvergoeding bij tijdelijke logeerwoning tijdens renovatie

Appellante huurde een woning van Mitros waarin renovatiewerkzaamheden werden uitgevoerd, waaronder het vervangen van keuken, badkamer en toilet, en het verwijderen van asbest. Tijdens de werkzaamheden verbleef zij tijdelijk in een door Mitros ter beschikking gestelde volledig gemeubileerde logeerwoning.

Appellante vorderde een verhuiskostenvergoeding op grond van artikel 7:220 lid 5 BW, stellende dat de renovatie een noodzakelijke verhuizing vereiste. De kantonrechter wees deze vordering af omdat geen sprake was van een noodzakelijke verhuizing. Het hof bevestigde dit oordeel, stellende dat de tijdelijke verhuizing naar een gemeubileerde logeerwoning zonder overbrenging van huisraad en zonder (her)inrichtingskosten niet kwalificeert als verhuizing in de zin van de wet.

Het hof oordeelde dat het feit dat appellante persoonlijke spullen tijdelijk moest overbrengen en dat de logeerwoning niet naar haar zin was, niet leidt tot recht op de forfaitaire vergoeding. Het hoger beroep werd afgewezen en de kosten van het hoger beroep werden aan appellante opgelegd.

Uitkomst: Hoger beroep wordt afgewezen; geen recht op verhuiskostenvergoeding wegens ontbreken van verhuizing in de zin van artikel 7:220 lid 5 BW.

Uitspraak

GERECHTSHOF ARNHEM-LEEUWARDEN

locatie Arnhem

afdeling civiel recht, handel

zaaknummer gerechtshof 200.254.600

(zaaknummer rechtbank Midden-Nederland locatie Utrecht 6674721)

arrest van 2 februari 2021

in de zaak van

[appellante] ,

wonend in [A] ,

appellante,

in eerste aanleg: eiseres,

hierna: [appellante] ,

advocaat: mr. H.C.M. Kortman,

tegen:

de stichting

Stichting Mitros ,

gevestigd in Utrecht,

geïntimeerde,

in eerste aanleg: gedaagde,

hierna: Mitros,

advocaat: mr. F.J. Ringnalda.

1. Het verdere verloop van de procedure bij het hof

Na het tussenarrest van 17 maart 2020 heeft op 19 januari 2021 een mondelinge behandeling plaatsgevonden bij het hof. Daarna heeft het hof bepaald dat arrest zal worden gewezen.

2. De motivering van de beslissing van het hof

2.1

[appellante] huurde van Mitros de woning aan de [a-straat] 3-1 in [A] . In het complex waar die woning deel van uitmaakt heeft Mitros in het voorjaar van 2016 werkzaamheden laten uitvoeren. De werkzaamheden betroffen: het vervangen van verouderde keukens, badkamers, toiletten, het saneren van asbest en - voor zover nog aanwezig - het aanbrengen van centrale verwarming, mechanische ventilatie, isolatieglas en ventilatieroosters en het isoleren van de gevel, vloer en zolder van het complex. In de woning die [appellante] huurde was al centrale verwarming, mechanische ventilatie en isolatieglas aanwezig. In die woning zijn keuken, badkamer en toilet vervangen en is asbest verwijderd. De gevel en zolder zijn geïsoleerd. De buitendeur is vervangen.

Tijdens de werkzaamheden heeft [appellante] gebruik gemaakt van een door Mitros ter beschikking gestelde logeerwoning. Die woning was volledig ingericht en gemeubileerd.

2.2

In deze procedure heeft [appellante] van Mitros een verhuiskostenvergoeding gevorderd als bedoeld in artikel 7:220 lid 5 BW. De kantonrechter heeft die vordering afgewezen kort gezegd omdat geen sprake was van een noodzakelijke verhuizing als bedoeld in artikel 7:220 lid 5 BW.

2.3

In haar memorie van grieven maakt [appellante] bezwaar tegen de beslissing van de kantonrechter. Zij stelt zich op het standpunt dat sprake is geweest van renovatiewerkzaamheden aan de woning, die het noodzakelijk maakten dat zij en haar gezin tijdelijk verhuisden naar een logeerwoning.

2.4

Om in aanmerking te komen voor een verhuiskostenvergoeding zoals [appellante] die vordert moet vast staan dat aan alle vereisten die artikel 7:220 lid 5 BW noemt is voldaan. Het moet dus gaan om (i) renovatiewerkzaamheden die maken dat (ii) een verhuizing (iii) noodzakelijk is. Als aan één van die vereisten niet is voldaan bestaat ook geen recht op een verhuiskostenvergoeding. Het hof vindt net als de kantonrechter dat geen sprake is geweest van een verhuizing zoals bedoeld in artikel 7:220 lid 5 BW en [appellante] alleen daarom al geen aanspraak kan maken op een verhuiskostenvergoeding. Daarom kan in het midden blijven of de werkzaamheden die Mitros aan het complex heeft laten uitvoeren (en zo ja welke) moeten worden gezien als renovatiewerkzaamheden.

2.5

Het hof begrijpt dat [appellante] dat anders ziet en beleefd heeft. Zij stelt dat de logeerwoning vies was, dat zij haar man en kinderen niet kon laten slapen op de matrassen die er lagen zodat zij zelf alsnog matrassen heeft overgebracht naar de logeerwoning. Ook moest zij naar zij stelt steeds weer spullen ophalen uit de eigen woning en naar de logeerwoning brengen, zoals medicijnen, de rolstoel en het speciale bed van haar man, kleding, speelgoed en andere spullen van de kinderen. Dat is echter geen verhuizing waarvoor de forfaitaire vergoeding van artikel 7:220 lid 5 BW is bedoeld. Die is bedoeld als vergoeding van kosten die de huurder heeft moeten maken voor verhuizing van de huisraad (meubels, koelkast, televisie etc) uit de eigen woning en kosten om de woning (opnieuw) in te richten. In dit geval heeft [appellante] een gemeubileerde en gestoffeerde logeerwoning ter beschikking gehad. Zij heeft geen huisraad hoeven over te brengen naar de logeerwoning en heeft ook geen kosten gemaakt om de eigen woning bij terugkomst - na veertien dagen - (opnieuw) in te richten. Het tijdelijk verplaatsen van huisraad
in de woning (en niet naar een andere woning) en het tijdelijk verplaatsen van de inhoud van de schuur/berging naar een daarvoor bestemde container zodat de werkzaamheden (gemakkelijker) konden worden uitgevoerd, is niet gelijk te stellen met een verhuizing waarvoor deze vergoeding is bedoeld. De conclusie is dan ook dat geen grond bestaat voor het toekennen van een verhuiskostenvergoeding als bedoeld in artikel 7:220 lid 5 BW.

3. De slotsom

Het hoger beroep slaagt niet, zodat het vonnis van de kantonrechter in stand blijft (wordt bekrachtigd). Omdat [appellante] ongelijk krijgt moet zij de kosten van het hoger beroep van Mitros betalen. Die kosten worden vastgesteld op € 324 voor griffierecht en € 1.574 voor salaris van de advocaat (2 punten x appèltarief I). Als niet weersproken zal het hof ook de gevorderde nakosten toewijzen zoals hierna vermeld.

4. De beslissing

Het hof, recht doende in hoger beroep:

bekrachtigt het vonnis van de kantonrechter te Utrecht van 17 oktober 2018,

veroordeelt [appellante] in de kosten van het hoger beroep, tot aan deze uitspraak aan de zijde van Mitros vastgesteld op € 324 voor verschotten en op € 1.574 voor salaris overeenkomstig het liquidatietarief,

veroordeelt [appellante] in de nakosten, begroot op € 163, met bepaling dat dit bedrag zal worden verhoogd met € 85 in geval [appellante] niet binnen veertien dagen na aanschrijving aan deze uitspraak heeft voldaan én betekening heeft plaatsgevonden,

verklaart dit arrest voor zover het de hierin vermelde proceskostenveroordeling betreft uitvoerbaar bij voorraad.

Dit arrest is gewezen door mrs. C.J.H.G. Bronzwaer, M. Schoemaker en G.H. Bunt en is in tegenwoordigheid van de griffier in het openbaar uitgesproken op 2 februari 2021.