ECLI:NL:GHAMS:2020:1051

• Datum uitspraak: 14 februari 2020
• Publicatiedatum: 8 april 2020
• Zaaknummer: 23-002257-19
• Instantie: Gerechtshof Amsterdam
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Strafrecht
• Uitkomst: Veroordeling
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: H.M.J. Quaedvlieg; M.L.M. van der Voet; M.W. Groenendijk
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Hoger beroep tegen veroordeling voor aanwezig hebben van cocaïne

In hoger beroep is het vonnis van de politierechter vernietigd omdat dit slechts een aantekening betrof. Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat verdachte op 16 juli 2016 te Amsterdam opzettelijk ongeveer 9,97 gram cocaïne bij zich had. Het overige tenlastegelegde is niet bewezen verklaard en verdachte is daarvan vrijgesproken.

De strafbaarheid van het bewezenverklaarde is vastgesteld op grond van artikel 2 onder C van de Opiumwet, waarbij geen strafuitsluitingsgronden zijn aangetoond. De verdachte is strafbaar bevonden voor het opzettelijk aanwezig hebben van harddrugs.

De politierechter legde een gevangenisstraf van drie weken op. De advocaat-generaal vorderde een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf van één week met een proeftijd van twee jaar en een taakstraf van 100 uur, subsidiair 50 dagen hechtenis. Het hof heeft rekening gehouden met de hoeveelheid drugs, de schadelijkheid van cocaïne, de persoonlijke omstandigheden van verdachte waaronder zijn zwakke financiële situatie, en het feit dat sinds het delict geen nieuwe strafbare feiten zijn gepleegd, behalve een verkeersovertreding.

Het hof acht een voorwaardelijke gevangenisstraf niet passend en legt een taakstraf van 40 uur en 20 dagen hechtenis op. Een geldboete is niet passend geacht. Het arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam op 14 februari 2020.

Uitkomst: Verdachte veroordeeld tot een taakstraf van 40 uur en 20 dagen hechtenis voor het aanwezig hebben van circa 9,97 gram cocaïne.

Uitspraak

afdeling strafrecht

parketnummer: 23-002257-19

datum uitspraak: 14 februari 2020

TEGENSPRAAK (gemachtigd raadsman)

Verkort arrest van het gerechtshof Amsterdam gewezen op het hoger beroep, ingesteld tegen het vonnis van de politierechter in de rechtbank Amsterdam van 16 februari 2018 in de strafzaak onder parketnummer 13-157061-16 tegen

[verdachte] ,

geboren te [geboorteplaats] op [geboortedag] 1986,

adres: [adres].

Onderzoek van de zaak

Dit arrest is gewezen naar aanleiding van het onderzoek ter terechtzitting in hoger beroep van

31 januari 2020.

Tegen voormeld vonnis is namens de verdachte hoger beroep ingesteld.

Het hof heeft kennisgenomen van de vordering van de advocaat-generaal en van hetgeen door de raadsman naar voren is gebracht.

Tenlastelegging

Aan de verdachte is ten laste gelegd dat:

hij op of omstreeks 16 juli 2016 te Amsterdam, in elk geval in Nederland, opzettelijk aanwezig heeft gehad ongeveer 9,97 gram, in elk geval een hoeveelheid van een materiaal bevattende cocaïne, zijnde cocaïne een middel als bedoeld in de bij de Opiumwet behorende lijst I, dan wel aangewezen krachtens het vijfde lid van artikel 3a van die wet.

Voor zover in de tenlastelegging taal- en/of schrijffouten voorkomen, zal het hof deze verbeterd lezen. De verdachte wordt daardoor niet in de verdediging geschaad.

Vonnis waarvan beroep

Het vonnis waarvan beroep zal worden vernietigd, omdat daarvan slechts aantekening is gedaan ingevolge artikel 378a van het Wetboek van Strafvordering.

Bewezenverklaring

Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan, met dien verstande dat:

hij op 16 juli 2016 te Amsterdam opzettelijk aanwezig heeft gehad ongeveer 9,97 gram van een materiaal bevattende cocaïne.

Hetgeen meer of anders is tenlastegelegd, is niet bewezen. De verdachte moet hiervan worden vrijgesproken.

Het bewezenverklaarde is gegrond op de feiten en omstandigheden die in de bewijsmiddelen zijn vervat, zoals deze na het eventueel instellen van beroep in cassatie zullen worden opgenomen in de op te maken aanvulling op dit arrest.

Strafbaarheid van het bewezenverklaarde

Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van het bewezenverklaarde uitsluit, zodat dit strafbaar is.

Het bewezenverklaarde levert op:

opzettelijk handelen in strijd met het in artikel 2 onder C van de Opiumwet gegeven verbod.

Strafbaarheid van de verdachte

Geen omstandigheid is aannemelijk geworden die de strafbaarheid van de verdachte ten aanzien van het bewezenverklaarde uitsluit, zodat de verdachte strafbaar is.

Oplegging van straf

De politierechter heeft de verdachte voor het in eerste aanleg bewezenverklaarde veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van drie weken.

De advocaat-generaal heeft gevorderd dat de verdachte voor het tenlastegelegde zal worden veroordeeld tot een geheel voorwaardelijke gevangenisstraf voor de duur van één week, met een proeftijd van twee jaren, en een taakstraf voor de duur van 100 uren, subsidiair 50 dagen hechtenis.

Het hof heeft in hoger beroep de op te leggen straf bepaald op grond van de ernst van het feit en de omstandigheden waaronder dit is begaan en gelet op de persoon van de verdachte. Het hof heeft daarbij in het bijzonder het volgende in beschouwing genomen.

De verdachte heeft zich schuldig gemaakt aan het aanwezig hebben van cocaïne. Buiten de omstandigheid dat dit een voor de gezondheid zeer schadelijke stof is, leidt het aanwezig hebben van harddrugs niet zelden direct en indirect tot diverse vormen van criminaliteit.

Het hof heeft bij de strafoplegging acht geslagen op de hoeveelheid drugs die de verdachte aanwezig had en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, zoals door de raadsman ter terechtzitting in hoger beroep naar voren gebracht, waaronder zijn zwakke financiële situatie. Gelet hierop acht het hof een (voorwaardelijke) geldboete zoals door de raadsman bepleit, niet passend en zal het een taakstraf aan de verdachte opleggen. Het hof acht, gelet op de tijd die is verstreken sinds het feit en de omstandigheid dat de verdachte gedurende die periode zich niet opnieuw schuldig heeft gemaakt aan een strafbaar feit, behoudens een verkeersovertreding, oplegging van een voorwaardelijke gevangenisstraf als gevorderd door de advocaat-generaal niet geboden.

Het hof acht, alles afwegende, een taakstraf van na te melden duur passend en geboden.

Toepasselijke wettelijke voorschriften

De op te leggen straf is gegrond op de artikelen 2 en 10 van de Opiumwet en de artikelen 22c, 22d en 63 van het Wetboek van Strafrecht.

Deze wettelijke voorschriften worden toegepast zoals geldend ten tijde van het bewezenverklaarde.

BESLISSING

Het hof:

Vernietigt het vonnis waarvan beroep en doet opnieuw recht:

Verklaart zoals hiervoor overwogen bewezen dat de verdachte het tenlastegelegde heeft begaan.

Verklaart niet bewezen hetgeen de verdachte meer of anders is tenlastegelegd dan hierboven is bewezen verklaard en spreekt de verdachte daarvan vrij.

Verklaart het bewezenverklaarde strafbaar, kwalificeert dit als hiervoor vermeld en verklaart de verdachte strafbaar.

Veroordeelt de verdachte tot een
taakstraf voor de duur van
40 (veertig) uren , indien niet naar behoren verricht te vervangen door
20 (twintig) dagen hechtenis .

Dit arrest is gewezen door de meervoudige strafkamer van het gerechtshof Amsterdam, waarin zitting hadden mr. H.M.J. Quaedvlieg, mr. M.L.M. van der Voet en mr. M.W. Groenendijk, in tegenwoordigheid van mr. D. Boessenkool, griffier, en is uitgesproken op de openbare terechtzitting van dit gerechtshof van 14 februari 2020.

mr. M.L.M. van der Voet is buiten staat dit arrest mede te ondertekenen.

=========================================================================

[…]