ECLI:NL:CRVB:2013:2705

• Datum uitspraak: 6 december 2013
• Publicatiedatum: 6 december 2013
• Zaaknummer: 12-884 WIA
• Instantie: Centrale Raad van Beroep
• Type: Uitspraak
• Rechtsgebied: Bestuursrecht; Socialezekerheidsrecht
• Uitkomst: Afwijzend
• Procedures: Hoger beroep
• Rechters: J.W. Schuttel
• Vindplaatsen: Rechtspraak.nl
• Verwijzingen: 3 uitgaand

AI samenvatting door Lexboost • Automatisch gegenereerd

Geen recht op WIA-uitkering wegens onvoldoende arbeidsongeschiktheid

Appellant, een voormalig installatiemonteur, viel op 22 januari 2009 uit wegens therapieresistente rhinosinusitis met hoofdpijn, slaapproblemen en vermoeidheidsklachten. Het UWV stelde op 7 maart 2011 vast dat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is en weigerde een WIA-uitkering toe te kennen. Appellant maakte bezwaar, dat op 6 juli 2011 ongegrond werd verklaard. De rechtbank ’s-Hertogenbosch verklaarde het beroep van appellant tegen dit besluit eveneens ongegrond, waarbij zij het medisch en arbeidskundig onderzoek van het UWV als zorgvuldig en voldoende onderbouwd beoordeelde.

In hoger beroep handhaafde appellant zijn stellingen over ernstigere beperkingen, met name door vermoeidheidsklachten en een voorgestelde urenbeperking. Hij verwees naar een deskundigenoordeel van een verzekeringsarts in het kader van de Ziektewet. De Centrale Raad van Beroep oordeelde echter dat dit oordeel niet relevant is voor de WIA-beoordeling en dat appellant zijn standpunten niet met objectieve medische gegevens heeft onderbouwd.

De Raad onderschreef het oordeel van de rechtbank dat de geselecteerde functies passend zijn binnen de beperkingen van appellant, zoals vastgelegd in de Functionele Mogelijkhedenlijst. De bezwaararbeidsdeskundige had overtuigend aangetoond dat appellant de werkzaamheden kan verrichten zonder zijn belastbaarheid te overschrijden. De aangevallen uitspraak werd bevestigd en er werd geen proceskostenveroordeling opgelegd.

Uitkomst: Geen recht op WIA-uitkering omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is en het UWV-onderzoek zorgvuldig is uitgevoerd.

Uitspraak

12/884 WIA

Datum uitspraak: 6 december 2013

Centrale Raad van Beroep

Enkelvoudige kamer

Uitspraak op het hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank ’s-Hertogenbosch van
23 december 2011, 11/2702 (aangevallen uitspraak)

Partijen:

[Appellant] te [woonplaats] (appellant)

de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

PROCESVERLOOP

Namens appellant heeft mr. L. Boon, advocaat, hoger beroep ingesteld.

Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend en een rapport van de bezwaararbeidsdeskundige overgelegd.

Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 15 november 2013. Appellant is verschenen, bijgestaan door mr. Boon. Het Uwv is, met bericht, niet verschenen.

OVERWEGINGEN

1.1. Appellant, laatstelijk werkzaam geweest als installatiemonteur voor 40 uur per week, is op 22 januari 2009 uitgevallen met hoofdpijn- en voorhoofdsholteklachten als gevolg van therapieresistente rhinosinusitis. Voorts zijn er vanwege de rhinosinusitis slaapproblemen en als gevolg daarvan vermoeidheidsklachten. Tevens heeft appellant slokdarm- en maagklachten vermeld.

1.2. Bij besluit van 7 maart 2011 heeft het Uwv, na medisch en arbeidskundig onderzoek, vastgesteld dat voor appellant met ingang van 20 januari 2011 geen recht is ontstaan op een uitkering op grond van de Wet werk en inkomen naar arbeidsvermogen (Wet WIA), daar hij minder dan 35% arbeidsongeschikt wordt geacht.

1.3. Bij besluit van 6 juli 2011 (bestreden besluit) heeft het Uwv het bezwaar van appellant tegen het besluit van 7 maart 2011 ongegrond verklaard.

2.1. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het door appellant tegen het bestreden besluit ingestelde beroep ongegrond verklaard.

2.2. De rechtbank heeft zich met de medische grondslag van het bestreden besluit kunnen verenigen. De rechtbank heeft daartoe overwogen dat het medisch onderzoek door de verzekeringsartsen van het Uwv zorgvuldig heeft plaatsgevonden. Uit de rapporten blijkt dat de neusklachten en hoofdpijnklachten zijn onderkend, erkend en betrokken bij de beoordeling. Tevens heeft de bezwaarverzekeringsarts beargumenteerd waarom er in verband met de vermoeidheidsklachten geen aanleiding is om een urenbeperking aan te nemen. Appellant heeft in beroep geen medische informatie ingebracht die twijfel oproept aan de juistheid van de medische grondslag van het bestreden besluit.

2.3. Ook heeft de rechtbank de arbeidskundige grondslag van het bestreden besluit onderschreven. Naar het oordeel van de rechtbank is door de bezwaararbeidsdeskundige voldoende toegelicht dat de aan de schatting ten grondslag gelegde functies, wat betreft blootstelling aan gassen en dampen en koude, alsmede wat betreft tillen en traplopen voor appellant geschikt zijn te achten.

3.1. In hoger beroep heeft appellant de door hem in eerdere fasen van de procedure naar voren gebrachte gronden tegen de medische grondslag van het bestreden besluit gehandhaafd. De voor hem vastgestelde belastbaarheid doet geen recht aan zijn klachten. In het bijzonder handhaaft hij zijn stelling dat hij als gevolg van zijn slaapproblemen ernstige vermoeidheidsklachten heeft, in verband waarmee een urenbeperking gerechtvaardigd is. In dat verband wijst appellant op het deskundigenoordeel waarin verzekeringsarts A. Kraft de door de bedrijfsarts voorgestelde urenbeperking van 4 uur per dag reëel acht.

Voorts acht appellant zich meer beperkt ten aanzien van buigen, hurken en gehurkt actief zijn.

3.2. De aan appellant geduide functies bevatten overschrijdingen van zijn belastbaarheid ten aanzien van werken in een stoffige omgeving, tillen, werken in tocht, alsmede buigen.

4.1. De Raad komt tot de volgende beoordeling.

4.2. De overwegingen en het daarop gegronde oordeel waartoe de rechtbank is gekomen met betrekking tot het medische oordeel van de verzekeringsartsen van het Uwv, worden onderschreven. Er bestaat geen aanleiding het onderzoek door die artsen als niet volledig of anderszins als niet voldoende zorgvuldig aan te merken. Appellants standpunt dat meer waarde dient te worden gehecht aan het oordeel van de verzekeringsarts in het kader van een deskundigenoordeel, volgt de Raad niet. Ten eerste blijkt uit het betreffende rapport van
23 juli 2009 van verzekeringsarts Kraft dat de beoordeling niet ziet op de datum in geding. Ten tweede is dit oordeel gegeven in het kader van de Ziektewet waarbij, anders dan in een onderhavige beoordeling, de geschiktheid van het eigen werk centraal staat. Uit het deskundigenoordeel kan niet worden afgeleid dat een zelfde urenbeperking zou zijn aangewezen bij het verrichten van de werkzaamheden die behoren bij de functies die bij de onderhavige schatting in aanmerking zijn genomen. Nu appellant zijn opvatting dat hij meer beperkt is dan aangenomen, ook in hoger beroep niet met medische gegevens onderbouwd heeft, ontbreken objectief medische aanknopingspunten om hem in die opvatting te kunnen volgen.

4.3. Uitgaande van de juistheid van de met betrekking tot appellant vastgestelde medische beperkingen moet appellant in staat worden geacht de werkzaamheden te verrichten die behoren bij de functies waarop de schatting berust. Deze functies zijn geselecteerd op basis van en rekening houdend met de beperkingen zoals vastgelegd in de Functionele Mogelijkhedenlijst (FML) van 18 februari 2011. Het betreft functies, anders dan het eigen werk, met een schone werkomgeving en waarbij tevens rekening gehouden is met de overige voor appellant vastgestelde beperkingen. Door de bezwaararbeidsdeskundige is in hoger beroep bij rapport van 18 april 2012, in aanvulling op de rapporten van 4 maart 2011 en 4 juli 2011, inzichtelijk en overtuigend onderbouwd dat de belasting in de geselecteerde functies de belastbaarheid van appellant niet te boven gaat.

4.4. Uit de overwegingen 4.1 tot en met 4.3 volgt dat de aangevallen uitspraak dient te worden bevestigd.

5.

Er bestaat geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling.

BESLISSING

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de aangevallen uitspraak.

Deze uitspraak is gedaan door J.W. Schuttel, in tegenwoordigheid van E. Heemsbergen als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 6 december 2013.

(getekend) J.W. Schuttel

(getekend) E. Heemsbergen

NW