Uitspraak
10/216 ZW
Centrale Raad van Beroep
Enkelvoudige kamer
U I T S P R A A K
op het hoger beroep van:
[Appellant], wonende te [woonplaats] (hierna: appellant),
tegen de uitspraak van de rechtbank Breda van 25 november 2009, 09/2353 (hierna: aangevallen uitspraak),
in het geding tussen:
appellant
en
de Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (hierna: Uwv).
Datum uitspraak: 4 januari 2012
I. PROCESVERLOOP
Namens appellant heeft mr. drs. C.G. Matze, advocaat te Breda, hoger beroep ingesteld.
Het Uwv heeft een verweerschrift ingediend.
Het onderzoek ter zitting heeft plaatsgevonden op 23 november 2011. Appellant is in persoon verschenen, bijgestaan door mr. Matze. Het Uwv heeft zich laten vertegenwoordigen door mr. W.P.F. Oosterbos.
II. OVERWEGINGEN
1. Appellant, laatstelijk werkzaam geweest als machineoperator, is in het verleden uitgevallen met klachten van duizeligheid en benauwdheid. Nadat hij via een uitzendbureau weer als machineoperator aan het werk is gegaan, heeft hij zich op 22 april 2008 vanwege dezelfde klachten ziek gemeld. In dat kader heeft appellant meerdere keren het spreekuur van de verzekeringsarts bezocht. Op het laatste spreekuur van 26 maart 2009 is de verzekeringsarts na eigen onderzoek en appellants eigen weergave van zijn bezoek aan de neuroloog tot de conclusie gekomen dat appellant ondanks zijn resterende klachten weer volledig geschikt is voor zijn eigen werk van machineoperator bij zijn eigen werkgever. Bij besluit van gelijke datum wordt appellants uitkering ingevolge de Ziektewet (ZW) met ingang van 27 maart 2009 beëindigd. Appellant heeft tegen dit besluit bezwaar gemaakt. Bij besluit van 14 mei 2009 (hierna: bestreden besluit) is het bezwaar ongegrond verklaard. Aan het bestreden besluit ligt een rapport van de bezwaarverzekeringsarts E.J.M. van Paridon van 27 april 2009 ten grondslag.
2. Bij de aangevallen uitspraak heeft de rechtbank het beroep van appellant tegen het bestreden besluit ongegrond verklaard. De rechtbank was van oordeel dat op grond van de dossierstukken moet worden aangenomen dat de (bezwaar)verzekeringsartsen bij appellant niet van te geringe medische beperkingen zijn uitgegaan. Appellant wordt volgens de rechtbank derhalve per 27 maart 2009 terecht in staat geacht het eigen werk van machineoperator te verrichten.
3. In hoger beroep heeft appellant - samengevat - de juistheid van het oordeel van de rechtbank betwist. Volgens appellant kan hij gelet op de ernst en de omvang van zijn medische beperkingen niet in staat worden geacht om als machineoperator weer aan het werk te gaan.
Onder verwijzing naar een tweetal rapporten van de bezwaarverzekeringsarts J.T.J.A. Klijn van 3 februari en 16 februari 2010 heeft het Uwv gemotiveerd verweer gevoerd.
4. De Raad overweegt als volgt.
4.1. Ingevolge artikel 19, eerste en vierde lid, van de ZW heeft de verzekerde bij ongeschiktheid tot het verrichten van zijn arbeid, als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte of gebreken, recht op ziekengeld. Naar de Raad reeds bij herhaling heeft overwogen dient onder ‘zijn arbeid’ te worden verstaan de laatstelijk voor de ziekmelding feitelijk verrichte arbeid.
4.2. De Raad staat derhalve voor de beantwoording van de vraag of hij zich kan stellen achter het oordeel van de rechtbank dat het Uwv zich terecht op het standpunt heeft gesteld dat appellant met ingang van 27 maart 2009 in staat moet worden geacht om zijn arbeid van machineoperator te kunnen verrichten.
4.3. De Raad beantwoordt deze vraag bevestigend. Met de rechtbank is de Raad van oordeel dat het bij een hersteldverklaring in het kader van de ZW gaat om de vraag of betrokkene als rechtstreeks en objectief medisch vast te stellen gevolg van ziekte per de datum in geding verhinderd is de in aanmerking komende arbeid te vervullen. Daarbij staat ter beoordeling of het onderzoek dat aan het bestreden besluit ten grondslag ligt voldoende zorgvuldig is geweest en of de bevindingen en conclusies van dat onderzoek het bestreden besluit kunnen dragen. Naar het oordeel van de Raad is daarvan in de onderhavige zaak sprake. De Raad wijst hier op het meergenoemde rapport van Van Paridon van 27 april 2009, alsmede op de rapportages van de bezwaarverzekeringsarts Klijn van 4 november 2009, 3 en 16 februari 2010 waarin deze arts is ingegaan op de door appellant bij de rechtbank ingebrachte Rapportage Inzicht Psychische Weerbaarheid van september 2009, respectievelijk de in hoger beroep ingebrachte gegevens van medische aard. Beide bezwaarverzekeringsartsen hebben gemotiveerd het standpunt herhaald dat er geen aanleiding is om het bestreden besluit niet te handhaven. Met de rechtbank acht de Raad door appellant niet aannemelijk gemaakt dat zijn medische beperkingen zijn onderschat en hij daardoor niet in staat is zijn arbeid te verrichten. In de voorhanden zijnde medische informatie, in het bijzonder die medische informatie waarop door appellant beroep wordt gedaan, alsmede de laatst ingebrachte stukken, ziet de Raad geen grond voor een andersluidend oordeel.
5. Uit hetgeen in 4.3 is overwogen volgt dat de aangevallen uitspraak voor bevestiging in aanmerking komt.
6. De Raad acht geen termen aanwezig om toepassing te geven aan artikel 8:75 van Pro de Algemene wet bestuursrecht.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep,
Recht doende:
Bevestigt de aangevallen uitspraak.
Deze uitspraak is gedaan door Ch. van Voorst in tegenwoordigheid van I.J. Penning als griffier. De beslissing is uitgesproken in het openbaar op 4 januari 2012.
(get.) Ch. van Voorst.
(get.) I.J. Penning.
IvR