Uitspraak
AW 1993/767
U I T S P R A A K
in het geding tussen:
[eiser], wonende te [woonplaats], eiser,
en
de Hoofddirectie van het Algemeen burgerlijk pensioenfonds, gedaagde.
I. ONTSTAAN EN LOOP VAN HET GEDING
Eiser is vanaf 1 oktober 1986 tot 1 januari 1993 in gedaagdes dienst
werkzaam geweest, aanvankelijk op basis van tijdelijke
arbeidsovereenkomsten ingevolge het Arbeidsovereenkomstenbesluit, vanaf 1
januari 1990 op basis van aanstelling in tijdelijke dienst ingevolge
artikel 6, lid 1 onder c van het Arbeidsvoorwaardenreglement Algemeen
burgerlijk pensioenfonds (AVR-ABP).
Bij besluit van 9 december 1991 heeft gedaagde eisers verzoek hem in vaste
dienst aan te stellen afgewezen.
Het namens eiser tegen dat besluit ingestelde beroep is door de
Arrondissementsrechtbank te Roermond bij uitspraak van 30 september 1993,
nr. 92/2AW M BOR, ongegrond verklaard.
Eiser is van die uitspraak in hoger beroep gekomen op bij aanvullend
beroepschrift aangevoerde gronden. Gedaagde heeft van contra-memorie
gediend.
Het geding is behandeld ter terechtzitting van 19 januari 1995. Eiser is
daar in persoon verschenen, bijgestaan door mr W.P.P. Roeden, advocaat en
procureur te Heerlen. Gedaagde is verschenen bij gemachtigde mr M.J.M. van
Haaften, stafmedewerker arbeidsvoorwaarden bij gedaagde.
II. MOTIVERING
Met ingang van 1 januari 1994 is de Algemene wet bestuursrecht (Awb) in
werking getreden en de Ambtenarenwet 1929 - sindsdien geheten:
Ambtenarenwet - gewijzigd. De in dit kader gegeven wettelijke regels van
overgangsrecht brengen echter mee dat op het onderhavige hoger beroep
moet worden beslist met toepassing van het procesrecht zoals dat luidde
vóór 1 januari 1994, behoudens wat betreft de mogelijkheid van vergoeding
van proceskosten, als bedoeld in artikel 8:75 Awb Pro.
De Raad overweegt het volgende.
Eiser is van mening dat gedaagde zijn verzoek van
12 november 1991 om hem in vaste dienst aan te stellen moest inwilligen,
omdat op dat tijdstip door hem werd voldaan aan de daarvoor in artikel 6,
lid 5 AVR-ABP gestelde voorwaarde dat "de werknemer sinds vijf jaar zonder
onderbreking van langer dan één maand, waarvan laatstelijk gedurende ten
minste één jaar in zijn huidige betrekking, werkzaam is geweest", terwijl
zich ten tijde van het nemen van het bestreden besluit niet voordeed de in
genoemde bepaling gemaakte uitzondering "dat zijn werkzaamheden binnen het
jaar zullen worden beëindigd".
Gedaagde heeft haar besluit van 9 december 1991 aanvankelijk juist
gebaseerd op het toepasselijk zijn van de vorenbedoelde uitzondering.
Tijdens het geding in eerste aanleg heeft zij echter - met verwijzing onder
meer naar 's Raads uitspraak van 27 november 1986 (nr.
AW 1985/131, TAR 1987, 30) - aan die stelling toegevoegd dat de tijd die
door eiser is doorgebracht als arbeidscontractant voor de toepassing van
artikel 6, lid 5 AVR-ABP niet meetelt, waardoor eiser dus niet voldeed aan
het vereiste van - verkort weergegeven - vijf jaar onafgebroken werkzaam te
zijn geweest.
De eerste rechter heeft zich bij de laatstbedoelde argumentatie van
gedaagde aangesloten en op die grond eisers beroep ongegrond verklaard.
De Raad heeft evenwel nadien bij zijn uitspraak van
21 oktober 1993 (nr. AW 1992/1321, TAR 1993, 254) overwogen dat het - in
het destijds aanhangige geding, dat in essentie overeenkomt met het thans
voorliggende geval - doorslaggevend is dat het gaat om een tijdelijk
dienstverband voor het verrichten van werk van kennelijk tijdelijk
karakter (of wegens een voorgenomen wijziging van het betrokken dienstvak),
ongeacht of zulks plaats vindt op basis van een ambtelijke aanstelling
of op basis van een arbeidsovereenkomst naar burgerlijke recht.
Bijgevolg moet het ervoor worden gehouden dat eiser - nu hij steeds werk
van kennelijk tijdelijk karakter heeft verricht - ten tijde van het nemen
van het bestreden besluit voldeed aan de in artikel 6, lid 5 AVR-ABP
gestelde voorwaarde van vijf jaar onafgebroken in dienst van gedaagde te
zijn geweest.
Voorts kon op het tijdstip van het nemen van het bestreden besluit strikt
genomen niet worden gezegd dat toen vaststond dat eisers werkzaamheden
binnen het jaar zouden worden beëindigd.
Immers, zoals ook bij herhaling zijdens gedaagde aan eiser in het
vooruitzicht was gesteld, zijn die werkzaamheden eerst ultimo 1992
beëindigd. De desbetreffende in artikel 6, lid 5 AVR-ABP neergelegde
uitzondering kon dus ten aanzien van eiser geen effect hebben.
In hoger beroep heeft gedaagde er echter op gewezen dat de eerste rechter
is voorbij gegaan aan het door gedaagdes gemachtigde ter terechtzitting
in eerste aanleg gedaan beroep op het vierde lid van genoemd artikel 6, dat
luidt: "Zodra de omstandigheid, welke leidde tot een aanstelling in
tijdelijke dienst, zich niet meer voordoet, wordt een aanstelling in
vaste dienst verleend, tenzij daartegen uit andere hoofde bezwaren
bestaan".
Als zodanige bezwaren heeft gedaagde genoemd de aan haar van regeringswege
opgedragen inkrimping van het personeelsbestand, in verband waarmee ook het
meermalen genoemde vijfde lid van artikel 6 AVR Pro-ABP, dat zekere garanties
gaf aan tijdelijk aangestelden, per 1 januari 1992 is komen te vervallen.
Gedaagdes stelling dat de opgedragen afbouw van het personeelsbestand
niet kon worden gerealiseerd zonder gedwongen afvloeiing van medewerkers
met een aanstelling in vaste dienst en - a fortiori en dus met voorrang -
beëindiging van aanstellingen in tijdelijke dienst, is zijdens eiser
onvoldoende weersproken. De Raad verbindt hieraan de conclusie dat gedaag-
de in de geschetste situatie aanleiding mocht vinden te oordelen dat zich
tegen eisers aanstelling in vaste dienst bezwaren als bedoeld in het
vierde lid van artikel 6 AVR Pro-ABP verzetten.
Op grond van al het voorgaande is de Raad tot de slotsom gekomen dat eiser
ten tijde voor het geding van belang weliswaar in beginsel aanspraak kon
doen gelden op aanstelling in vaste dienst, maar dat van gedaagde onder de
gegeven omstandigheden niet kan worden gezegd dat zij niet in
redelijkheid tot het bestreden besluit heeft kunnen komen.
Nu dat besluit ook op andere gronden niet voor nietigverklaring in
aanmerking komt, dient de aangevallen uitspraak in stand te blijven.
Gezien het vorenstaande kan de Raad geen aanleiding vinden om toepassing te
geven aan het bepaalde in artikel 8:75 Awb Pro.
III. BESLISSING
De Centrale Raad van Beroep,
Recht doende:
Bevestigt de aangevallen uitspraak.
Aldus gegeven door mr J. Boesjes als voorzitter
en mr Ch. de Vrey en mr A.J.Th. Dörenberg als leden, in
tegenwoordigheid van P.H. Schippers als griffier.
Uitgesproken in het openbaar op 9 februari 1995 door voornoemde
voorzitter, in tegenwoordigheid van voornoemde griffier.
(get.) J. Boesjes.
(get.) P.H. Schippers.